အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာေသာခါ၀ယ္...

ေခ်ာမြတ္ျပီး ေကြ႕ေကာက္ေသာ၊ အရိပ္ေကာင္းေသာ ကားလမ္းမတစ္ခုေပၚမွာ ကားေလးက တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနသည္။ ကားလမ္းေဘးက က်ယ္ျပန္႔ေသာ ေရျပင္က်ယ္ၾကီးနွင္႔ လမ္းတစ္ဘက္တစ္ခ်က္က ၾကီးမားစိမ္းစိုေသာ သစ္ပင္မ်ားကို က်မ ေငးၾကည္႔ေနမိသည္။ ကားေလးက ဂိတ္၀တစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ျပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းၾကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။ ပထမဦးစြာျမင္လိုက္ရသည္က ၾကီးမားျပီးခမ္းနားေသာ အေဆာက္အဦးၾကီးတစ္ခု။ သစ္လြင္ေသာေဆးမ်ားသုတ္ထား၍ ပိုျပီးထည္၀ါေနသည္။ အေဆာက္အဦးၾကီးေရွ႕မွာေတာ႔ နွင္းဆီနီ၊ ၀ါ၊ ျဖဴ၊ ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္ စသျဖင္႔ ေရာင္စုံနွင္းဆီဥယ်ာဥ္ၾကီး။ ဥယ်ာဥ္ၾကီး၏အလယ္မွာေတာ႔ ေက်ာက္ျဖဴျဖင္႔ ထုဆစ္ထားေသာ၊ ပြင္႔ေနေသာစာအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္။ ထုိစာအုပ္ထဲမွ ေရပန္းမ်ားက လွပစြာဖ်ာထြက္ေနသည္။ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္၀ုိက္ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား စာဖတ္သူဖတ္၊ အုပ္စုလိုက္ထုိင္ျပီး ျငိမ္သက္စြာ စကားေျပာသူေျပာျဖင္႔ စည္ကားေနသည္။ အေဆာက္အဦးၾကီးေဘးမွျဖတ္ျပီး သစ္ပင္စိမ္းမ်ား စနစ္တက်တန္းစီစိုက္ထားေသာ လမ္းမအတိုင္း ကားကို ေျဖးညွင္းစြားေမာင္းလာၾကသည္။ ေက်ာင္းလမ္းမၾကီး၏ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ကမၻာေပၚတြင္ေက်ာ္ၾကားလွေသာ ဤတကၠသိုလ္ၾကီး၏ စာၾကည္႔တိုက္မ်ား၊ ျပတိုက္မ်ားက၊ သုေတသနအေဆာက္အဦးမ်ားက ခန္႔ထည္စြာ တည္ရွိေနၾကသည္။

"Wow!"

ကားေနာက္ခန္းမွာ တစ္လမ္းလုံး ျငိမ္သက္စြာပါလာေသာ အငယ္ဆုံးသားဆီမွ အသံတစ္ခ်က္ထြက္လာသည္။

"သား.. ဒီတကၠသိုလ္ၾကီးကို သေဘာက်ေနျပီမဟုတ္လား"

သားထံမွာ ရယ္သံ ခပ္တိုးတိုး ထြက္လာသည္။

"သား... ဒီေက်ာင္းကို မင္းအကိုနဲ႔အစ္မလို ၀င္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါသားရယ္။ ဒီတကၠသိုလ္က ကမၻာေပၚမွာအေကာင္းဆုံးနံပါတ္ခ်ိတ္ထားတာ သုံးနွစ္ဆက္တိုက္ရွိေနျပီ။ ေနာက္ျပီး နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အစဥ္အလာရွိတဲ႔တကၠသိုလ္။ ဒီေက်ာင္းကဘြဲ႔ရသြားတဲ႔သူေတြဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာဘယ္နိုင္ငံသြားသြား လက္မေထာင္နိုင္ျပီသားရဲ႕၊ ပညာေရးပိုင္း၊ အေတြးအေခၚပိုင္း၊ လႈမႈဆက္ဆံေရးအပိုင္း၊ က်မ္းမာေရး၊ တီထြင္ၾကံဆနိုင္မႈ ဘယ္ေထာင္႔ကၾကည္႔ၾကည္႔ ဒီေက်ာင္းထြက္ေတြဆို လူသားေတြကိုအက်ိဳးျပဳနိုင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ နိုင္ငံအနွံ႕က ေတာ္ေပ႕၊ တတ္ေပ႕ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ဒီေက်ာင္း၀င္ဖို႔ကို နွစ္ရွည္လမ်ား ၾကိဳးစားေနၾကတာ။ သားလဲၾကိဳးစားပါသားရယ္"

"It's quite competitive to get accepted by this university, Mom."

"၀င္ခြင္႔ရဖို႔ေတာ႔ခက္တယ္သား၊ ဒါေပမယ္႔ ၾကိဳးစားရင္ျဖစ္ပါတယ္သားရယ္၊ မင္း အကိုနဲ႔အမေတာင္ ၀င္ေသးတာပဲ၊ ဒီတိုင္းျပည္က ေက်ာင္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကမၻာ႔အေကာင္းဆုံးေတြထဲမွာ ပါေနတာပဲ။ ေနာက္ျပီး မင္းကို အေမေျပာရတာလဲေမာျပီ။ အဂၤလိပ္စကားခ်ည္းပဲ ေျပာမေနပါနဲ႔ဆိုတာ၊ ဗမာလိုေလးလဲေျပာပါဦး"

"ကဲ.. အေမ... ဘယ္မွာခ်ိန္းထားတာလဲ"
ကားေမာင္းေနေသာ သူ က သားနွင္႔ က်မကို သေဘာက်ျပီး ျပဳံးေနရာက ေမးလိုက္သည္။

"တဲနစ္ကြင္း နံပါတ္၁၅ နားက အပန္းေျဖတဲ႔ေနရာတဲ႔၊ ခဏေနာ္... ေျမပုံထုတ္ၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္၊ သူတို႔ေက်ာင္းၾကီးက အၾကီးၾကီး"

သည္လိုနွင္႔ တဲနစ္ကြင္းနားကအပန္းေျဖေဆာင္ရွိရာကို ေရာက္လာၾကသည္။ ကားေလးကို အရိပ္ေကာင္းေသာသစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ရပ္လိုက္ျပီး အပန္းေျဖေဆာင္အ၀င္၀ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ၾကသည္။

အပန္းေျဖေဆာင္တြင္းသို႔၀င္လိုက္သည္နွင္႔ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေသာ ေက်ာက္ျပားမ်ားခင္းထားေသာ ခမ္းမၾကီးကိုျမင္လိုက္ရသည္။ ခမ္းမၾကီး၏ဧည္႔ခန္းလိုေနရာတြင္ အေရာင္တင္ထား၍ေျပာင္လက္ေတာက္ပေနေသာ ၾကိမ္မ်ားျဖင္႔ျပဳလုပ္ထားေသာ ခုံမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုခုံမ်ားေပၚတြင္ ထိုင္ျပီးစကားေျပာေနၾကေသာ သားၾကီးနွင္႔သမီးငယ္က ၀င္လာေသာက်မတို႔အား မတ္တပ္ရပ္ျပီး ၾကိဳလိုက္သည္။

"သားတို႔ ေစာင္႔ရတာၾကာသြားလား"
သူက သားနွင္႔သမီးကို ေမးလိုက္သည္။

"မၾကာေသးပါဘူး ေဖေဖနဲ႔ေမေမ"

သားၾကီးနွင္႔သမီးကေျဖျပီး သူတို႔ ညီအငယ္ဆုံးကို အရင္ဆုံးဖက္ျပီးနႈတ္ဆက္သည္။ ျပီးေတာ႔ က်မတို႔ကိုဖက္ျပီးနႈတ္ဆက္သည္။ သမီးငယ္က က်မလက္ကေလးကို ကိုင္ထားသည္။ မ်က္ဆံၾကီးၾကီးမွာ မ်က္ေတာင္ရွည္မ်ား၀ိုင္းရံထားေသာ သမီးငယ္၏လွပေသာမ်က္၀န္းမ်ားကို က်မ ၾကည္႔ေနမိသည္။

"ေမေမ... ဒီအပန္းေျဖေဆာင္ေအာက္ထပ္က ထမင္းဆိုင္မွာ ညစာစားၾကမယ္။ ျပီးေတာ႔မွ ေက်ာင္းၾကီးကိုလိုက္ျပမယ္ေနာ္"

"ေအးေအး.. သမီးတို႔ အဆင္ေျပသလိုလုပ္ပါကြယ္"

သူ၊ သားၾကီးနွင္႔ သားငယ္က ေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာ အပန္းေျဖေဆာင္ေအာက္ထပ္သို႔၊ ေျပာင္လက္ေနေသာ ကၽြန္းမ်ားျဖင္႔ေဆာက္ထားေသာ ေလွကားက်ယ္ၾကီးအတိုင္း ဆင္းသြားၾကသည္။

သမီးနွင္႔က်မက လက္ခ်င္းတြဲျပီး သူတို႔ေနာက္မွလိုက္ပါသြားသည္။ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ႔ က်ယ္၀န္းေသာစၾကၤတေလွ်ာက္မွာ၊ လွပျပီးလင္းထိန္ေသာမီးပုံးမ်ားကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ စၾကၤတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္လည္း စာအုပ္ဆိုင္မ်ား၊ အက်ီ ၤေရာင္းဆိုင္မ်ား၊ အားကစားပစၥည္းေရာင္းဆိုင္မ်ား၊ အစားအေသာက္ေရာင္းဆိုင္္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။

"ေမေမ.. ဒီေျမေအာက္စၾကၤက ၂၄နာရီ စည္ကားေနတာေမေမရဲ႕။ ဒီစၾကၤေတြကတဆင္႔ ဟိုးဘက္ေတြက ေကာလိပ္ေတြအထိ ေပါက္တယ္။ Escalator ေတြေပၚတက္သြားလို႔ရသလို၊ ေက်ာင္းသားေတြတြက္သီးသန္႔လုပ္ေပးထားတဲ႔ ေျမေအာက္ရထားေတြကေန ဟိုးဘက္ေကာလိပ္ေတြကို သြားလိုက္ရုံပဲ"

စကားတေျပာေျပာနွင္႔ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုထဲသို႕ ၀င္လိုက္ၾကသည္။

စားေသာက္ဆိုင္ထဲမွာ မိသားစု၀ိုင္းထိုင္ရင္း၊ စားစရာမ်ားကိုမွာစားရင္း ေရာက္တတ္ရာရာမ်ားကို ေျပာေနၾကသည္။

"ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ႔ ခဏေတာ႔ ျပန္လာၾကဦး၊ အေမ မင္းတို႔ကို လြမ္းတယ္"

"လာမွာပါ ေမေမ၊ ခုလဲ ေမေမနဲ႔ေဖေဖတို႔ ကေနဒါနဲ႔ဒီကို သြားလိုက္ျပန္လိုက္လုပ္ေနၾကတာပဲမဟုတ္လား"
သားၾကီးက ပဲသီးကို ခက္ရင္းနွင္႔ထိုးလိုက္ျပီး ေျပာလုိက္သည္။

"အေဖေကာ အေမေကာ သားၾကီးနဲ႔ သမီးတြက္ ဂုဏ္ယူတယ္။ အေဖတို႔ ကေနဒါမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ရၾကိဳးနပ္တယ္ကြာ၊ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အငယ္ဆုံးကို ျမန္မာလိုေလးဘာေလးလဲ သင္ဖုိ႔ေျပာၾကဦး"
ကေလးေတြ အေဖက ေရေႏြးၾကမ္း တက်ိဳက္ေမာ႔ျပီး ေျပာလိုက္သည္။

"သား.. ျမန္မာလို ေကာင္းေကာင္းတတ္ပါတယ္"

သားငယ္က အသံ၀ဲ၀ဲေလးနွင္႔ ၀င္ေျပာသည္

"ေျပာတတ္ရုံနဲ႕မျဖစ္ဘူး။ စာမေရးတတ္လို႔ မရဘူး"
က်မ သားငယ္ကို ေျပာလိုက္သည္။

"You wanna join us here, baby brother?"

သမီးငယ္က သူ႕ေမာင္ေလးကို လွမ္းစလိုက္သည္။ သားငယ္က ပခုံးတြန္႔ျပလိုက္သည္။ သားၾကီးက သူ႔ညီေလးကို ခ်စ္စနိုးနွင္႔ ျပဳံးၾကည္႔ေနသည္။

ထမင္းစားေသာက္ျပီး သားၾကီးနွင္႔သမီးက သူတို႔၏ေက်ာင္းၾကီးအနွံ႕လိုက္ျပသည္။ တကၠသိုလ္၀င္းတစ္ေလ်ာက္လည္း ကမၻာလွည္႔ခရီးသည္မ်ားနွင္႔ ျပည္႔ေနေလသည္။ ေန၀င္ရီတေရာ ဆည္းဆာေရာင္ေအာက္မွာ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ား၊ လွပေသာ သစ္ပင္၊ ပန္းပင္မ်ား၊ ၾကီးမားခန္႔ထည္ေသာ ေခတ္မွီအေဆာက္အဦးမ်ားအျပင္၊ သည္တိုင္းျပည္မွ အထင္ကလ်ဗိသုကာပညာရွင္မ်ားျဖင္႔ ရိုးရာမပ်က္ေအာင္ ျပန္လည္ျပဳျပင္ျပီး တည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္အဦးဆန္းမ်ားက ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္။

သားၾကီးနွင္႔သမီးကို သူတို႔အေဆာင္ေတြသို႔ ျပန္ပို႔ေပးအျပီး က်မတို႕ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွျပန္လည္ထြက္ခြာလာၾကသည္။ အျပန္လမ္းမွာေတာ႔ သားငယ္က သူ႕အေဖေဘးေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ျပီးလိုက္ပါလာသည္။ က်မက ကားေနာက္ခန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ျပီး လိုက္ပါလာခဲ႔သည္။ သားၾကီးနွင္႔သမီးငယ္ကို သည္လိုထိပ္ထိပ္ၾကဲေက်ာင္းမွာထားနိုင္သည္ကို ဂုဏ္ယူလို႔မဆုံးေတာ႔။ အျပန္လမ္းမွာ ေက်ာင္းဂိတ္၀ေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာမွ၊ သည္ပင္မ ဂိတ္၀ကို သူက အမွတ္တယအေနျဖင္႔ ျဖတ္ျပီးထြက္ဟန္တူသည္။ ကမၻာမွာေက်ာ္ၾကားသည္႔ သည္ေက်ာင္းၾကီး၏အမည္ကို ဂိတ္ေပၚမွာ ေငြေရာင္စာလုံးမ်ားျဖင္႔ထြင္းထားသည္။ ထိုစာလုံးမ်ားကိုလည္း ေက်ာင္းဂိတ္၀ေအာက္ဘက္ ပန္းျခံထဲမွေရာင္စုံမီးမ်ားျဖင္႔ ပင္႔ျပီးထိုးထားသည္။ ေက်ာင္းၾကီး၏အမည္က ေရာင္စုံအလင္းတန္းေတြၾကားမွာ ထင္ရွားစြာေတာက္လက္ေနသည္။ က်မ ကားေနာက္ခန္းမွတဆင္႔ ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္၀ကို သမင္လည္ျပန္တစ္ခ်က္လွည္႔ၾကည္႔ျပီး ပီတိေလးမ်ား ပလုံစီထလို႔ ျပဳံးလိုက္မိသည္။ ေက်ာင္းဂိတ္ေပၚက ေက်ာင္းၾကီး၏ အမည္ကေတာ႔....

"ရန္ကုန္တကၠသိုလ္" ဟူသတည္း။

အမ တန္ခူးတက္ဂ္ထားတာကို ေရးထားျခင္းပါ.... (ညက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထည္႔ဖုိ႕က်န္ခဲ႔လို႔)

ေနာက္ျပီး ဒီပိုစ္ကို အတက္ဂ္မခံရေသးေသာ၊ လာမည္႔ အနွစ္၂၀ကို ေရးခ်င္စိတ္ရွိေသာ.. စာေရးသူ ေမာင္၊နွမ မ်ားအားလုံး ေရးေပးၾကပါ… လို႔.. အကုန္လုံးကို ဒီတစ္ခါ တက္ဂ္ပါ၏…

Comments from AinChannMyay.com


မေလးးးး
ေကာင္းလိုက္တာ အဲလိုျဖစ္ခ်င္တယ္ တကယ့္ကို ျဖစ္ခ်င္တယ္။
Comment by ခင္မင္းေဇာ္ — June 7, 2009 @ 2:45 am

ဖတ္ျပီးဘာလို႔မသိ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္ တကယ္ဆို ဖတ္ျပီးရယ္မိရမွာ ဘာငိုစရာရွိသလဲ
Comment by မြန္ — June 7, 2009 @ 3:02 am

အစ္မေရ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ၿမက္ခင္းေပၚမွာထိုင္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြ၊ ခံုတန္း႐ွည္ေတြေပၚမွာစာက်က္ေနၾကတဲ့ေက်ာင္းသူေတြ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ မ်က္စိထဲၿမင္လာတယ္..။ အစ္မစာထဲကအတုိုင္းတကယ္ၿဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္..။ အစ္မကသားသမီးေတြကို ေတာ္ေတာ္ပ်ိဳးေထာင္ေပးထားတာဘဲ တကၠသိုလ္ေတြေတာင္ ေရာက္ကုန္ၿပီ.. =D စတာ..။
Comment by Phyo Evergreen — June 7, 2009 @ 4:27 am

ေကာင္းလိုက္တဲ့စိတ္ကူးအစ္မေရ…။ ဖတ္ရင္းေျမာသြားတယ္…။ ဘယ္ Uni ပါလဲလို႕….။ ေျမေအာက္ရထားကလြဲရင္ က်န္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ ၾကိဳးစားၾကရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ေျမေအာက္ရထားကေတာ့ ရန္ကုန္ေျမသားအေနအထားနဲ႕ ျမိဳ႕ဖြဲ႕စည္းပံုအရ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ :)
Comment by Black Dream — June 7, 2009 @ 5:33 am

မေလးေရ
မနက္စာ စားတာ ထမင္းေၾကာ္စားတယ္နဲ႕တူတယ္၊ ထမင္းလံုး ပါးမွာကပ္ေနတယ္ ခြာပါအုန္းဆို ခြာမွ မခြာတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ထမင္းလံုးတေစၦေျခာက္တာေနမယ္ဗ်၊ သိလား၊
ေလးစား……..လ်က္…
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — June 7, 2009 @ 7:06 am

သူငယ္ခ်င္း…ဘာေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ႕ဘူး။ေက်ာင္းနဲ႕ပတ္သက္ရင္ခံစားခ်က္ျပင္းတယ္။
Comment by Angel Eyes — June 7, 2009 @ 9:19 am

မေလးေရ..
ေနာင္အႏွစ္ဆယ္မွာ သားၾကီးေရာ သမီးေရာေတာင္ တကၠသိုလ္တက္ေနျပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ ဇာတ္လိုက္က ခုကတည္းက ေမြးထားမွ ရေတာ့မယ္..ဇာတ္လိုက္က ဘသူလဲေတာ့ မသိ :D
Comment by ေမျငိမ္း — June 7, 2009 @ 9:44 am

မေလးေရ အဲသလုိ ျဖစ္လာမယ့္ေန႔ကုိ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။
Comment by ပုံရိပ္ — June 7, 2009 @ 1:49 pm

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုတဲ့နဲ႕ ေျပာစရာစကားေတြ ဆြံ႕အသြားေစခဲ့ပါတယ္။
Comment by ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ — June 7, 2009 @ 6:06 pm

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုတာနဲ႕ ေျပာစရာစကားေတြ ဆြံ႕အသြားေစခဲ့ပါတယ္။ အကြ်မ္းမွ မ၀င္ပဲေလ
Comment by ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ — June 7, 2009 @ 6:08 pm

တကယ္ကို တမ္းတလြမ္းေမာသြားပါတယ္ အိမ့္ေရ…
အိမ့္ပံုေဖာ္ထားတာ ေကာင္းလြန္းလုိ ့ တကယ္အတိုင္းပဲ… မ်က္စိထဲေတာင္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္…
မျမင္နုိင္တဲ့ မနက္ျဖန္မွာ အေျခအေနေတြက ပိုဆိုးလာနိုင္သလို ပိုလဲေကာင္းလာနိုင္တာပဲေလ…
အတိတ္ေကာင္း နိမိတ္ေကာင္း ပို ့စ္ေလးမို ့ အဲဒီအတိုင္းသာ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လို ့ ဆုေတာင္းမိတယ္…
သေဌး၀ါဒ သီခ်င္းေလးကို သတိရမိတယ္…
ပို ့စ္ေကာင္းေကာင္းေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါညီမေရ…
Comment by တန္ခူး — June 7, 2009 @ 6:18 pm

ခင္မင္းေဇာ္… အစ္မေရ.. မေလးလဲ တစ္ကယ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။
မြန္ .. မေလးလဲ မြန္႔ေကာ႔မန္႔ဖတ္ျပီးေတာ႔ ေတြးရင္းတစိမ္႔စိမ္႔၀မ္းနည္းလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဒီဘြဲ႔ေတြနဲ႔ အဆင္ေျပေနသူေတြလဲ ေလာေလာဆယ္အမ်ားၾကီးဆိုျပီး မေလး အားတင္းထားပါတယ္။
Phyo Evergreen … ဒါေတာင္ အစ္မ အိမ္မွာ ကေလးသုံးေယာက္ထားခဲ႔တာေရးဖို႔ က်န္သြားလို႔ :P
Black Dream …. ဒါဆိုလဲ မိုးပ်ံရထားေပါ႕ ေမာင္ေလးေရ… နွစ္၂၀ ဆိုတာ ဂ်န္နေရးရွင္းတစ္ခုပဲရွိေသးတယ္ေနာ္။ ဒီဂ်န္နေရးရွင္းတစ္ခုအတြင္းမွာ က်န္တာထားေတာ႔ အေတြးအေခၚေတြ ဒီေလာက္ေျပာင္းသြားဖို႕ေကာ ျဖစ္နိုင္မယ္ထင္လား။
ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား .. သင္႔ခ္ယူပါ :D
Angel Eyes … တူတူပဲ သူငယ္ခ်င္းေရ..။ သူငယ္ခ်င္းေတာ႔ မသိဘူး။ တို႔ေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ရတာ ျမန္မာျပည္မွာပိုေပ်ာ္တယ္။ ေျခခ်ဖူးရုံတက္ခဲ႔ရေတာ႔ တစိမ္႔စိမ္႔ ပိုစြဲလန္းေနမိလားမသိပါဘူးကြယ္..။
ေမျငိမ္း … ဇာတ္လိုက္က စံပယ္ပန္းကိုင္ထားတဲ႔ လက္ပိုင္ရွင္ပါ အစ္မ။
ပုံရိပ္ … မေလးလဲ ေမွ်ာ္လင္႔တယ္ ပုံရိပ္ေရ..။ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတာပဲ.. ျဖစ္လာမွာပါ။
ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ.… မေလးကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပဲ ေရာက္ဖူးေတာ႔ ဥပမာေလးတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ေရးသြားတာပါ။ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္က ဘယ္ေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္ ထိပ္တန္း၁၀၀ထဲ၀င္ရင္ ေတာ္ပါျပီ။
တန္ခူး…မေလးကို တက္ဂ္ေသာေၾကာင္႔လည္း ေက်းဇူးပါ မ.. ေရ
Comment by မေလး — June 7, 2009 @ 11:29 pm

ကြန္မေကာင္းလို႕ျမန္မာျပည္ကြန္နက္ရွင္ကတကယ္ေလတယ္အဟုတ္ပဲ
Comment by ေဒါင္းမင္း — June 8, 2009 @ 12:38 am

မမေရ ဒုတိယအႀကိမ္လာဖတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစရွင္။
Comment by thumalay — June 8, 2009 @ 3:45 am

မေရာက္ဖူးဘူး မ ။ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို မေလးလိုမ်ဳိးပံုေဖာ္ျပီး ေရာက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ခုေတာ့ လမ္းခုလတ္တင္ အေ၀းမွာပဲ။။။။။တကယ္ျဖစ္ေစခ်င္လိုက္တာ မေလးေရ။
Comment by maylay — June 8, 2009 @ 8:20 am

အစ္မေရ့ မုန္႕ဖုိးနည္း၂ပဲ ပါခဲ့ေတာ့ ျမန္၂ေလးပဲဖတ္သြားရေတာ့တယ္ :P ေနေကာင္းတယ္ဟုတ္ သတိရတယ္ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — June 9, 2009 @ 7:24 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

မိႈင္းကုန္ေနတဲ႔ မီးပုံးပ်ံ

မ်က္မွန္ေနာက္က စူးရွရွ မ်က္၀န္းေတြ၊ မရယ္မျပဳံး နႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ လက္ပိုက္လို႔မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔ ရွဥ္႔တစ္ေကာင္ကို ပန္းတစ္ပြင္႔က သူ႔လက္ဖမိုးေပၚ ယုယုယယတင္ျပီး အၾကာၾကီး ေငးေနတယ္။ "ခ်စ္လိုက္တာ.. မထိရက္၊ မတို႔ရက္၊ ခ်စ္တယ္"

ေႏြရာသီအလွတရားရဲ႕ ရိုက္ခတ္မႈက ဖန္သားျပင္နဲ႕ အေ၀းၾကီးကို တြန္းပို႔ေနတယ္။ ဗလာနတၳိဦးေနွာက္က ခံစားခ်က္ေတြျပည္႔ေနတဲ႔ရင္ကို ေလွာင္ျပဳံးျပဳံးျပတယ္။

"စာေပေရးသူေတြ ေရးစရာမရွိတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ မိႈင္းကုန္သြားတဲ႔ မီးပုံးပ်ံလို ထိုးဆင္းသြားမွာ ေသခ်ာတယ္…"
ဆရာမၾကီး ေစာမုံညင္းက အနားမွာ ခပ္တိုးတိုးလာေျပာတယ္။

"ေရးစရာမရွိတာထက္ ေရးခ်င္စိတ္မရွိတာပါ ဆရာမၾကီး"

ေနာက္ဘက္ျခံထဲက ပန္းသီးပင္ေအာက္မွာ အျဖဴေရာင္စာရြက္တစ္ရြက္ တိတ္တဆိတ္ထိုင္ေနတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြက စာရြက္ေပၚကို ခုန္ဆင္းသြားတယ္။ ငွက္ကေလးက ေလေျပကိုခ်စ္တယ္၊ ေလေျပက နွင္းဆီကို နမ္းတယ္၊ နွင္းဆီက ပိတုန္းေလးကို ေမွ်ာ္တယ္။ ပိတုန္းေလးက ခ်ယ္ရီပြင္႔ကို က်ီစယ္ေနတယ္။ ခ်ယ္ရီပြင္႔ေပၚမွာ နားရင္း နွင္းဆီဘက္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးေနတဲ႔ ပိတုန္းတစ္ေကာင္ကို ဘယ္သူမ်ား နားလည္ေပးမလဲ၊ ကဲ႔ရဲ႕ရႈံခ်ၾကမွာ။ စာရြက္ျဖဴက တစ္ေယာက္ထဲ ဖုန္းၾကီးစာရြတ္္သလို ေလေျပ၊ နွင္းဆီ၊ ပိတုန္းနဲ႔ ခ်ယ္ရီေတြအေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတယ္။

"ကိုယ္႔ကို နားလည္ေပးပါကေလးရယ္…. "
ငိုက္ျမည္းေနတဲ႔ ဖန္သားျပင္ထဲက ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႕ေနတဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က တေရးနိုးထဆိုတယ္။

"သြားစမ္းပါ…."

သက္ျပင္းကိုတစ္ခ်က္ရိႈက္ျပီး ဖန္သားျပင္က နားပိတ္လို႔ ျပန္လည္ငိုက္ျမည္းေနလိုက္တယ္။ နားပိတ္ျပီး ငိုက္ျမည္းေနေပမယ္႔ လတ္ဆတ္ေနတဲ႔ ရင္ခုန္သံကို ဘာသာျပန္ၾကားေနရတယ္။

"I'll be your dream I'll be your wish I'll be your fantasy…."

ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႔ ဒီသီခ်င္းရဲ႕အဆိုေတာ္၊ က်ားက်ားယားယားမဟုတ္တာကို ခ်ယ္ရီရြက္ကေလးက နႈတ္ခမ္းေစ႔လို႔ၾကည္႔ေနတယ္။

မ်က္မွန္ေနာက္က စူးရွရွ မ်က္၀န္းေတြ၊ မရယ္မျပဳံး နႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ လက္ပိုက္လို႔မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔ ရွဥ္႔တစ္ေကာင္ကို ပန္းတစ္ပြင္႔က သူ႔လက္ဖမိုးေပၚ ယုယုယယတင္ျပီး အၾကာၾကီး ေငးေနတယ္။ "ခ်စ္လိုက္တာ.. မထိရက္၊ မတို႔ရက္၊ ခ်စ္တယ္" ပန္းပြင္႔ရဲ႕စကားအဆုံးမွာ မ်က္မွန္နဲ႔ ရွဥ္႔ေလးက ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ေမာျပီး ပ်က္ရယ္ျပဳလုိက္တယ္။ "စိတ္ကူးမယဥ္စမ္းပါနဲ႔…" "မဟုတ္..မဟုတ္ဘူးေလ၊ မင္းနဲ႔ငါ.. အရင္ဘ၀က.. ၾကင္သူေတြမ်ား ျဖစ္ခဲ႔သလားလို႔ပါ" ပန္းေလးက ေခါင္းငုံ႔ျပီး မ၀ံ႕မရဲေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြကို သူ႔ရိုးတံနဲ႔ ခုိးသုတ္လိုက္တယ္။ "ငါ..မင္းကိုဘယ္ေတာ႔မွ စကားျပန္ေျပာလိမ္႔မယ္မထင္နဲ႔" ခပ္ဆတ္ဆတ္ေျပာရင္း ရွဥ္႕ကေလးက ေတာအုပ္ထဲ ေျပး၀င္သြားတယ္။ "ျဖစ္သင္႔တာကို လုပ္ပါအခ်စ္ရယ္…" ပန္းပြင္႔က ခပ္တိုးတိုးေျပာရင္း၊ သူ႔ပြင္႔လႊာေတြကို တစ္ခ်ပ္စီေခၽြခ်လိုက္တယ္။

ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပန္းျခံေထာင္႔ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ ဦးဆန္းထြန္းနဲ႔ ဒဂုန္ဦးစန္းေငြတို႔ ထိုင္ေနၾကတယ္။

"အိပ္ေတာ႔… ညနာရီျပန္ ၂ခ်က္ေလာက္ထိ စာေတြထိုင္ထိုင္ေရးေနလို႔ က်ဳပ္တို႔အေသေစာခဲ႔တာ၊ အေပ်ာ္စာေရးသူ မင္းအေနနဲ႔ဆိုရင္ ဒီထက္ေစာအိပ္သင္႔တယ္။"

"လူ႔ျပည္မွာေတာ႔ ေန႔လည္ ၂ခ်က္ပဲရွိပါေသးတယ္"
ေစာဒကတက္သံေၾကာင္႔ ဆရာမၾကီး စိတ္တိုသြားတယ္။

"ေၾကာင္အိုရင္ ၾကြက္မေလးစားတာလား၊ ေခ်ာင္ထိုးခ်င္ၾကတာမ်ားလား၊ တို႔ေတာင္ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲေတြမွာ ေသာင္းခ်ီရေနတာကို တခ်ဳိ႕က တကယ္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါရဲ႕လား၊ ပူေဇာ္ခံခ်င္လို႔မ်ား လိမ္ေျပာသလားတဲ႔ ျဖစ္ရပုံေတြ"

"လူေတြက အဲသလိုပဲေျပာသလား ဆရာမၾကီးရယ္၊ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲေတြ မေရာက္တာေတာင္ နစ္ေပါင္းၾကာလွေပါ႕။ ခုလဲ ေစာဒကတက္တာ မေလးစားတာမဟုတ္ရပါ၊ ခုဟာက ေန႔လည္ ၂ခ်က္ပဲရွိေသးတာကိုေျပာတာပါ…"

ပြင္႔ဖတ္ေတြ တစ္စစီေၾကြေနတဲ႔ ပန္းရိုးတံက ရွိသမွ်ခြန္အားနဲ႔ လူးလဲထရင္း ဆရာမၾကီး ရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုခ်လိုက္တယ္။ ခ်ဳံပုတ္ထဲက ရွဥ္႔ေလးကေတာ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းကိုထြက္ခြာသြားခဲ႔ျပီ။ ခ်ဳံပုတ္စပ္မွာေတာ႔ အနက္ေရာင္ မ်က္မွန္ေလးတစ္လက္ တိတ္ဆိတ္စြာ လွဲေလွ်ာင္းက်န္ရစ္ခဲ႔တယ္…။

Comments from AinChannMyay.com


မေလး ေႏြရာသီမွာ လြမ္းေမာစရာေတြရွိေနတာကို လွစ္ခနဲျမင္သြားတယ္ ပန္းပြင္႔ေလးရဲ႔ ရိုးတံေလးနဲ႔ မ်က္ရည္ခိုးသုတ္တဲ႔ေနရာမွာ ရင္ထဲနင္႔သြားတယ္
Comment by မြန္ — June 2, 2009 @ 12:49 am

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ နာရီျပန္ ၂ခ်က္ဆိုတာ ကိုစဥ္းစားေနတာ ညဖက္ ၂နာရီကေတာ႔ သေဘာေပါက္လို႔ရတယ္။ တစ္ဖက္ကို ျပန္သြားတဲ႔ ေန႔လည္ နာရီျပန္ ၂ခ်က္ထိုးက ၂ - ၂ ခ်င္းတူခ်င္တာနဲ႔ သံုးလိုက္တာလား။ အသုဘခ်ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ႔….လြဲေနလားလို႔ ေန႔လည္ ၁နာရီျဖစ္ႏိုင္တယ္ထင္ပါတယ္။
Comment by ေရွးစာဆို — June 2, 2009 @ 4:15 am

ဒံုးေ၀းပါသည္၊ နားမလည္ပါ
Comment by က်ား — June 2, 2009 @ 10:08 am

Ma Lay,
You are right about where I live. I live near San Diego area. Let me know if you are in the area. I am so depressed that don’t feel like doing anything. I lost my true sense of me…I lost my goal, my ambition …everything.
This is for someone who I trusted with my life…
If you only cared a little bit more than you did,
Things might have turned out differently but now.. all gone … Gone with the wind.
Sorry to bother you Ma Lay.
Ain Shin Ma
Comment by lynda — June 2, 2009 @ 11:41 am

ဘာေၿပာရမွန္းမသိဘူး..တကယ္။
Comment by Phyo Evergreen — June 3, 2009 @ 1:00 am

မြန္၊ ေရွးစာဆို၊ က်ား၊ ျဖိဳး..
ဘယ္သူမွ နားမလည္ေအာင္ေရးရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ထင္လဲ.. ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေတာင္ နားမလည္ဘူး :D
Linda..
Linda you okay? မေလးကို ရင္ဖြင္႔ခ်င္လား။ မေလးကလဲ အေရးထဲအီးေမလ္ဖ်က္ထားတယ္။ အသစ္လုပ္ျပီးတင္မယ္တင္မယ္နဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး။ လင္ဒါ႔အီးေမလ္း ခ်န္ရင္ခ်န္ခဲ႔ေလေနာ္။ I lost my goal, my ambition ဆိုတာေတြ မေလးလဲ ျဖစ္ခဲ႔ဘူးတယ္။ Immigrant ေတြ ျဖစ္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြပါ။ ဆိုင္မဆိုင္ေတာ႔ မသိဘူး။ အဆင္ေျပပါေစလင္ဒါရယ္..
Comment by မေလး — June 4, 2009 @ 11:51 am

မေလးက ေရးအားေကာင္းသလို ေတြးအားလည္း ေကာင္းပါတယ္။
ပန္းပြင့္က သူ႔ပြင့္လႊာေလးေတြ တစ္ဖတ္ခ်င္း ေျခြရင္း စကားဆိုတာ…
တစ္စစီေၾကြေနတဲ႔ ပန္းရိုးတံက ရွိသမွ်ခြန္အားနဲ႔ လူးလဲထရင္း ဆရာမၾကီး ရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုခ်လိုက္တယ္ဆုိတာ…
ဆရာမႀကီးက မွီခိုသမွ် ပြင့္လႊာ အႏူးအညံ့မေရြး၊ ရနံ႔ ဆိုး ေကာင္း မေရြး အားလံုးကို သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာ ျမင္ေနရရင္ ေပ်ာ္ေနမွာပါ။
ခပ္ေ၀းေ၀းထြက္ခြာသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ရွဥ့္ကေလးကိုလည္း ျပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနမွာပါ။
တိတ္ဆိတ္စြာ လဲေလ်ာင္းက်န္ရစ္တဲ့ အနက္ေရာင္ မ်က္မွန္ေလးတစ္လက္ကေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ ပိုင္ရွင္လက္ထဲ ျပန္ေရာက္မယ္ထင္ပါတယ္… တစ္ေန႔ေန႔……
(ေရးသူရဲ႕ အေတြးနဲ႔ မအပ္စပ္ဘူးဆုိရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေနာ္)
Comment by ေအးခ်မ္းသူ — June 6, 2009 @ 5:04 am

ေအးခ်မ္းသူ ..
သိုးေလးးးးး.. ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲ။ ဘေလာဂ္မေရးေတာ႔ဘူးလား။ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ၊ ဘယ္ေတြေရာက္ေနလဲ သိခ်င္၏ :D
မေလးလား.. ေရးအားမေကာင္းဘူးထင္တယ္။ ေတြးအားလဲေလ်ာ႕ေနတယ္။ ခြင္႔မလႊတ္စရာဘာမွမရွိ၊ ေပ်ာက္ေနလို႔ သတိရေနတယ္
Comment by မေလး — June 7, 2009 @ 2:17 am

အပုိင္းအစေလးေတြက တစ္စုံတစ္ခုကို ေပါင္းစပ္သြားေစသလုိ ခံစားရျပီး တစ္စုံတစ္ခုကလည္း အပုိင္းအစေလးေတြအျဖစ္ ကဲြျပားလြင္႔စင္သြားသလုိ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္.
ဘာလုိ႔မွန္းေတာ႔မသိဘူး. ဖတ္ျပီး ၀မ္းနည္းသြားသလုိပဲ.
ကၽြန္ေတာ္ကိုကပဲ အခုတေလာ အလြမ္းဓာတ္ေတြကဲေနလုိ႔လားမသိပါဘူး မေလးရာ… း)
ေရးထားတာေလးက သိမ္ေမြ႔ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလုိ သိမ္ေမြ႔ခ်င္တယ္. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔စာေတြက ရြဲ႔တာေတြ၊ သေရာ္တာေတြ၊ ဟာသလုပ္တာေတြ မ်ားေနတယ္ မေလးေရ…
Have a nice evening ပါ မေလး..
ခင္တဲ႔.
Y.
Comment by Yan — June 8, 2009 @ 5:56 pm

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ၾကည္လင္တဲ႔ေန႔

အပူခ်ိန္က ၂၈ ဒီဂရီ....
ငွက္ကေလးေတြက ေတးဆိုေနတယ္။
ထင္းရူးပြင္႔ေလးေတြ ေလထဲမွာ လြင္႔ေမ်ာသြားတယ္။
ေကာင္းကင္ၾကီးက ျပာလြင္ေတာက္ပေနတယ္။
သစ္ရြက္ေတြ ေလအေ၀ွ႕မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အေရာင္လက္ေနတယ္။
ကန္႔လန္႔ကာေတြက အတားအဆီးမဲ႔ လူးလြန္႔ေနတယ္။
အိမ္ေတြေနာက္က ၾကိဳးတန္းေတြေပၚမွာ ေနလွန္းထားတဲ႔ အ၀တ္ေတြ ေလထဲမွာ လြင္႔ေနတယ္။
ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းတဲ႔ ကားေတြဆီက သီခ်င္းသံေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကားေနရတယ္။
ကေလးေလးေတြက ေရခဲေခ်ာင္းကားနားမွာ ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနၾကတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္က ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ ေယာကၤ်ားေတြက ျမက္ရိတ္စက္ေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္....
မိန္းမေတြက ကတ္ေၾကးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ပန္းျခဳံေတြနားမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။
အခ်ိဳ႕ကေလးေလးေတြက ျမက္ပန္းေလးေတြကို ေလနဲ႔မႈတ္ျပီး ၀တ္မႈန္ေလးေတြကို လိုက္ဖမ္းေနတယ္။



ျခံေတြထဲက အလွျပ ေရာင္စုံပန္ကာေလးေတြ၊ ဆည္းလည္းေလးေတြဆီက သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ အသံေတြက လြင္႔ပ်ံ႕ေနတယ္။
ဟိုဘက္အိမ္ေတြက မဆလာနဲ႔ ခ်က္တဲ႔ ဟင္းနံ႕ေတြ၊ မုန္လာဥနီနဲ႔ခ်က္ထားတဲ႔ ဟင္းေတြ၊ ဘယ္ရီဘိန္းမုန္႔နံ႕ေတြကလဲ ေမႊးပ်ံ႕ေနတယ္။



ညေတြမွာ ျခံေတြထဲက အလွမီးေလးေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္လင္းလာၾကတယ္။ သစ္ရြက္ေၾကြေတြ ေလနဲ႔လြင္႔သြားသံေတြနဲ႔အတူ အိမ္ေတြထဲက ပ်ံ႕လြင္႔လာတဲ႔ သီခ်င္းသံေလးေတြကို ၾကားေနရတယ္။
လမ္းမေတြေပၚမွာ လူငယ္ေလးေတြ လမ္းသလားေနၾကတယ္။
အခ်ိဳ႕ေတြကလဲ မိဘေတြရဲ႕ အမိုးပြင္႔ကားေတြကို စက္သံေပးျပီး လူးလာေခါက္တုံ႔ ေမာင္းေနၾကတယ္။

ဘာဆိုဘာမွ မလုပ္ဘဲ ေႏြရာသီကို ခုလိုငုတ္တုတ္ထိုင္ၾကည္႔လို႔ စာဖြဲ႔ေနခ်င္တယ္။

ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ႔ ဒီသီခ်င္းကို ရုံးအသြား မိုးေတြတ၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္းရြာတဲ႔ေန႔မွာ ေရဒီယိုအသံလႊင္႔ရုံေတြကေန တမင္လႊင္႔ေပးတတ္တယ္။
နားေထာင္သူအခိ်ဳ႕က အသံလႊင္႔ရုံေတြကို ဖုန္းေခၚျပီး ေနာက္ေနတာလားဟင္... လို႔ ေမးတတ္ၾကတယ္။
အသံလႊင္႔တဲ႔ လူက အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ သေဘာက်ျပီး ေအာ္ရယ္တတ္တယ္။

ဒီလို...
သာယာတဲ႔ ေန႔ကေလးကို.....
ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ထည္႔ျပီး....
လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားခ်င္တယ္။

ကင္မရာဓာတ္ခဲကုန္ေနလို႔ အနီးစပ္ဆုံးတူတဲ႔ ပုံေတြကို ဂူဂဲလ္မွ ကူးယူေ၀မွ်ထားပါတယ္။
အားလုံးကို သတိရပါတယ္။

Comments from AinChannMyay.com


Ma Lay,
Have a great summer time! Enjoy it.
Ain Shin Ma
Comment by lynda — June 1, 2009 @ 5:50 pm

အဲဒါ စိတ္ကူးယဥ္ကမၻာေလးဘဲၿဖစ္ရမယ္…အစ္မ။
Comment by Phyo Evergreen — June 1, 2009 @ 6:20 pm

ေႏြၾကိဳ သတိုးသမီးက မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ့ ျဖစ္ပံုရတယ္။ ေႏြၾကိဳပန္းေတြနဲ႔အတူ သံစဥ္မဲ႔ အလၤကာေတးသြားက ကကုန္လို႔ေနတယ္။ သူ႔ကိုေပါ႔ ၾကည္လင္တဲ႔ေန႔ တစ္ေန႔မွာ လစ္ခနဲ လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။
Comment by ေရွးစာဆို — June 1, 2009 @ 7:30 pm

ဖတ္ရတာ စိတ္ထဲ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမသြားတာပဲ အိမ့္ေရ…
“ပတ္၀န္းက်င္က ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ ေယာကၤ်ားေတြက ျမက္ရိတ္စက္ေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္….
မိန္းမေတြက ကတ္ေၾကးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ပန္းျခဳံေတြနားမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။
အခ်ိဳ႕ကေလးေလးေတြက ျမက္ပန္းေလးေတြကို ေလနဲ႔မႈတ္ျပီး ၀တ္မႈန္ေလးေတြကို လိုက္ဖမ္းေနတယ္။”
တဲ့လား။ အားက်လိုက္တာ။ ဒီမွာေတာ့ အဲဒီလို ဘ၀မ်ိဳးရဖို ့ခက္တယ္ေလ။ အခန္းက်ဥ္းေလးကို အိမ္လုပ္ေနရတာမိုလား။
အိမ့္ေရ… စကားမစပ္… တက္ဂ္ထားတယ္ေနာ္… ေရးေပးပါဥိီးညီမေရ…
Comment by တန္ခူး — June 1, 2009 @ 9:34 pm

မေလး ေပ်ာ္ေနပုံေပါက္တယ္. း)
သာယာလွပတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ေလးမွာ ေနထုိင္ခြင္႔ရတာ ဘုရားသခင္ရဲ႔ ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲဗ်ာ.
ကၽြန္ေတာ္႔ဆီမွာေတာ႔ ပူလုိက္ေအးလုိက္နဲ႔ပဲ မမွန္တဲ႔ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ေနတတ္ေအာင္ေနေနရတယ္.
မေနတတ္လုိ႔လည္း မရဘူးေလ. ကုိယ္႔မွာ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔မွ မရွိေတာ႔. ျဖစ္လာတဲ႔အတုိင္းေနရတာေပါ႔. မဟုတ္ဘူးလား
သီခ်င္းေလးကုိၾကိဳက္တယ္.
I think I can make it now, the pain is gone
All of the bad feelings have disappeared
Here is the rainbow I have been praying for
It’s gonna be a bright bright bright bright Sun-shiny day..
အဲဒီ႔စာသားေလးေတြ ရွင္းရွင္းေလးနဲ႔ ေလးနက္မႈရွိတယ္ေနာ္. လွတယ္.
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ တီဗြီၾကည္႔ေနရင္း မေလးဘေလာ႔ဂ္ကုိ လာဖတ္မိတာ ျပန္လည္းလွည္႔လုိက္ေရာ တီဗီြထဲမွာေလ သက္တန္႔ၾကီးတစ္စင္းေပၚေနတယ္.
ဘရာဇီးလ္ အေမဇုံျမစ္က မိေက်ာင္းေတြအေၾကာင္းၾကည္႔ေနတာေလ. ျမစ္ၾကီးေပၚမွာ သက္တန္႔ၾကီးေပၚေနတာမ်ား လွလုိ္က္တာ.
သက္တန္႔ေတြအေၾကာင္းေရးတတ္တဲ႔ မေလးကိုေတာင္ သတိရမိသြားေသးတယ္.
မေလး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔စြာ ေႏြဦးကုိ ဆက္လက္ၾကိဳဆုိႏုိင္ပါေစဗ်ာ.
ခင္တဲ႔
Y.
Comment by Yan — June 1, 2009 @ 10:33 pm

မေလးက ေႏြရာသီမွာ ေပ်ာ္လား..
ညီမက ေလထဲသစ္ရြက္ေတြ ၀ဲေနရင္ သေဘာက်တယ္..
By any chance, you like snow domes, too?
Comment by ShwunMi — June 1, 2009 @ 11:29 pm

ကၽြန္ေတာ္လည္း ထင္ထင္ရွားရွား သိသိသာသာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ပါၿပီ ခင္ဗ်
Comment by က်ား — June 2, 2009 @ 10:17 am

lynda.. လင္ဒါက ကယ္လီဖိုးနီးယားကလားဟင္.. ဒီဘက္မွာေဆာင္းက်ရင္ မေလး အဲ႔ဘက္ကို ေျပာင္းေျပးခ်င္တယ္။ ေႏြဆိုရင္ေတာ႔ ဒီျမိဳ႕ေလးကေန ဘယ္မွ မသြားခ်င္ဘူး။
Phyo Evergreen .. ဖန္းေပါင္းေခ်ာင္ထဲ ေႏြကိုထည္႔ထားခ်င္တာကလြဲလို႔ အခုေတာင္ ဟိုဘက္အိမ္က မဆလာဟင္းနံ႕သင္းလို႔ေမာင္ေလးရဲ႕
ေရွးစာဆို .. ေႏြကိုၾကိဳျပီးရင္ ေႏြေရာဂါလာေတာ႔မယ္ထင္ရဲ႕
တန္ခူး.. တကယ္လဲ ျမက္ေတြရိတ္ရ နႈတ္ရေကာ.. အကုန္လုံးသား သိုင္းကစားသလို ဓားနဲ႔ေမႊ႕ယမ္းခ်င္စိတ္ေပါက္မယ္ မ.. ေရ
Yan .. ဒီနွစ္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေႏြကိုတန္ဘိုးထားေနမိတယ္။ စေနေန႔ကေတာင္ ေနပူပူၾကီး သက္တန္႔ထြက္ေနေသးတယ္ ကိုရန္။
ရႊန္းမီ... ေလျပင္းျပင္း ကညင္ပင္တို႔ ကုကၠိဳလ္ပင္ေအာက္တို႔မွာ ထိုင္ေနရတာလဲၾကိဳက္တယ္။ snow domes ေလးေတြလဲ ၾကိဳက္တာပဲညီမ။ လြင္႔ေနတဲ႔ အေရာင္လက္လက္ေလးေတြကိုေငးၾကည္႔ရင္း စိတ္ကူးအသစ္ေလးေတြ တခါတခါ ေပၚလာတတ္တယ္။
က်ား.. ဘာကိုျမင္တာလဲမသိဘူး။
Comment by မေလး — June 2, 2009 @ 10:21 am

သူငယ္ခ်င္းေရ…ေနေကာင္းလား…ၾကည္လင္တဲ႕ေန႕ကိုၾကိဳက္တယ္။
Have you check facebook these days?…I am going back during Midterm Break and we will have a gathering with friends at YGN before I take the next flight to MDY…hee, I can’t wait to see my love ones there…Take care of your health and enjoy the summer time (-:…
Comment by Angel Eyes — June 3, 2009 @ 9:07 am

Angel Eyes…
လြန္ခဲ႔တဲ႔ ေလးငါးရက္က တစ္ေခါက္ေရာက္တယ္ သူငယ္ခ်င္း… WLLT ရဲ႔ ဧရာ၀တီပုံေတြမွာ ေကာ႔မန္႔ေရးခဲ႔ေသးတယ္။ သူကေတာ႔ ေန႔စဥ္သြားၾကည္႔တယ္ (ထင္တယ္)။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရဦးမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီး.. ပုံေတြမ်ားၾကီး ရိုက္ခဲ႔ပါ။ KA တို႔ေတြကို ေခၚသြားတဲ႔ RC2 နားက ရခုိင္ဆိုင္လား ပုစြန္သုတ္ဆိုင္လား အဲဒီက ပုဇြန္သုတ္ ကိုယ္စားစားခဲ႔ေပးပါ။ အဲဒါကို တစ္ခ်ိန္လုံး ဓာတ္က်ေနတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ…။
Comment by မေလး — June 4, 2009 @ 11:58 am

ဒီတစ္ေခါက္ျမန္မာျပည္မုာလုပ္ဖို႕ရွိတာေလးေတြအစပ်ဳိးျဖစ္မယ္သူငယ္ခ်င္း။SAရဲ႕ေက်ာင္း၊MTYရဲ႕စက္ ေတြေလ႕လာေရးသြားျဖစ္မယ္။အပမ္းေျဖတာနဲ႕အလုပ္ေရာမယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ႕ဆိုင္ကိုသြားခဲ႕မယ္။အစားဆိုရင္စိတ္ခ်…ဟီး -း Comment by Angel Eyes — June 6, 2009 @ 1:17 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ကုမ္ရာသီဖြား မိန္းမမ်ားအေၾကာင္း

ကုမ္ရာသီဖြားမိန္းကေလးမ်ားအေၾကာင္းကို ဟိုတစ္ေန႔ကဖတ္ရင္း စိတ္ထဲကေန ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေျပာမိတဲ႔ စကားေတြကို ခ်ေရးၾကည္႔တာပါ။

ကုမ္ရာသီဖြားတဲ႔ မိန္းကေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အေဖာ္ေယာကၤ်ားေလးေတြထက္ေတာင္ ပိုျပီး strong ျဖစ္တယ္တဲ႔ (အဲဒါဘာကိုေျပာတာလဲမသိ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလား၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာလား၊ ကိုယ္႔မွာ ဗလေတြလဲ မရွိပါဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပိုမာတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဟုတ္သလိုလိုရွိသား၊ ဒါလည္းမျဖစ္နိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္႔ကို အလိုလိုက္ထားတာျဖစ္မွာပါ။ ေယာကၤ်ားေတြက မိန္းမေတြအေပၚ နိင္ထက္စီးနင္းလုပ္ခ်င္ရင္ အလြယ္ေလးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်င္းတဲလ္မန္းေတြနဲ႔ပဲေတြ႔ေနလို႔လား၊ ေၾသာ္.. မိန္းမ၊ မိန္းမ။ ကိုယ္႔ကိုအလိုလိုက္ရင္ေတာ႔ အဲဒီေယာကၤ်ားဟာ ဂ်င္းတဲလ္မန္းျဖစ္သြားပါပေကာလား)

ကုမ္ရာသီဖြားမိန္းမတစ္ေယာက္ဆိုတာကို သူတို႔ရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံၾကည္႔တာနဲ႔ကို သိနိုင္တယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔အညီ ၀တ္ခ်င္မွ၀တ္မယ္။ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပတယ္ထင္ရင္ ၀တ္လိုက္တာပဲတဲ႔။ (အဲဒါေတာ႔မွန္တယ္။ ဥပမာ… ဖက္ရွင္ျဖစ္ေနတဲ႔ ေဒါက္ၾကီးစီးျပီး အရမ္းေတာ႔ လွေနပါရဲ႕၊ ေျခနာလို႔ ေထာ႔နဲ႔နဲ႔ၾကီးျဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ Paris Hilton လို လွခ်င္လို႔ လွည္းဘီးမ်က္မွန္ၾကီး၀တ္ျပီး မျမင္မစမ္းျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတာ႔ မျဖစ္လိုဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပျပီး လြတ္လပ္ေပါ႕ပါးတဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံကို နွစ္သက္တာေတာ႔ အမွန္ပဲ)

ဒါေပမယ္႔ ဘာ၀တ္၀တ္ သူတို႕က ၾကည္႕ေကာင္းေနတယ္တဲ႔ (အဟြန္း… ဒါကေတာ႔ လူတိုင္းနီးပါး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လွတယ္ထင္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေတာ႔မပါဘူးကြယ္)

a bit offbeat and unusual ဆိုပါလား (ၾကြက္ေတြစုျပဳံေျပးေနတဲ႔အထဲ ၀င္မေျပးခ်င္လို႔၊ သူတို႔ေျပးလမ္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ကေန ရပ္ၾကည္႔ေနတတ္ေတာ႔လည္း ေနရင္းထိုင္ရင္း ကိုယ္ဟာ offbeat and unusual ျဖစ္သြားပါပေကာ)

အရမ္းကိုအနုပညာဆန္ျပီး ဆန္းသစ္တီထြင္တတ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ အလုပ္သုံးေလးခုကို ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္နိုင္တယ္တဲ႔ (အဲ… ၀န္ခံလိုက္ရင္.. ကိုယ္ဟာ မသူေတာ္ လုံးလုံးျဖစ္ပါျပီ)

ကုမ္ရာသီဖြားမိန္းမတိုင္းလိုလို ဂစ္တာတီးတတ္တယ္တဲ႔ (ဂစ္တာက လြယ္တယ္ေလ၊ အိမ္ခ်မ္းေျမ႕ မေတာက္တေခါက္ တေယာထိုးတဲ႔ညေတြဆို ေခြးေတြေတာင္အူတာ လူေတြမွ မသိဘဲကိုး)

တစ္ေယာက္ေယာက္ကို မွီတြယ္ျပီး မေနတတ္ဘူးတဲ႔။ (အဲဒါေတာ႔ဟုတ္တယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြ တစ္ျပဳံၾကီး အိမ္သာသြားၾကတာကို နားကိုမလည္တာ။ သူလိုက္မလား ငါလိုက္မလားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမေတြ အဲဒီနားအေဖာ္ညွိေနတာကို ၁၅မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ကိုယ္႔ဟာကိုသြားၾကပါေတာ႔လား။ ဘာကိုေၾကာက္ျပီးရွက္တာလဲကို မသိတာ။ ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာမယ္႔သူရွိလို႔ ျပန္မၾကိဳက္လဲ “ကိုယ္ေတာ႔ ေလာေလာဆယ္ မင္းကို မၾကိဳက္ေသးဘူးကြာ၊ ေနာင္ဆယ္နွစ္ေလာက္ေနမွ ၾကိဳက္ခ်င္ၾကိဳက္မယ္၊ ဆယ္နွစ္တြင္းေတာ႔ ျပန္မလာပါနဲ႔ဦး” လို႔ ေျပာလိုက္ရုံပဲ။ ကိုယ္ကေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အိမ္သာကို တစ္ေယာက္တည္း ထသြားလိုက္တာပဲ။ ဘယ္သူလိုက္ဦးမလဲလဲ မေမးမိ။ လူဆိုတာ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔နိႈင္းတာကိုး။ ညၾကီး အိမ္သာသြားတယ္ဆိုလဲထားေတာ႔၊ ဒီလိုပဲ ကင္တင္းလဲ ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္ရင္ တစ္ေယာက္ထဲ သြားစားလိုက္တာပဲ၊ အခ်ိဳ႕က ကင္တင္းမွာ တစ္ေယာက္တည္းေတာင္ မစားရဲဘူးဆိုပဲ)

ကိုယ္႔ေယာကၤ်ားနဲ႔ Joint-account မထားခ်င္ဘူးတဲ႔။ (မထားခ်င္ဘူးအဲဒါေတာ႔။ ဒါေပမယ္႔ မထားခ်င္လဲ ထားေနရတာပါပဲ။ ေတာ္ၾကာေပ်ာ႔ခ်ြဲခ်ြဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ေယာက္ေနာက္ ရွိစုမဲ႔စုေငြေတြပါသြားရင္ ကိုယ္ပဲ ဒုကၡေရာက္က်န္ခဲ႔ဦးမယ္.. ဖြဟဲ႔.. ဖြဖြ)

ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ေျပာခ်င္မွေျပာမယ္။ ေျပာဖုိ႔လဲ သတိရခ်င္မွရမယ္တဲ႕… (ကိုယ္ဘယ္သြားေနလဲ ဘာလို႔ လူတိုင္းကို သတင္းပို႔ရမွာလဲကို နားမလည္တာ။ ငယ္ငယ္ကဆို ေမေမနဲ႔ တက်က္က်က္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကြင္းထဲ ဂစ္တာသြားတီးရင္တီးမယ္၊ ျဗိတိသွ်စာၾကည္႔တိုက္မွာ တစ္ေနကုန္ စာအုပ္ဖတ္သလိုလိုနဲ႔ ငိုက္ခ်င္ငိုက္ေနမယ္။ ညေနေစာင္း မီးရထားလမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စက္ဘီးေလွ်ာက္စီးခ်င္စီးမယ္။ မဟုတ္တာလုပ္ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ဘာလို႔ေျပာရမွာလဲကို မသိတာ။ မွတ္မိေသးတယ္ အဲလို ညေနေစာင္းေတြမွာ စက္ဘီးစီးျပီးျပန္လာရင္ ေမေမ႔ အရိပ္ေလးကို ျခံထိပ္မွာ ဖ်တ္ကနဲေတြ႔ရတတ္တယ္။ ေမေမ ထြက္ေမွ်ာ္ေနတာသိသားပဲ။ သူေမွ်ာ္ေနတာသိရင္ ကိုယ္စိတ္ဆိုးမွာစိုးလို႔ အိမ္ထဲ ဖ်တ္ကနဲ၀င္သြားတာကို ဟိုးတုန္းက မၾကိဳက္ခဲ႕ဘူး။ ေမေမ သမီးဘယ္ေတာ႔မွ မဟုတ္တာမလုပ္ဘူး။ သမီးအေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈ မရွိတာမ်ိဳးကို မျဖစ္ေစခ်င္သေလးဘာေလးနဲ႔ အေမကို ေျပာခဲ႔တာေတြ ေနာင္တရတယ္။ ခုက်ေတာ႔လဲ ဘယ္ခ်ိန္ျပန္လာလာ ေမေမက စိတ္မပူျပန္ေတာ႔လဲ တစ္ခါ မပူရေကာင္းလားျဖစ္ျပန္ေရာ…)

တစ္ခါတစ္ခါ arrogant ျဖစ္တယ္ဆိုပါလား (အင္.. အဲဒါၾကီးကေတာ႔ မဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္ကြယ္)

ကုမ္ရာသီဖြားမိန္းမေတြဟာ တစ္ခါတစ္ခါ သူတို႔သုံးလိုက္တဲ႔ စကားလုံးေတြဟာ ဓားလိုပဲတဲ႕ (အဲဒါေတာ႔ မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္သြားရင္ ျဖစ္သြားမယ္။ မင္းသုံးတဲ႔ စကားေတြဟာ ငါ႔ရင္ကိုထိေစတယ္ ဆိုတာေတြၾကားဖူးတယ္။ စကားေျပာရင္ေတာင္ သူမ်ားကိုထိခိုက္မွာစိုးလို႔ စကားလုံးေကာင္းေကာင္းကိုေရြးသုံးေျပာ၊ အလိုက္အထိုက္ေနတာၾကာလာေတာ႔၊ ဘယ္လိုမွ မရေတာ႔တဲ႕အဆုံး မနူးညံ႕တဲ႔စကားေတြထြက္လာတဲ႔အခါ သူတို႔ခံရခက္တာျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ သူကေတာ႔ အျမဲေျပာပါတယ္။ “အျမဲေကာင္းျပ၊ မေက်နပ္တာရွိလဲ ျမိဳသိပ္ေနျပီး ထထေပါက္ကြဲေတာ႔ ကိုယ္ပဲခံရတာေပါ႔တဲ႔။ ေျပာစရာရွိ တစ္ခါထဲေျပာခ်တဲ႔” အဲသလိုမ်ိဳး တမင္လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အလိုလိုကိုျဖစ္ေနတာ။ ျမဳံျမဳံေနတာခက္တယ္။ ေနာင္ဆို အျမဲပဲ ၾကမ္းျပေတာ႔မယ္.. တစ္ကယ္…)

သဘာ၀ျပဳျပင္ေရးေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေလွ်ာက္ေရးေတြမွာ အျမဲပါ၀င္တယ္တဲ႔ (အဲဒါကေတာ႔ ကိုယ္ယုံၾကည္လို႔ အုတ္တစ္ခ်ပ္သဲတစ္ပြင္႔ လုပ္တာပါ၊ ဘယ္သူမွလဲသိစရာမလိုပါဘူး)

Conventional မျဖစ္ဖူးတဲ႔ (ဒါက ဘယ္သူမွကို မျဖစ္သင္႔ဘူးေလ.. မဟုတ္ရင္ ေက်ာက္ေခတ္လူသားေတြ ဘ၀ကကို တက္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ social norms ေတြေနာက္ အျမဲေတာ႔ လိုက္မေနသင္႔ဘူး)

ကမၻာၾကီးဟာဆိုး၀ါးလွပါလားဆိုျပီး ထိုင္ျငီးမေနတတ္ဘူးတဲ႔ (အဲ.. မဟုတ္ဘူးထင္တယ္။ ကိုယ္ျငီးတတ္တယ္ထင္တယ္၊ ကမၻာၾကီးနဲ႔ေတာ႔ မခ်ီပါဘူးလို႔.. ထင္တာပါပဲ)

sensitive, intellectual, honest, direct and utmost caring ရွိတယ္တဲ႔ (ဒါကေတာ႔ ကိုယ္ဘယ္ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနလဲအေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ အျမဲတမ္းေတာ႔ မမွန္ပါဘူး)

ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ယုံၾကည္မႈနည္းလို႔ divine spirit ကိုေမွ်ာ္ၾကည္႔တတ္တယ္တဲ႕ (အင္…သူေျပာပုံနဲ႔ဆိုရင္ ဘာသာတရားတစ္ခုခုကို ယုံၾကည္သက္၀င္က်င္႔ၾကံသူတိုင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ယုံၾကည္မႈနည္းသူေတြျဖစ္ရျပီေကာ။ ငါယုံၾကည္တာကမွ မွန္တယ္ဆိုတဲ႔အထဲေတာ႔ မပါတာေသခ်ာပါတယ္။ divine spirit ကို ယုံၾကည္တာမွန္ေပမယ္႔ ကိုယ္႔လက္ကိုယ္႔ေျခ၊ ကိုယ္႔ဦးေနွာက္ကိုလဲ ကိုယ္ယုံၾကည္ပါေသးတယ္)

အမ်ိဳးရထားတစ္ခုခုမွာ ပ်င္းသြားရင္ ထြက္ခြာသြားဖို႔ ၀န္မေလးဘူးတဲ႔ (အဲဒါေတာ႔ဟုတ္တယ္။ ဘယ္လိုမွ မၾကိဳက္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ မၾကိဳက္ေတာ႔ဘူး။ ရည္းစားေဟာင္းေတြကို ျပန္ေတြ႔ရင္ ရင္ခုန္တာေတြဘာေတြမေျပာနဲ႔ သူတို႔ကိုၾကည္႔ျပီး သမ္းေတာင္သမ္းခ်င္တယ္။ ဒီၾကားထဲ အခ်ိဳ႕ေတြက အိေညွာင္ေညွာင္ လာလုပ္ရင္ ၾကက္သီးေတြဘာေတြထျပီး ထြက္ကိုေျပးခ်င္ေတာ႔တာပါပဲ)

အိမ္ေထာင္ေရးသာယာေအာင္ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားတတ္တယ္တဲ႔ (ဒါကေတာ႔ အေရးၾကီးတယ္။ အိမ္ေထာင္ရွိသူတိုင္း ၾကိဳးစားသင္႔တဲ႔အရာပါ။ ေငြေတြအမ်ားၾကီး ရွာေပးနိုင္တာထက္၊ မွ်မွ်တတေတြးေခၚတတ္တဲ႔၊ ၾကင္နာျပီး စိတ္ထားျဖဴစင္တဲ႔ မိသားစုစိတ္ဓာတ္ရွိတဲ႔၊ သစၥာရွိတဲ႔၊ အျခားမိန္းမေတြကို သက္မဲ႔အရာေတြလို႔ျမင္တဲ႔ (အဲ.. မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ဒါဆိုလဲ လူေၾကာင္ျဖစ္ေနဦးမယ္) အိမ္ေထာင္မႈကိစၥေတြကို စိတ္၀င္စားျပီးကူလုပ္တဲ႔၊ စကားလဲမမ်ားတဲ႔ ေယာကၤ်ားေတြကို ရထားတဲ႔မိန္းမေတြဟာ သိပ္ေတာ႔ၾကိဳးစားစရာမလိုေလာက္ပါဘူး --- နည္းေသးတယ္ထင္တယ္၊ ဘာေတြထပ္ထည္႔ရင္ေကာင္းမလဲ)

လူေတြကို ကူညီတတ္တယ္တဲ႔ (ဒါကေတာ႔ အေျခအေနေတြေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ကူညီကူညီ၊ အသိမွတ္ျပဳျခင္းမခံရရင္ ခံရတာတမ်ိဳးပဲ.. ဒီလိုပါပဲ ေလာကမွာ တစ္သက္လုံးကူညီလာျပီး အေျခအေနေၾကာင္႔ တစ္ခါေလာက္အကူအညီမေပးနိုင္ရင္ လူေတြက မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။ အဲသလိုအခါမ်ိဳးနဲ႔ၾကဳံရင္ “လူ၏အၾကိဳက္ ဆယ္ခါလိုက္လဲ၊ မလိုက္တစ္ခါ ရွိခဲ႔ပါမူ၊ ၾကီးစြာရန္သူ စြဲမွတ္ယူ၏..” လို႔ တစ္ေယာက္ထဲ အက်ယ္ၾကီးကဗ်ာရြတ္လိုက္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာသြားတာပါပဲ…)

ဒီရာသီဖြား မိန္းမေတြဟာ အေတြးအေခၚပြင္႔လင္းသူေတြမို႕ သူမ်ားေတြကို တရားမေဟာဘူးတဲ႔ (အေတြးအေခၚ ပြင္႔လင္းလားမပြင္႔လင္းလားေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ေသခ်ာမသိပါဘူးေလ။ ဘယ္သူေတြမွ ကိုယ္လုပ္သလို၊ ကိုယ္ေတြးသလို လုိက္လုပ္စရာ၊ လိုက္ေတြးစရာမလိုဘူး လို႔ေတာ႔ထင္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာေတြးၾက၊ ျပီးေတာ႔ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၾက။ ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႔ လူသားေတြကို မထိခုိက္မနစ္နာရင္ျပီးတာပါပဲ။ ကိုယ္ထင္တာမွ မွန္တာမွ မဟုတ္တာ။ ရင္ဖြင္႔ရုံကလြဲလို႔ ကိုယ္ရဲ႕အုိင္ဒီယာေတြကို သူမ်ားေတြအေပၚမွာ impose မလုပ္လိုပါဘူး။ ကမၻာၾကီးမွာ အေတြးအေခၚတစ္ခုတည္းဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ အဲသလိုမတူညီတဲ႔ အေတြးအေခၚေတြရွိေနမႈတစ္ခုဟာ ေနထိုင္ေနတဲ႔ ဒီကမၻာၾကီးကို တနည္းနည္းနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာမွ်ေစေနတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ လြတ္လပ္စြာနဲ႔ ေအးခ်မ္းရင္႔က်က္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲၾကတာမ်ိဳးမေကာင္းဘူးလား…)

အျခားေသာ ကုမ္ရာသီဖြား မိန္းကေလးေတြေကာ သူတို႔ေျပာတာေတြ မွန္၊မမွန္ ေကာ႔မန္႕ေလးမ်ား ေရးေပးသြားၾကပါ။ ကိုယ္႔ဘေလာဂ္မွာ ေရးခ်င္တယ္ဆိုလဲ ေရးလို႔ရပါတယ္။ က်မ လာဖတ္ပါမယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္လေမြးမွန္း တိတိက်က်မသိလို႔ပါ။

Comments from AinChannMyay.com

ေယာက္်ားေလးေတြ အတြက္ကေကာ အစ္မ န႕ဲ က်ေနာ္က ေမြးရက္ ၃ ရက္ပဲ ကြာတယ္ဆိုေတာ့ း) သိရင္ လင့္ေပးအံုး ဘယ္မွာသြားဖတ္ရမလဲဆိုတာ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — May 28, 2009 @ 11:41 pm

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဘယ္ရာသီဖြားလည္း လို႕ ၾကည့္လို႕ရတဲ့ေနရာေလးပါ ေပးပါဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္က ဂဏန္း ရာသီဖြားထင္တယ္၊ ဂလန္႕ တိုက္တတ္တာေတာ့ ေသခ်ာလို႕…. :P
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 29, 2009 @ 12:56 am

မမေရ မီးက ကုမ္ရာသီဖြားေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ဖတ္သြားတယ္ေနာ္။ မမေပ်ာ္ရႊင္ပါေစရွင္။
Comment by thumalay — May 29, 2009 @ 1:59 am

ေမြးတဲ့ရာသီ မတူပဲနဲ႔ စရိုက္ေတြက တူေနသလိုလိုၾကီး … သူေရးတာကပဲ အရမ္းေယ်ဘုယဆန္ေနသလား မသိ.. မသိေတာ့ပါဘူး.. အစ္မေရးတာပဲ ဖတ္သြားတယ္.. ရယ္ဖို႔ေကာင္းတယ္..
Comment by ShwunMi — May 29, 2009 @ 9:44 am |

ေမာင္မ်ိဳး၊ က်ား၊ သူမေလး၊ ရႊန္းမီ..
အဲဒါေတြက အကုန္မမွန္ပါဘူး။ ေယဘူယ်ေတြ..မေလး အေပ်ာ္ေလွ်ာက္ေရးထားတာ၊ လူတိုင္းတြက္ မွန္နိုင္တဲ႔ဟာမ်ိဳးၾကီး း)
Comment by မေလး — May 29, 2009 @ 11:43 pm

အဲသလို ရာသီဖြားေတြအေၾကာင္းအရင္ကေတာ့ ဖတ္ဖူးတယ္..။ တစ္ခ်ိုဳ႔ဟာေတြေတာ့မွန္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ဒီရာသီမွာေမြးတာနဲ႔ဘဲ အဲသလိုၿဖစ္ရေတာ့မလား။
အေပ်ာ္ဖတ္ဖို႔အတြက္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္..။
Paris Hilton ၾကီးမလွပါဘူး… ။ နံပတ္(၈)အခ်က္က ေတြးစရာေမးစရာေလးေတြၿဖစ္ေနတယ္.. ႐ွင္းၿပပါ..။
Comment by Phyo Evergreen — May 31, 2009 @ 9:03 am

ကၽြန္ေတာ္က မကာရ ရာသီဖြားဗ်…
ရွင္းရွင္းလင္းလင္းပဲႀကိုက္တယ္ ..
ဘာမွ မကာဘူး
ေရးခ်ိဳးရင္ေတာ႕ .. ဟီဟိ အဲ ဒါ ခၽြငး္ခ်က္ ဗ်ိဳး ..
သူငယ္ခ်င္း ေနေကာင္းပါေစနာ္
မေတြ႕တာေတာ္ေတာ္ေလးႀကာေနျပီမို႕
Comment by nainai — June 1, 2009 @ 7:32 am

မေလး ခရီးလြန္ရာက ျပန္ေရာက္လို႔ သတိတရေရာက္လာပါတယ္ မေလးနဲ႔အကုန္လံုးကို တူတယ္လို႔ မြန္လဲထင္တယ္ arrogent လဲတူပါတယ္ ဟတ္ဟား
Comment by မြန္ — June 1, 2009 @ 7:53 am

မေလးေရ၊ အတိုင္းထက္အလြန္ေက်းဇူးပါ။ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ ကူးျပီး ခုလိုျမန္မာလို ေရးနိုင္တာမို ့ေလ၊နို ့မဟုတ္ရင္ အဂၤလိပ္လိုေရာ၊ကြန္ပ်ဴတာပါ သိပ္မကၽြမ္းတဲ့ ညီမေလးအတြက္ တန္ဖိုးအရမ္းရွိပါတယ္။ မမနဲ ့ညီမေလး ရာသီဖြားမတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတူတယ္။ ခဏခဏလာလည္မယ္ေနာ္၊
Comment by maylay — June 2, 2009 @ 8:16 am

မေလးေရ.. ကုမ္ရာသီဖြားမဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ ့အခ်က္ေတြဆင္ေနသလိုပါပဲ..
အ၀တ္အစား၀တ္တာေတာ့ ညီမလဲ အဆင္ေျပာတာပဲ၀တ္တတ္တယ္.. မေလးေျပာသလို Paris Hilton လိုလွခ်င္လို့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလာက္နီးနီးၾကီးတဲ့ မ်က္မွန္ေတြဘာေတြ အဆင္မေျပတဲ့ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ေတြ ၀တ္လို့မရဘူး :D
ျပီးေတာ့ မေလးေျပာသလို အိမ္သာ တစ္ေယာက္ထဲမသြားရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ နားကိုမလည္ႏိုင္ဘူး.. အဲဒီအခ်က္လဲတူတယ္ :D
Comment by Phu Mon — June 2, 2009 @ 8:21 am

အိမ္ေထာင္ေရး သာယာေအာင္ အစြမး္ကုန္ ၾကိဳးစားတယ္ ဆိုတဲ့ အပိုဒ္မွာ ထပ္ျဖည့္ခ်င္လား မေလး :P
(၁)နားလည္မႈ ရွိၿပီး ကိုယ့္မိန္းမ ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ကူညီျဖည့္ဆည္းေပးတတ္တဲ့
(၂) ဥာဏ္ရည္ျမင့္ၿပီး ျပသနာေတြကို အဆင္ေျပဆံုး ေျဖရွင္းေပးတတ္တဲ့
(၃) သူကိုယ္တိုင္က စကားမမ်ားေပမယ့္ မိန္းမက ေျပာလာရင္ေတာ့ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ ေပးတတ္တဲ့
ဟိဟိ … ဒါေလာက္ဆို ေတာ္ၿပီလား မေလးေရ
လိုခ်င္ေသးရင္ ထပ္စဥ္းစားေပးမေနာ္
လိႈင္
Comment by ခြန္ျမလိႈင္ — June 7, 2009 @ 9:44 am

အဟ…အားလံုးတူေနတယ္။ အစ္မေရ ညီမက ကုမ္ရာသီဖြားပါ။ ၁၄ ေဖေဖာ္၀ါရီ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထက္ ၁ ရက္ႀကီး/ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ဳိးေဟ့) …အဟ…အကုန္ကိုတူေနတာ။ အဲဒီအတိုင္းပဲ။ ကိုယ္က ကုမ္ရာသီဖြားမို႔လို႔လား ေတာ့မသိ။ ဒီပုိ႔စ္ကို အႀကိဳက္ဆံုးဗ်။
Comment by smm — June 9, 2009 @ 3:50 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

အခ်စ္မွာ…

ဒီကုန္တိုက္ထဲကိုေရာက္တိုင္း သူ႔ကို ေတြ႕ေလ႕ရွိတယ္။ မ်က္နွာသြယ္သြယ္၊ ေမးရိုးကားကားမွာ ဆံပင္ရွည္ကို နဖူးေနာက္ကို အကုန္သပ္တင္ျပီး ေနာက္မွာစည္းထားတတ္တယ္။ ရွပ္အက်ီ ၤလက္တိုရိုးရိုး အျမဲ၀တ္ေလ႔ရွိျပီး မ်က္နွာခ်ိဳခ်ိဳရွိတဲ႔သူဟာ လူနီေသြး ပါပုံရတယ္။ သူက ဒီကုန္တိုက္ထဲက သူလိုေစ်း၀ယ္ေနက်၊ မ်က္မွန္းတန္းေနက် သူေတြကို ျပဳံးျပေလ႔ရွိတယ္။ သူ႔ရဲ႕အ၀တ္အစားေတြက ေျပာင္ေရာင္မေနပါဘူး။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိတယ္ဆိုရုံပဲရွိတယ္။ သူ႔ကို ဆိုင္တန္းေတြနားမွာေတြ႔တတ္သလို၊ စားစရာေတြေရာင္းတဲ႔ ေနရာနားတစ္၀ိုက္မွာလဲ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ စားပြဲတစ္ခုခုမွာ ေသာက္စရာေဖ်ာ္ရည္လို၊ ေကာ္ဖီခြက္လို တစ္ခုခုကိုခ်ျပီး ေအးေအးလူလူ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔လည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆုံက်ေနတတ္တယ္။

တစ္ေန႔ေတာ႔ ပို႔စကဒ္ေတြေရာင္းတဲ႔ ဆိုင္ထဲတစ္ခုထဲမွာ ပို႔စကဒ္လွလွေလးေတြကို ၾကည္႔ေနတုန္း ဆိုင္ထဲမွာ ေရာက္ေနျပီးသား သူ႔ကိုလွမ္းေတြ႕လိုက္တယ္။ သူက ပို႔စကဒ္တန္းရဲ႕ ဟိုးဘက္ေထာင္႔မွာ ပို႔စကဒ္ေလးတစ္ခုကို လွမ္းယူျပီး ျပဳံးျပံဳးေလး ငု႔ံၾကည္႔ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုင္အလုပ္သမားေလးက သူ႔အနားကို ကပ္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္တယ္။

“၀မ္းနည္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကို ဒီဆိုင္ထဲမွာ လက္မခံနိုင္ေတာ႔ပါဘူး”

“ဗ်ာ.. ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ဒီဆိုင္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ မလာပါနဲ႔ေတာ႔”

“က်ေနာ္ ဒီဆိုင္ထဲမွာသာမက ဒီကုန္တိုက္မွာရွိတဲ႔ ဆိုင္တိုင္းနီးပါးက ဆိုင္အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ခင္ေနတာပဲေလ၊ က်ေနာ္ ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔လဲ”

“က်ေနာ္တို႔ဆိုင္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတယ္”

“အဲဒါ က်ေနာ္နဲ႔ဘာဆိုင္လဲဗ်”

“ဆိုင္တာမဆိုင္တာထက္ က်ေနာ္လဲ က်ေနာ႔အလုပ္ရွင္က ေျပာခိုင္းလို႔ ေျပာရတာပဲခင္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ဒီဆိုင္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မလာပါနဲ႔ေတာ႔”

“ေကာင္းျပီေလ”

သူက စကားမ်ားမ်ား ျပန္မေျပာေတာ႔ဘဲ၊ လက္ထဲက ပို႔စကဒ္ကို သူ႔ေနရာမွာ သူျပန္ထားျပီး က်မေဘးမွ ျဖတ္လို႔ ဆိုင္ေပါက္၀ဘက္ကို ထြက္သြားပါေတာ႔တယ္။ က်မလဲ မ်က္နွာပူပူနဲ႔ လက္ထဲက ပို႔စကဒ္တစ္ခုကို ငုံ႔ၾကည္႔ေနရင္း သူ အေပါက္၀ကို ေရာက္ေလာက္ခါနီးေတာ႔ လွမ္းၾကည္႔လိုက္တယ္။ သူကလဲ က်မတို႔ အတန္းဘက္ကို သမင္လည္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔ျပီး ထြက္သြားပါေတာ႔တယ္။ လက္ထဲက ပို႕စကဒ္ကို ေငးၾကည္႔ရင္း ဒီေလာက္ေစ်း၀ယ္သူေတြအမ်ားၾကီးထဲမွာမွ သူ႔ကိုမွ ဆိုင္ရွင္ေတြက သူခိုးလို႔ထင္သလဲလို႔ စိတ္မေကာင္းပဲေတြးေနမိတယ္။

က်မလဲ အိမ္ေျပာင္းသြားျပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္း အဲဒီကုန္တိုက္ဘက္ကို အေရာက္နည္းသြားခဲ႔တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ အဲဒီကုန္တိုက္ဘက္ကို ျပန္ေရာက္တယ္။ ကုန္တိုက္ၾကီးက ပိုျပီးခမ္းနားလာတယ္။ ယူနီဗာစီတီတစ္ခုရဲ႕ အခြဲကလည္း အဲဒီကုန္တိုက္ထဲမွာ လာဖြင္႔ေတာ႔ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေစ်း၀ယ္သူေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး စည္ကားေနတယ္။ မုန္႔ဆိုင္တန္းေတြေရွ႕က စားပြဲခုံတစ္ခုမွ ထိုင္ရင္း အေအးတစ္ခြက္ကိုေသာက္ရင္း ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ လိုက္ေငးေနတယ္။ ပို႔စကဒ္ဆိုင္ေလးလဲမရွိေတာ႔ဘူး။ ပို႔စကဒ္ဆိုင္ေနရာမွာ ဖိနပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္က အစားထုိးေနရာယူထားတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆိုင္ေဟာင္းေတြေနရာမွာလဲ အျခားဆိုင္သစ္ေတြက ေနရာယူထားၾကတယ္။ ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စားပြဲတစ္ခုမွာ စုံတြဲေလးတစ္တြဲထိုင္ေနတာကို သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔သူ။

သူက အရင္လိုပဲ ဆံပင္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ေနာက္ကိုလွန္ျပီးစည္းထားတယ္။ ရွပ္အက်ၤီအျဖဴလက္တို၀တ္ထားတဲ႔သူဟာ ေကာ္ဖီခြက္နွစ္ခြက္ကို ေရွ႕ခ်ျပီး ျပဳံးေပ်ာ္ေနတယ္။ သူ႔ေဘးက မိန္းကေလးကေတာ႔ ေရႊေရာင္ဆံပင္နဲ႔ လူျဖဴမေလးတစ္ဦး။ သူတို႔နွစ္ဦးရဲ႕ ကြဲျပားမႈကို ပီပီထင္ထင္ျမင္ေနရတယ္။ သူကလူနီ၊ သူမက လူျဖဴ။ သူက ပိန္ပိန္၊ သူမက ေပါင္ခ်ိန္၂၀၀ေလာက္ေတာင္ရွိနိုင္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ဆံပင္ေတြက နက္ေမွာင္သန္စြမ္းသေလာက္၊ သူမဆံပင္ေတြက ေျပာင္းဖူးေမႊးေတြလို ပါးပါးလ်လ်။ တူညီတာတစ္ခုကေတာ႔ သူတို႔နွစ္ေယာက္လုံး အရမ္းေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ သူက သူမလက္ဖ၀ါးေလးကို မသိမသာဆုပ္ကိုင္ထားျပီး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငုံ႕ငုံ႕နမ္းတယ္။ သူမက ေက်နပ္စြာနဲ႔ ေခါင္းေလးေမာ႔ျပီး ရယ္ေမာလိုက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျပဳံးျပီးၾကည္႔ေနၾကတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ အေရာင္ေတြ၊ အေလးခ်ိန္ေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘာမွ မသက္ဆုိင္ပါလားဆိုတဲ႔ အေတြးနဲ႔ သူတို႔ကိုၾကည္႔ျပီး ေက်နပ္စြာျပဳံးလိုက္မိတယ္။ သူက က်မကိုလွမ္းေတြ႕သြားတယ္။ မ်က္လုံးေတြက မွတ္မိသြားသလို အေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္။ ခဏေနေတာ႔ သူတို႔ ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္လိုက္ၾကတယ္။ အေအးခြက္ကို ငုံ႕ေသာက္ေနရင္း သူတို႔စုံတြဲ က်မထိုင္ေနတဲ႔ ေရွ႕ကျဖတ္သြားေနတယ္ဆိုတဲ႔ အသိေၾကာင္႔ ေခါင္းေမာ႔ျပီး ၾကည္႔လိုက္တယ္။ သူက က်မကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔တယ္။ က်မတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျပဳံးျပလိုက္ၾကတယ္။ သူတို႔ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္သြားတဲ႔အထိ က်မ ျပဳံးျပီးေငးၾကည္႔ေနမိတယ္။

သူတို႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေလးေတြ လူအုပ္ထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႔ အထိေပါ႕…။

Comments from AinChannMyay.com


Ouch!
ထိတယ္ မေလးေရ…
သူတို႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေလးေတြ လူအုပ္ထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႔ အထိေပါ႕…။
လုံး၀ကုိ ထင္မထားတဲ႔ ဇာတ္သိမ္းခန္းပဲ.
Surprise ေတြ အရမ္းလုပ္တတ္တဲ႔ မေလး… ပန္းပင္ေလးေတြ မစုိက္ေသးဘူးလား. ေႏြေရာက္ေနျပီေလ… း)
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ပါေစ မေလးေရ.
ခင္တဲ႔..
Y.
Comment by Yan — May 27, 2009 @ 5:08 pm

အခ်စ္မွာ…ဆိုတာေလးကို
ဖတ္ရွူခံစားသြားပါတယ္
Comment by ကံေကာင္းသူ — May 27, 2009 @ 7:31 pm

အခ်စ္မွာ… တဲ့လား အိမ့္ရယ္…
တေယာက္နဲ ့တေယာက္ နားလည္မွ ုေတြ အျပည့္နဲ ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ခ်စ္သြားၾကရင္ အားနည္းခ်က္ေတြဆိုတာ ျမဴတမွ ုန္မွ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူူးေနာ္…
ဒါေလးဖတ္ရတာ စိ္တ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ…
Comment by တန္ခူး — May 27, 2009 @ 8:41 pm

ဖတ္သြားတယ္ မေလးရာ၊ ခံစားၾကည့္တာေတာ့ အူလည္လည္ျဖစ္ေနတယ္၊ လိုက္မမီဘူးဗ်…။
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 27, 2009 @ 9:13 pm

မေလးေရ ပို႔စ္ေလးဖတ္ၿပီး
အခ်စ္အေၾကာင္း ကိုယ္တုိင္ ေရးတတ္ခ်င္တယ္ ေရးမထြက္တာလား၊ ေရးထြက္ခ်င္တယ္ ေရးမတတ္တာလား သိေတာ့ဘူးကြယ္။
Comment by sonata-cantata — May 27, 2009 @ 10:18 pm

အလြမ္း
ေႏြမွာေၾကြတဲ႕ သစ္ရြက္ကို ၾကည္႕ၿပီးအားငယ္တာလား
ေဆာင္းမွာေ၀တဲ႕ႏွင္းလိုေပ်ာက္ကြယ္မွာ စိုးတာလား
မိုးမွာက်တဲ႕ မိုးစက္ကို သနားတာလား
တကယ္ေတာ႕ အေ၀းမွာ ရိွတဲ႕ခ်င္သူေလးကိုလႊမ္းေနတာပါ…………………………….
Comment by tin hlaing win — May 27, 2009 @ 10:45 pm |

layaung89 လေရာင္89
mandaly ကညီမေလးေရသတိရရင္ တစ္ရက္ေတာ႕ငိုေပးပါကြာphone လည္းဆက္ပါအံုးjune{3}ကလေရာင္ေမြးေန့ေနာ္
Comment by tin hlaing win — May 27, 2009 @ 10:55 pm

Yan … ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ျမက္ပဲနႈတ္ေနတယ္ ကိုရန္ေရ႕
ကံေကာင္းသူ… ကံေကာင္းသူဘေလာ႕ဂ္လဲ အမသြားလည္လိုက္တယ္။ အရမ္းလွတာပဲ။
တန္ခူး .. မေလးလဲ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေရးျပီး နည္းနည္းစိတ္ခ်မ္းသာသြားတယ္။
ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား … မရွင္းျပပါရေစနဲ႕ေတာ႕၊ :D
sonata-cantata .. မေလးလဲ ေနာက္ပိုင္း ရသေတြ ေရးလို႕ကို မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုတုန္းကေရးဖူးတဲ႕ ကဗ်ာစာနုနုေလးေတြလိုမ်ိဳး ထြက္ကိုမလာဘူး။
tin hlaing win … ေပ်ာက္ေသာသူရွာေနတာလား၊ ေၾကာ္ျငာ၀င္ေနတာလား ကိုတင္လိႈင္၀င္းရွင္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မဘေလာဂ္မွ တဆင္႔ ကိုတင္လိႈင္၀င္းရဲ႕ မႏၱေလးမွ ညီမေလးကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိပါေစရွင္။
Comment by မေလး — May 27, 2009 @ 11:35 pm

မထင္မွတ္ထားတဲ့ ဇတ္သိမ္းခန္း ေကာင္းေကာင္းေလးကို ဖတ္သြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ..။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းပါတယ္…။ အားေပးေနလွ်က္ပါ ခင္ဗ်ာ..။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ…။
Comment by ဆည္းဆာသံစဥ္ — May 28, 2009 @ 12:08 am

ဖတ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ မေလးရယ္။ အေပးအယူမွ် ၾကည္ျဖဴတဲ့ ဘ၀နဲ႕ေနရတာ အရမ္းၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတယ္ေနာ္။
ေရာင့္ကို လာၾကည့္ၿပီး အိမ္လာလည္တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ေမတၱာေရာင္ျပန္
Comment by ေမတၱာေရာင္ျပန္ — May 28, 2009 @ 12:38 am

ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ေလးကိုက လွတယ္ အခ်စ္မွာ…………အမ်ားၾကီးေတြးယူသြားတယ္ အစ္မေရ့ ရင္ဘတ္နဲ႕ေတာင္မဆံ့ဘူး ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — May 28, 2009 @ 1:54 am

MaMa kg lite dar.heart hti dal so dar myo.My font has not write in myanmar,I don’t know why?May be have your wishes.hae hae tate ma yae tat dawt buu.
Comment by maylay — May 28, 2009 @ 3:00 am

အခ်စ္မွာ… ကို လာခံစားသြားပါတယ္ မေလး။
ဘီးတပ္ကုလားထုိင္နဲ႕လို႕ မထင္မွတ္ပဲ သိလိုက္ရေတာ့
ပိုခ်ိဳျမိန္သြားသလိုပဲ။
Comment by အၿပံဳးပန္း — May 28, 2009 @ 6:02 am

ဘေလာ့ေလးကိုၿမင္လိုက္ကတည္းက တမ်ိဳးပဲဗ်ာ..။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးနဲ့ ဆြဲေဆာင္မွဳရွိလိုက္တာဗ်ာ ။ ဒါနဲ့ စာေလးေတြဖတ္ၿပီး အမွတ္တရ ေရးခ်င္တာနဲ့ Cbox လိုက္ရွာတာ မေတြ ့တာနဲ့ ဒီ၀တၱဳေလးေအာက္မွာပဲ ေရးခဲ့ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။ စာေလးေတြ အရမ္းဖတ္လို့ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ… ေႀသာ္. ဒါနဲ့ လာလည္ဖို ့လည္းဖိတ္သြားပါတယ္ ဗ်ာ.။
Comment by စကား၀ါေၿမ — May 28, 2009 @ 9:01 am

အဆုံးနားေလးမွာ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ ဆုိတာ ထပ္ထည့္လုိက္ေတာ့ ပုိၿပီး ေလးနက္သြားေစတယ္ မေလးေရ။ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားလား။
Comment by ပုံရိပ္ — May 28, 2009 @ 6:16 pm

ဆည္းဆာသံစဥ္ … ေက်းဇူးပါဆည္းဆာသံစဥ္ေရ..
ေမတၱာေရာင္ျပန္ … မေလးလဲ သူတို႔ကုိျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။
ေမာင္မ်ိဳး.. ရွာလိုက္ရတာေမာင္မ်ိဳးေရ.. အမဘယ္ရွာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတာ။ လင္႔ခ္ထားသြားတာေက်းဇူး
ေမေလး .. www.zawgyin.net မွာ ျမန္မာကီးေဘာဒ္ ေဒါင္းလုပ္လုပ္လို႔ရတယ္ စိတ္၀င္စားရင္ေပါ႕။ ဘားဂလစ္ရွ္နဲ႔ေရးလဲ အိုေကေနတာပါပဲညီမေလး
အျပဳံးပန္း … အျပဳံးပန္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံးပိုစ္ေလး ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္
စကား၀ါေျမ.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာင္လဲအျမဲလာပါလို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္ရွင္။
ပုံရိပ္ .. တစ္ကယ္႔အျဖစ္ပါ ပုံရိပ္။ မေလးသူ႕ကို အျမဲေတြ႕တယ္။ အဲေလာက္ေပ်ာ္ေနတာေတာ႔ အဲဒီေန႔ကမွ ေတြ႕တာပါ။
Comment by မေလး — May 28, 2009 @ 7:19 pm

မေလးေရ… ေကာင္းတယ္ဗ် ေနာက္ပိုင္းၿပီးေတာ့မွ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္လို႔ ဖတ္ရေတာ့ အစပိုင္းကို ျပန္ၾကည့္ရတယ္ “ထြက္သြားတယ္” လို႔ပဲ ေရးထားတာကိုးးး :) ခိခိ ပညာ ယူရမယ္…. ဒါလွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ပဲ..
Comment by ညေလး — May 29, 2009 @ 3:51 am

good
Comment by Mue Nein Lay — June 4, 2009 @ 7:53 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ကေနဒါမွာ အလုပ္ရရန္ ဘယ္လိုအမည္မ်ိဳးမွည္႔မလဲ

UBC (University of British Columbia) မွ စီးပြားေရးကထိကတစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ ေပါလ္အိုရီယိုပုလိုစ္က၊ ၂၀၀၈ ခုနွစ္တုန္းက Resume' အတု ၇၀၀၀ နီးပါးကို ကေနဒါနိုင္ငံ၊ တိုရန္တိုျမိဳ႕က အလုပ္ရွင္ေတြဆီ အြန္လိုင္းမွတဆင္႔ ပိုခဲ႔တယ္။ တိုရန္တိုကိုပို႔ရတဲ႔အေၾကာင္းကေတာ႔ ကေနဒါမွာ တိုရန္တိုက ျမိဳ႕ေနလူဦးေရ အမ်ားဆုံးျမိဳ႕ျဖစ္လို႔လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြရဲ႕ အမည္ေတြကို အဂၤလိပ္အမည္၊ အေရွ႕တိုင္းသားအမည္ စသျဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပီး တင္ရုံသာမက၊ အခ်ိဳ႕အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြကို ျဗိတိန္နိုင္ငံမွာ အလုပ္အေတြ႕အၾကဳံရွိသူ၊ အာရွမွာအေတြ႔အၾကဳံရွိသူ၊ ကေနဒါမွာ အလုပ္အေတြ႔အၾကဳံရွိသူ စသျဖင္႔ ေျပာင္းျပီးလဲ တင္လိုက္တယ္။

အဂၤလိပ္အမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူ ၁၀၀မွာ ၁၆ေယာက္က အလုပ္ရွင္ေတြဆီက ဆက္သြယ္မႈကို ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အာရွအမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြကေတာ႔ ၁၀၀မွာ ၁၁ ေယာက္က အလုပ္ရွင္ေတြထံမွ ဆက္သြယ္မႈကို ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆိုလိုတာက အဂၤလိပ္အမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြဟာ အာရွအမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြထက္ အလုပ္ရွင္ေတြထံက ဆက္သြယ္မႈကို ၄၀ရာခိုင္နႈန္းပိုရတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။

ပါေမာကၡေပါလ္ကေတာ႔ အလုပ္ရွင္ေတြက မသိစိတ္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳးခြဲျခားမႈကို လုပ္မိတာလို႔ဆိုပါတယ္။ မိမိနဲ႔အေသြးအေရာင္တူသူနဲ႔ အတူတူအလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ လူ႔သဘာ၀၊ ေနာက္ျပီး အဂၤလိပ္နာမယ္နဲ႔လူေတြဟာ အဂၤလိပ္စကား ပိုမုိကၽြမ္းက်င္မယ္လို႔ မသိစိတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သိစိတ္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထင္မိလို႔ အဂၤလိပ္အမည္နဲ႔လူေတြကို ေတြ႔ဆုံဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းတယ္လို႔ သူကထင္ပါတယ္။ အိႏိၵယ-ကေနဒီယန္ စီးပြားေရးအုပ္စုရဲ႕ ဥကၠ႒ကေတာ႔ discrimination က ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဂၤလိပ္အမည္ေျပာင္းျပီး အလုပ္ေရွာက္ရင္ေတာင္ အင္တာျဗဴးရရင္ အလုပ္ရွင္ဟာ မိမိဘာလူမ်ိဳးဆိုတာကို သိမွာပဲလို႔ သူကဆိုပါတယ္။ က်မရဲ႕အျမင္မွာ discrimination ကေတာ႔ တိုင္းျပည္တိုင္းမွာရွိပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ဘာသာမတူလို႔၊ အယူ၀ါဒမတူလို႔၊ ဥစၥာပစၥည္းပိုင္ဆိုင္မႈမတူလို႔၊ အသားအေရာင္မတူလို႔ စသျဖင္႔ ခြဲျခားမႈကေတာ႔ တိုင္းျပည္တိုင္းမွာရွိၾကတယ္၊ လူမ်ိဳးစုတိုင္းမွာရွိတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ မသိစိတ္ထဲေကာ သိစိတ္ထဲမွာေကာ ရွိပါတယ္။

{ဒီေနရာမွာ က်မ အျဖစ္တစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္ ရွစ္တန္းတုန္းက သခ်ၤာဆရာမက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ သခ်ၤာစတြက္တာနဲ႔ ေအာက္က ေက်ာင္းသူေတြအားလုံးက ဆရာမ အသင္ေတာင္မေစာင္႔ဘဲ ဆရာမနဲ႔အတူတူ တြက္ေတာ႔တာပါပဲ။ ေအခန္းကလဲျဖစ္ေတာ႔ တန္းလုံးကၽြတ္နီးပါး ဆရာ၀န္လိုင္း၀င္မယ္႔အငွာေတြနဲ႔ေပါ႕ အဲဒီေခတ္ကဆရာ၀န္လိုင္းက ျမန္မာျပည္မွာ အမွတ္မ်ားတယ္... ကေနဒါမွာေတာ႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ လူျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူးဆိုေတာ႔ ဆရာ၀န္လိုင္းကို အမွတ္မ်ားတာတစ္ခုထဲနဲ႔ ၀င္ခြင္႔မရပါဘူး။၊ ျမန္မာျပည္မွာလဲ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ လူျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး.. အဲရႈပ္ကုန္ျပီ။ ကၽြန္မဆိုလိုတာ အျခားျမင္႔ျမတ္ေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ (ျမင္႔ျမတ္ေသာ၊ နိမ္႔က်ေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင္႔ဆိုမႈကေတာ႔ မိမိေပၚမွာပဲ မူတည္ပါလိမ္႔မယ္ -- ရွင္းရင္ပိုရႈပ္တယ္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ :P) အဲသလို... ဆရာမက ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ သခၤ်ာတြက္ျပီးတာနဲ႔ ေအာက္က ေက်ာင္းသူေတြအားလုံးကလဲ အကုန္တြက္ျပီးေနျပီ။ ၾကာလာေတာ႔ ဆရာမက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္လာတယ္။ သူက သင္စရာကို မလိုဘူးျဖစ္ေနေတာ႔ တစ္ရက္မွာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေျမျဖဴေလးကိုေထာက္ျပီး ဘာမွမေရးခင္ အတန္းသူေတြကို ဟန္ပါပါလွည္႔ၾကည္႔လိုက္တယ္။ လသာ၂က ဆရာမဆိုေတာ႔ အမ်ားအားျဖင္႔လဲ ေဟာတ္တယ္ေပါ႕ေနာ္။ ခါးမွာ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ဒိုင္းမြန္းပုံျဖစ္ေအာင္ ေခါက္ျပီးညွပ္ထားလိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔တစ္ခါမွ အဲဒီလက္ကိုင္ပု၀ါေတြကို ယူျပီး ေခြ်းသုတ္တာမေတြ႕ဖူးပါဘူး။ ပဲေပါ႕..။ အဲသလိုပဲေလးနဲ႔လွည္႕ၾကည္႔ျပီး "ကဲ... မမတို႔ ရွင္တို႔ေဘာပင္ေတြကိုခ်ျပီး နားေထာင္ပါ။ နားမေထာင္ရင္ က်ိန္လိုက္မယ္ေနာ္..."တဲ႔။ တစ္တန္းလုံးက ဂရုမစိုက္ဘူး။ ဆရာမက "ကဲ.. ဒါဆို စာေမးပြဲက်ပါေစဟယ္" တဲ႔။ ငါဟဲ႔ဆရာ၀န္ေလာင္းေတြလို႔ မာန္ကေလးေတြနဲ႔ ဘယ္သူကမွ ေဘာပင္မခ်ဘူး။ က်မကေတာ႔ အဲဒီမာန္ေၾကာင္႔မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ဆရာမကို မ်က္လုံးျပဴးျပီးၾကည္႔ေနတာပါ။ စာေမးပြဲက်တယ္ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးကိုး။ အဲဒီမွာ ဆရာမက "ဒါဆို ညည္းတို႔ေတြ ဆရာမေျပာတာ နားမေထာင္ပဲ သခ်ၤာအျပိဳင္လိုက္တြက္ရင္ မုဆိုးဖို ကုလားၾကီးနဲ႔ရပါေစဟယ္.." တဲ႕။ အဲဒီမွာ ေဘာပင္ေတြဟာ စားပြဲေပၚကို အကုန္က်သြားေတာ႔တာပဲ။ အဲဒီနားမွာ ဦးထီးသာရွိလို႔ကေတာ႔ "ပ်ဳိတယ္အိုတယ္ဆိုတာ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔ အယူအဆေတြပါဆရာမရယ္...." လို႔ ေျပာေလမလားမသိ။ ဆရာမက အဲဒီအျဖစ္ကို သူ႕သူငယ္ခ်င္းတျခားဆရာမေတြနဲ႔ ေျပာေျပာျပီးရယ္တယ္။ အတန္းထဲက က်န္သူအမ်ားစုလဲလိုက္ရယ္တယ္။ အဲသလိုရယ္တဲ႔အထဲမွာ က်မ မပါဘူး။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက racial jokes ေတြမွန္း မသိခင္ထဲက တစ္ခုခုမမွန္ဘူးဆိုတာ သိေနတဲ႔စိတ္နဲ႔ ရယ္ခ်င္စိတ္လဲမရွိလို႔ မရယ္ဘူး။ အခုျပန္ေတြးရင္လဲ ဆရာမလုပ္သူေတြကို နုနယ္တဲ႔ကေလးေတြေရွ႕မွာ သူတပါးရဲ႕ ကိုယ္နဲ႔မတူတဲ႔ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုကို အေျခခံျပီး ဒီလိုဟာသေတြကို မေျပာေစခ်င္ပါဘူး}

ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္လာသူမ်ားကို အကူအညီေပးတဲ႔ S.U.C.C.E.S.S. ဆိုတဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းၾကီးရဲ႕ ဒါရိုက္တာျဖစ္သူ ေရာ္နယ္မ ကေတာ႔ ကေနဒါနိုင္ငံမွာ ဒီလိုမ်ိဳးခြဲျခားမႈဟာ အလြန္နည္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေတြ႕အၾကဳံအရေတာ႔ ဒီလိုခြဲျခားမႈဟာ နည္းပါတယ္။ အဓိကကေတာ႔ လူမ်ိဳးကြဲျပားမႈထက္၊ ကေနဒါမွာ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ လုပ္သားေတြကို အလုပ္ရွင္ေတြက ပိုျပီးလိုလားတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ အလုပ္ေလးတစ္ခုရဖို႔ မိမိရဲ႕ အမည္ကို ေျပာင္းပစ္ရမွာကိုေတာ႔ က်မ သိပ္အားမေပးလိုပါဘူး။ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးကို ကိုယ္စားျပဳတဲ႔ အမည္ဟာ ကုမဏီေရွ႕က ထူးခၽြန္ဆုရသူေတြရဲ႕ အမည္စာရင္းမွာ ေရႊေရာင္စာလုံးနဲ႔ ေဖာ္ျပျခင္းခံရရင္ ျဖစ္ရတဲ႔ ပီတိဟာ ဘယ္ပီတိနဲ႔မွ တူလိမ္႔မယ္ မထင္ပါဘူး။ ျမန္မာအမည္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္တဲ႔ ကုမဏီၾကီးေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ျမန္မာေတြအမ်ားၾကီးကို က်မသိပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ႔ လုပ္ငန္းၾကီးေတြရဲ႕ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိတဲ႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးအလုပ္သမားကို ေရြးျပီးခန္႔ရမယ္ဆိုတာကို သိျပီးျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါ႔အျပင္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ အလုပ္သမားေတြကိုခန္႔တဲ႔အခါမွာ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္မႈအျပင္ personality နဲ႔ attitude ကို အေလးထားျပီးၾကည္႔တတ္ပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ရင္ သင္ေပးလို႔ရတယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အေတြးအေခၚ၊ လူေတြနဲ႔လိုက္ေလ်ာညီေထြေနတတ္မႈ (team-player) စိတ္ေနစိတ္ထားဟာ ေျပာင္းရခက္တယ္ဆိုတာကို အျမဲသတိထားတတ္ၾကပါတယ္။

ပါေမာကၡေပါလ္ရဲ႕ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်က္အရ အလုပ္ရွင္ေတြဟာ သူတို႔ခန္႔မယ္႔အလုပ္သမားေတြ ကေနဒါနိုင္ငံမွ ပညာေရးရွိတာ မရွိတာထက္၊ ကေနဒါနိုင္ငံရဲ႕လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိမႈ၊ မရွိမႈ ကို ပိုျပီးအေလးထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ Canadian Work Experience ဆိုတဲ႔စကားကေတာ႔ ကေနဒါနိုင္ငံကို ေျခခ်တာနဲ႔ နားရည္၀ေအာင္ ၾကားရတဲ႔စကားပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေအာက္ကေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကိုေတာ႔ စာဖတ္သူေတြ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ထင္ပါတယ္ရွင္။

အလုပ္သမားေတြဟာ ပညာေရးနဲ႕ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံတူညီမႈရွိေနရင္ေတာင္ အမည္ကြာျခားမႈရဲ႕ ရလဒ္
အဂၤလိပ္အမည္နဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျပန္ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၅.၈%၊
အိႏိၵယအမည္မ်ားနဲ႔အလုပ္သမားမ်ားကို ျပန္လည္ဆက္သြယ္မႈကေတာ႔ ၁၂.၁%၊
ပါကစၥတန္အမည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ားကို ျပန္လည္ဆက္သြယ္မႈက ၁၁%၊
တရုပ္အမည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ားကို ျပန္လည္ဆက္သြယ္မႈကေတာ႔ ၁၀.၈% လို႔ေတြ႕ရွိရပါတယ္။

ပညာေရးနဲ႔လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံေတြဟာ ကေနဒါက မဟုတ္ခဲ႔ရင္ နိုင္ငံျခားအမည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ားကို လုပ္ငန္းရွင္ေတြရဲ႕ ဆက္သြယ္မႈဟာ ပိုေတာင္နည္းတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ကေနဒါနိုင္ငံမွ ပညာေရးနဲ႔လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၅.၈%၊
ျဗိတိန္နိုင္ငံမွ ပညာေရးနဲ႔လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၄.၁%၊
တရုတ္နိုင္ငံမွ ပညာေရးနဲ႔လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၅.၃%၊
ပါကစၥတန္မွ ပညာေရးနဲ႔လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၅.၂%၊
အိႏိၵယမွ ပညာေရးနဲ႔လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၅.၁% လို႔ဆိုပါတယ္။

ျဗိတိသွ်အမည္မ်ား(ဘိုနာမယ္မ်ား)နဲ႕အလုပ္သမားေတြဟာ ကေနဒါနိုင္ငံမွ ပညာေရးအေတြ႔အၾကဳံမရွိေပမယ္႔၊ ကေနဒါနိုင္ငံရဲ႕လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိခဲ႔တယ္ဆိုရင္ေတာ႔....
ျဗိတိန္နိုင္ငံမွာ လုပ္ငန္းခြင္အေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၄.၁%၊
ျဗိတိန္နိင္ငံမွာေကာ ကေနဒါနိုင္ငံမွာေကာ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၅.၇%၊
ကေနဒါနိုင္ငံမွာပဲ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၂.၉%၊

တရုတ္အမည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ားဟာ ကေနဒါနိုင္ငံမွ ပညာေရးအေတြ႔အၾကဳံမရွိေပမယ္႔၊ ကေနဒါနိုင္ငံရဲ႕လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိခဲ႔တယ္ဆိုရင္ေတာ႔....
တရုတ္နိုင္ငံ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကဳံသာရွိေသာ တရုတ္အမည္နဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၅.၃%၊
တရုတ္နိုင္ငံနဲ႕ ျဗိတိန္နိုင္ငံမွ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကဳံရွိေသာ တရုတ္အမည္နဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၀.၃%၊
ကေနဒါနိုင္ငံလုပ္ငန္းခြင္အေတြ႔အၾကဳံသာရွိတဲ႔ တရုတ္အမည္နဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၉.၄%၊

အိႏိၵယအမည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား
အိႏိၵယနိုင္ငံမွ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၅.၃%၊
အိႏၵိယနိင္ငံနဲ႔ ကေနဒါနိုင္ငံ နွစ္နိုင္ငံေပါင္းလုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၇.၅%၊
ကေနဒါနိုင္ငံလုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႔အၾကဳံသာရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၂.၂%၊

ပါကစၥတန္အမည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား
ပါကစၥတန္နိုင္ငံတစ္ခုတည္းမွ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၅.၂%၊
ပါကစၥတန္နိုင္ငံနဲ႔ ျဗိတိသွ်နိုင္ငံ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၇.၈%၊
ကေနဒါနိုင္ငံလုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႔အၾကဳံသာရွိတဲ႔ အလုပ္သမားမ်ား ကို အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ဆက္သြယ္မႈဟာ ၁၄%၊
လို႔သိရပါတယ္ရွင္။

ဒါက အင္တာျဗဴးေပးဖို႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြက အလုပ္သမားမ်ားထံ ဆက္သြယ္တဲ႔ နႈန္းသက္သက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာျဗဴးမွာ ေအာင္တာက်တာကေတာ႔ အမည္ေတြနဲ႔ ဆိုင္ေတာ႔မယ္မထင္ပါဘူး။ အေပၚမွာ က်မေျပာသလိုပဲ မိမိရဲ႕ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္မႈ၊ စကားအေျပာအဆုိ၊ personality နဲ႔ attitude ေတြက အင္တာျဗဴးမွာ စကားေျပာသြားပါျပီ။

source: Vancouver Sun, May22 2009

Comments from Ainchannmyay.com

” ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား ” ဆိုတာကို နာမည္ေျပာင္းၾကည့္ေပးပါလား :D စာေရးဆရာမႀကီးခင္ဗ်
ဘယ္ ဥကၠ႒ ဆီကို ဆက္သြယ္ၿပီး ေျပာင္းရမလည္းဟင္ ၊ တကယ္ကို ေလ့လာအားေကာင္းတယ္၊ ေစ့စပ္တယ္ လို႕ တရား၀င္ခ်ီးက်ဴးပါတယ္ဗ်ာ၊ မခြဲျခားဘူး၊ ခြဲျခားတယ္ ဆိုတဲ့ ပညတ္ခ်က္ေတြ ရွိေနေပမဲ့လည္း အေပၚမွာ စာေရးသူေျပာသလို အေတြ႕အၾကံဳေပၚမူတည္တဲ့ ထိေတြ႕မႈ၊ဆက္သြယ္မႈဟာ ကေနဒါမွာျမင့္မားတယ္ ဆိုတာကို အခုမွ သိတာဗ်၊ :)
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 22, 2009 @ 3:34 pm

စာၾကြင္းျဖစ္ပါသည္..
***ငယ္ငယ္ေလးထဲက racial jokes ေတြမွန္း မသိခင္ထဲက တစ္ခုခုမမွန္ဘူးဆိုတာ သိေနတဲ႔စိတ္နဲ႔ ရယ္ခ်င္စိတ္လဲမရွိလို႔ မရယ္ဘူး။ အခုျပန္ေတြးရင္လဲ ဆရာမလုပ္သူေတြကို နုနယ္တဲ႔ကေလးေတြေရွ႕မွာ သူတပါးရဲ႕ ကိုယ္နဲ႔မတူတဲ႔ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုကို အေျခခံျပီး ဒီလိုဟာသေတြကို မေျပာေစခ်င္ပါဘူး။ ***
အဖိုးတန္တယ္၊ ဒါေတြကို ျမန္မာျပည္ထဲက ဆရာ/ဆရာမ အခ်ဳိ႕၊ အျပင္က ဆရာ/ဆရာမ အခ်ဳိ႕ ဖတ္သင့္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က မူလတန္း တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဆရာမ တစ္ဦး ထဲရဲ႕အာေဘာ္နဲ႕ စာသင္ခဲ့ရတာေၾကာင့္လားမသိဘူး၊ ဆရာမရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေပ်ာ္၀င္ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရေတာ့ သူ႕ခံယူခ်က္အတိုင္း ေနထိုင္လာခဲ့တာ အခု မေလး ေျပာသလို မရယ္တတ္ခဲ့ဘူး ၾကံဳရာ ဆံုရာ ဟာသေတြကို။ အာစရိယ ဂုေဏာ အနေႏၲာ …တကယ္ကို ဆရာ၊ဆရာမေတြ ထိန္းသိမ္းသင့္တာပါ… ။
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 22, 2009 @ 5:12 pm

Ma Ma, a yan bahututa ya dal.dee lo myo da gal shi dal in thailand and all. Malay ko sar yae chin dar BURMESE write ma ya buu. I want to tell more than each comment,but I can not write in english much.
Comment by maylay — May 23, 2009 @ 7:01 am

ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီလို ခံစားမိလို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္ Resume မွာ Andy Myint နဲ႔ပဲ ေလွ်ာက္တယ္။ အဆင္ပိုေျပတယ္ ထင္တယ္။ ရင္းနီးၿပီးသား နာမည္ တစ္ခုနဲ႔ဆိုေတာ့ Resume ကို ထပ္ဖတ္ခ်င္စိတ္မ်ား ရွိသလားလို႔။
Comment by Andy Myint — May 24, 2009 @ 7:23 am

အစ္မေရ သတိရတယ္..။ အၿမဲေရာက္ၿဖစ္ၿပီး ေၿခရာမခ်န္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး..။
Comment by Phyo Evergreen — May 25, 2009 @ 1:44 am

ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား … သိပ္ေတြးျပီး သူမ်ားနဲ႔တူတူလိုက္မရယ္လဲ လူ႕ဂြစာျဖစ္ေနမွာလဲ စိုးရေသးတယ္ း) ဒီလိုနဲ႔ မရယ္ခ်င္႔ရယ္ခ်င္ေလး ငါးခူျပဳံး မေလး ျပဳံးတတ္လာတာပါပဲ။ နႈတ္ခမ္းေမႊးမရွိေတာ႕ မရွိဘူးေနာ္..
ေမေလး .. ညီမေလးေျပာခ်င္တာကို ေရးခ်င္သလိုေရးပါေနာ္ .. ဘားဂလစ္ရွ္နဲ႔ေရးရင္ေတာ႔ နဲနဲပိုျပီးၾကိဳးစားဖတ္ရတယ္ေပါ႕ေနာ္ :D
Andy Myint .. အဲဒီပါေမာကၡကေတာ႔ ကိုအန္ဒီျမင္႔တို႔ က်မတို႔လို ကျပားအမည္ေတြကို ထည္႔မေျပာထားဘူး။ က်မတို႔အမည္ေတြကို ဖတ္တာနဲ႔ ဥပမာ ကိုအန္ဒီျမင္႔ကိုဆိုရင္ ဒါေယာကၤ်ားေလး non-white applicant ဆိုတန္းသိနိုင္သလို က်မနာမည္အရင္းကို အလုပ္ရွင္ေတြက ဖတ္တာနဲ႔ မိန္းကေလး non-white applicant ဆိုတာ တန္းသိနိုင္တယ္။ ဥပမာ.. ခၽြန္ကြန္ကြင္း ဆိုပါေတာ႔ တရုပ္မဟုတ္တဲ႔ အလုပ္ရွင္က ဒါတရုပ္လူမ်ိဳးလားမသိဘူးလို႔ မွန္းနိုင္ရုံပဲရွိမယ္။ gender ကို ေသခ်ာမသိနိုင္ဘူး။ ေဘးကတရုပ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္၂ကို မသိမသာ ေမးနိုင္ေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ မသိနိုင္ဘူးေပါ႕ေနာ္။ Karen MacDonald ဆိုျပီးအလုပ္ေလွ်ာက္စာတင္သူဟာလဲ အျဖဴကိုယူထားတဲ႔ အဲဒီေယာက်ၤားရဲ႕ last name ကိုယူထားတဲ႔ အာရွသူ တစ္ေယာက္ေယာက္လဲ ျဖစ္ေနနိုင္တယ္။ က်မတို႔ျမိဳ႕က အိႏိၵယလူမ်ိဳးေတြကေတာ႔ သူတို႔နာမယ္ေတြကို ေျပာင္းပစ္တာ သိပ္ရွားလာေနပါျပီ။ အိႏိၵယ အမည္ေတြနဲ႔ပဲ အျဖဴအမ်ားစုေနတဲ႔ တိုင္းျပည္မွာ ေနေနတယ္။ ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ေတြျဖစ္တယ္။ ဦးသန္႔လိုမ်ိဳးေပါ႕။ အားက်မိလို႔ပါ။
Phyo Evergreen .. ကိုျဖိဳး ေနေကာင္းလားေမာင္ေလး.. ေပ်ာက္ေနၾကတယ္။ အမပဲ ေပ်ာက္ေနတာလားေတာ႔မသိ :P
Comment by မေလး — May 25, 2009 @ 11:26 am

မေလးေရ… အလုပ္ေတြမ်ားၿပီး ဘေလာဂ့္ေလး ကိုလည္း ျပန္ျပင္ေနရလို႔ အိမ္လည္ ပ်က္ကြက္ေနပါတယ္။ အခုမွ လာလည္ရလို႔ပါေနာ္။
သတိရလွ်က္
ေမတၱာေရာင္ျပန္
Comment by ေမတၱာေရာင္ျပန္ — May 26, 2009 @ 10:27 pm

I JUST TRY TO SARCH BURMESE WEBSITE AND FOUND YOUR BLOG.I DON HAVE BURMESE FONT.I TRY TO LISEN YOUR MUSIC FILES.
THANK YOU
Comment by sein htay — May 27, 2009 @ 7:56 am

စာအေရးအသားေရာ knowledgeေရာ အရမ္းေကာင္းတယ္…
ေလးစားလွ်က္…
k2tmaung
Comment by k2tmaung — June 1, 2009 @ 10:03 am

အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ဗဟုသုတလည္းရတယ္။ မၾကာခဏေတာ႕ လာလည္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျခရာေတာ့ မခ်န္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ…
မိုးေန
Comment by မိုးေန — June 6, 2009 @ 12:19 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ျပဳံးေနေသာ က်မရဲ႕အတၱ

ေႏြရာသီေရာက္လာလို႔ ေပ်ာ္ေနျပီး ဘေလာဂ္ဘက္ေတာင္ ေျခဦးမလွည္႔ျဖစ္တဲ႔ က်မ၊ အေပ်ာ္ေလးေတြ အဓြန္႔မရွည္လိုက္တဲ႔ သခၤါရရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင္႔ ခုတစ္ရက္နွစ္ရက္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ေနမိတယ္။ ဘာကိုေမွ်ာ္လင္႔လို႔ ဘယ္သူ႕ကိုယုံၾကည္ရမလဲ၊ ဘယ္လို အေတြးအေခၚ အယူအဆကို ယုံၾကည္ရမလဲဆိုတာကိုေတာ႔ မသိခဲ႔တာၾကာပါျပီ။ အားလုံးကို အဆင္ေျပေစခ်င္တာကလြဲျပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ ကုန္ဆုံးေနျပီလို႔လဲ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္႔ေစ႔ေအာင္ အဖက္ဖက္ကေတြးၾကည္႔ေတာ႔ ျဖစ္နိုင္ေခ်ေတြ မ်ားစြာထဲမွ၊ လွည္႕ကြက္ေတြမ်ားစြာထဲမွ၊ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ သူမ အားလုံးအဆင္ေျပပါေစလို႔ပဲ….။

မနက္ေစာေစာစီးစီး စားပြဲေပၚက သတင္းစာကလဲ ဖတ္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္နိုင္ေအာင္ စာလုံးမဲၾကီးနဲ႔ ေရးထားပုံက “သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ ငါးနွစ္“ တဲ႔။ မဦးမခၽြတ္နဲ႔ ကိုယ္႔သတင္းစာ ေရာင္းေကာင္းရုံေရးတဲ႔ သတင္းစာကို စိတ္ပ်က္စြာၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူမ်ားေတြရဲ႕ဒုကၡကို ေသခ်ာမသိဘဲ အသံေကာင္းလႊင္႔ေအာ္တတ္တဲ႔ ဘစ္စနက္ဆုၾကီးေတြ၀တ္ထားေသာ နိုင္ငံၾကီးေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူေတြကိုလဲ ျပဳံးမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ အျခားဘာသတင္းမ်ားထူးမလဲလို႔ UTube ဘက္ကိုေျခဦးလွည္႔မိတယ္။

UTube ေတြလိုက္ၾကည္႔ရင္း ျပီးခဲ႔တဲ႔ သၾကၤန္တုန္းက ၀တ္လစ္စလစ္နီးပါး ကခုန္ေနတဲ႔ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြရဲ႕ပုံရိပ္ေတြ၊ ေထာင္႔ကိုးရာ ရွစ္ဆယ္ကိုးဆယ္ေလာက္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားခဲ႔တဲ႕ လွယဥ္ေက်းမယ္ျပိဳင္ပြဲရဲ႕ footage ေတြ၊ ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္းေတြကို remix ျပန္လုပ္ထားတဲ႔ သီခ်င္းအပိုင္းအစေတြဟာ မ်က္စိေရွ႕မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕ ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ေတြ တစ္ခ်ပ္ျပီးတစ္ခ်ပ္ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔။

သက္ျပင္းရိႈက္မိတယ္။

ျပီးခဲ႔တဲ႔ သၾကၤန္တုန္းက ၀တ္လစ္စလစ္နီးပါး ကခုန္ေနတဲ႔ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြရဲ႕ပုံရိပ္ေတြ၊

ေရေတြကစိုေနတယ္။ ဆံပင္ေတြက ေလထဲမွာခါေနတယ္။ တိုင္တစ္တိုင္ေဘးမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ မွိန္းေနတယ္။ လူျမင္ကြင္းၾကီးမွာ အျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ရင္ဟိုက္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း၊ ေပါင္ရင္းထိတက္ေနတဲ႔ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔ စင္ေပၚမွာ မျမင္ခ်င္အဆုံး ခါျပီး က ေနတာ.. ဒီဘက္မွာ အရိုးေဆြးလာေနတဲ႕ ေခတ္မမွီေတာ႔တဲ႕ ecstasy-fueled rave ပါတီေတြ spring break party ေတြကို အေရွ႕က အခုမွ တေရးနိုးလို႔ အသက္ျပန္အသက္သြင္းဖို႔ ၾကိဳးစားေနသလား၊ (UK က ဂိုေဒါင္ပ်က္ေတြထဲမွာ၊ မသုံးေတာ႔တဲ႕ ညကလပ္အေဟာင္းေတြမွာ ခုခ်ိန္ထိ တရားမ၀င္ခုိးလုပ္ေနတဲ႔ rave အပါအ၀င္ ပါတီေတြကိုေတာ႔ လက္လွမ္းမမွီလို႔ မသိပါ) ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ပဲ သုံးမရေအာင္ ေခတ္ေဟာင္းသြားလို႕လားရယ္လို႔ သက္ျပင္းခ်ရင္း ေတြးမိတယ္။ ပညာရွင္တစ္ေယာက္မဟုတ္လို႔ တိတိက်က် စာေပအေထာက္အထားနဲ႔ မေျပာနိုင္ေပမယ္႔ သကၠရာဇ္နွစ္ေထာင္ေနာက္ပိုင္းမွာ အေနာက္နိုင္ငံေတြနဲ႕ အျခားေသာ နိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ၁၉၈၀ခုနွစ္တုန္းကလို “ဂေလေခတ္” မဟုတ္ေတာ႔တဲ႔ “နည္းပညာေခတ္” ကိုေရာက္ေနၿပီဆိုတာ အားလုံးသိၾကပါတယ္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၉၈၀ခုနွစ္ေတြထဲက “ဂေလေခတ္” ရဲ႕ ေခတ္မမွီေတာ႔တဲ႔ အျပဳအမူေတြနဲ႕ ခုလိုဘီယာမူးျပီး ေဖာ္ကေနတာကို “ဒါပဲဟဲ႔ နိုင္ငံျခား” ဆိုျပီး လိုက္အားက်လို႔၊ အဲသလိုေဖာ္ရတာကိုမွ၊ ေရစိုေနတဲ႔ၾကားက အဲသလို တစ္ကိုယ္လုံးခါျပီး က ရတာကိုမွ ေခတ္မွီတယ္ ထင္တယ္ဆိုရင္လဲ လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္ခြင္႔ကိုယ္စီရွိပါတယ္ဆိုတဲ႔ စကားနဲ႔ပဲ အိမ္ခ်မ္းေျမ႕ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ဆုံးမလိုက္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ လြတ္လပ္ေသာ ဒီမိုကေရစီတိုင္းျပည္ျဖစ္ေသာ ကေနဒါနိုင္ငံရဲ႕ လမ္းမေတြေပၚမွာ လူေတြစုျပီး သီခ်င္းေတြနဲ႔ ပါတီလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာဆီက လိုင္စင္ကို ရယူျပီးမွ၊ လိုင္စင္ေၾကးေဆာင္ျပီးမွ လူေတြရာခ်ီတဲ႔ တရား၀င္ပါတီပြဲတစ္ခုကို ဖန္တီးလို႔ရတယ္ဆိုတာပါပဲ။

ေထာင္႔ကိုးရာ ရွစ္ဆယ္ကိုးဆယ္ေလာက္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားခဲ႔တဲ႕ လွယဥ္ေက်းမယ္ျပိဳင္ပြဲရဲ႕ footage ေတြ

မိန္းမေတြနဲ႔ ျပစားတဲ႕ပြဲလား၊ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကြယ္က စီးပြားေရးသမားၾကီးေတြရဲ႕ လုပ္ကြက္ေတြလား။ ေဟာ… လွယဥ္ေက်းမယ္တစ္ေယာက္က စင္ေပၚမွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္လာတယ္။ ဘာလုပ္တာမွန္းမသိ လက္ကိုေတာက္ေလ်ာက္ ငွက္လိုလႈပ္ျပေနတယ္။ ျပီးေတာ႔ ခါးကိုလိမ္ျပတယ္၊ လည္ပင္းကို သမင္လည္ျပန္လွည္႔ျပတယ္။ အိုး… အခန္႔မသင္႔ရင္ ခါးေၾကာလြဲသြားနိုင္တယ္၊ လည္ပင္းခိုင္သြားနိုင္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ပရိသတ္ကိုေက်ာေပးျပီး ……. ေကာ႔ျပတယ္။ ဆက္မေရးရဲဘူး။ က်မေတာ႔ရွက္တယ္။ အဲဒီလို ပရိသတ္ကိုေက်ာေပးျပီး ေကာ႔ျပခ်ိန္မွာ ေအာက္က ေယာကၤ်ားသားမ်ားဟာ လက္ေခါက္ေတြ ဆူညံသြားေအာင္ တရႊီရႊီမႈတ္လိုက္တယ္။ ခါးေသးရင္ခ်ီေခတ္က ကုန္သြားလို႔ပဲလား။ မ်က္စိထဲမွာ အလွတရားတစ္ခုလို႔ မျမင္မိတာပဲလား။ ရွိသမွ် ျပစားရတဲ႔ မိန္းမေတြဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း လူသားေတြဥာဏ္နည္းနည္းပိုျမင္႔လာေတာ႔ နိုင္ငံၾကီးေတြမွာ စေကာ္လာရွစ္ ေပးတာနဲ႔ "ကာ" ထားတယ္။ ရုပ္ရည္အလွသာမက၊ ဥာဏ္ရည္ကိုပါ ဆုေပးတဲ႔သေဘာ။ ဒီလိုဆိုရင္…. ကံအေကာင္းအေၾကာင္းမလွလို႔ အရပ္ပုတဲ႔ အသားအရည္မစိုျပည္တဲ႔ ဥာဏ္တုံးတဲ႔ သြားေခါေနတဲ႔ ဆံပင္မေပါက္တဲ႔ လိပ္ခါးဖားတင္ မိန္းကေလးေတြကိုေကာ ဘယ္ေယာကၤ်ားသားေတြကမ်ား မ်က္စိစားပြဲထိုင္ၾကမလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ေပးအေျခအေနေၾကာင္႔ပဲေလ… ဆိုျပီး အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ ေျဖေတြးေတြးလိုက္ပါတယ္။

ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္းေတြကို remix ျပန္လုပ္ထားတဲ႔ သီခ်င္းအပိုင္းအစေတြ..

အခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြက remix လုပ္ျပီးရင္ ပိုနားေထာင္လို႔ေကာင္းေပမယ္႔ ဒီတစ္ပုဒ္ကေတာ႔ အေကာင္းဘက္မွာ ရွိမေနတာ က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အနုပညာခံစားခ်က္သက္သက္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္ေနပါလိမ္႔မယ္။ သရုပ္ေဖာ္ မင္းသားမင္းသမီးနဲ႕ ဇာတ္ကြက္က သီခ်င္းနဲ႔လိုက္ဖက္မႈ လြဲေနသလိုလို။ ပူရွရွ Techno တီးလုံးကိုေနာက္ခံျပီး ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ေနရာမွာ မင္းသမီးက ေရကူးကန္ထဲမွာ ေရကူးေနတယ္။ ကူးရင္း ကန္ေဘာင္ကိုေရာက္လာတယ္။ ေရထဲကေန ေရသူမလို ဘြားကနဲ ထြက္လာတယ္။ ဆံပင္ကိုဟန္ပါပါ သပ္တင္တယ္။ ရုတ္တရက္ မင္းသားကိုေတြ႕ေတာ႕ မဲ႔ျပျပီး အေ၀းကို ျပန္ကူးသြားတယ္။ ကင္မရာက မင္းသမီးရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းကိုျမင္သာေအာင္ရိုက္ထားတယ္။ အဲဒီမွာ သီခ်င္းစာသားက

ေရွ႕ကၾကည္႔လဲယဥ္တယ္၊ ေနာက္ကၾကည္႕လဲယဥ္တယ္၊ ေဘးကၾကည္႔လဲယဥ္တယ္၊ ဘယ္လိုပဲၾကည္႔ၾကည္႔ ယဥ္တဲ႔သူရယ္…. တဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ရဲ႕ မရွိမဲ႕ရွိမဲ႕ မိန္းမအီးဂိုးေလးက ထျပီး အလံထူတယ္။

ကိုယ္သိခဲ႔တဲ႔၊ ကိုယ္နွစ္သက္ခဲ႕တဲ႕ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ႕ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ဟာ ……

အမည္မေဖာ္လိုတဲ႕ ဗြီဒီယို footage အခ်ိဳ႕

ပထမေတာ႔ တမင္တကာ ဟာသ တစ္ခုလုပ္ထားတာလို႔ထင္မိတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႕ ဟာသ ဗြီဒီယိုေတြမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ဂ်ိဳင္းျပတ္အက်ီ ၤအေပၚမွာ ခြပ္ေဒါင္းပုံပါတဲ႔ အနီေရာင္အ၀တ္ၾကီးကို ရင္လ်ားသလိုပတ္ထားျပီး တံေတြးတျမိဳျမိဳနဲ႔ ခံယူခ်က္တစ္ခုကို တင္ျပေနတယ္။ မ်က္ေတာင္ေတြကို မလိုအပ္ပဲ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ေနတယ္။ မ်က္နွာအမူအရာေတြမ်ားလို႔ လူကိုၾကည္႔ရမွာလား၊ ေျပာေနတဲ႕အေၾကာင္းအရာကို နားေထာင္ရမွာလား မေ၀ခြဲတတ္ေတာ႔။ ဒီေလာက္ၾကီးမားေလးနက္တဲ႔ အရာတစ္ခုကို တင္ျပမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ခႏၵာအေနအထား၊ အ၀တ္အစားရဲ႕တည္ၾကည္မႈ၊ ဆံပင္ထုံးဖြဲ႕ပုံ၊ မ်က္နွာအေနအထားတည္ၾကည္မႈ၊ ေလယူေလသိမ္းေလးနက္မႈ စသည္ျဖင္႔ မိမိေပးလိုတဲ႔အေၾကာင္းအရာကို ဒီထက္ပိုျပီး အေလးထားသင္႔မလားမသိဘူးလို႔ ေတြးမိေနမိတယ္။ အျပဳသေဘာနဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တစ္၀ၾကီးစိမ္ေျပနေျပေရးျပီး ကြန္႔မင္႔တင္ေပးလိုက္တယ္ (စိတ္ထဲကပါ)။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ပဲ မွန္ေရွ႕မွာရပ္လို႔ ကိုယ္လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တစ္၀ၾကီးေ၀ဖန္ရင္း သူတို႔တတ္နိုင္သမွ်လုပ္ေနၾကတယ္ေလလို႔ေတြးေနရင္းက သံတိုင္ေတြေနာက္က လူေတြကို ဒီဗြီဒီယိုအစား ေနရင္းထိုင္ရင္း ကိုယ္အားနာေနမိတယ္။

အိမ္ခ်မ္းေျမ႕ သက္ျပင္းေတြ အခါခါ ခ်မိတယ္။ အနွစ္နွစ္ဆယ္နားကပ္လာပါျပီ။ ကိုယ္သိခဲ႔တဲ႕ ျမန္မာျပည္ဟာ ဟိုးလြန္ခဲ႔တဲ႔ အနွစ္နွစ္ဆယ္နီးပါးက တိုင္းျပည္။ အခ်ိန္ေတြ တရိပ္ရိပ္ေျပာင္းခဲ႕ျပီ။ ဘ၀ေတြေရွ႕ဆက္ခဲ႕ျပီ။ Life goes on. ဒါကိုေမ႔ေနခဲ႕တယ္။ ကိုယ္သိခဲ႔တဲ႕ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္ကေတာ႔ ကိုယ္႔ဦးေနွာက္ထဲမွာ သံမိႈတစ္ခုလို စြဲျမဲေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီအရာေတြဟာ မရွိေတာ႔ဘူး။ အျမဲတမ္းတည္ျမဲေနမယ္႔ မျမဲျခင္းတရား။ ဒါကိုေမ႕ေလ်ာ႕ေနခဲ႕မိတယ္။

ကြန္ျပဴတာကို ျပန္ပိတ္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ မ်က္လုံးထဲမွာ ပူေလာင္တဲ႔အရိပ္ေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္ၾကီးစိုးေနတုန္းပဲ။ အျပင္မွာ ေႏြရာသီရဲ႕ပန္းေတြ၊ လိပ္ေလးေတြ၊ ဖားေတြ၊ ငါးေတြ၊ ငွက္ေတြဘက္ကို ေျခဦးလွည္႔ဖို႔ ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္မိတယ္။ ကန္႔လန္႔ကာတစ္ဖက္မွာ အတၱက ျပဳံးျပဳံးေလး ဆီးၾကိဳေနတယ္။

Comments from ainchannmyay.com

So Good!
Comment by EE — May 17, 2009 @ 2:55 am

တိုးတက္လာပါတယ္၊ ဘာတိုးတက္လည္းဆိုေတာ့ …….
ကၽြန္ေတာ့္ ဆရာတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းရွိတယ္ .. တိုးတက္တာေတြ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆုတ္ယုတ္မႈေတြကို ဟန္႕တား တားဆီးထားႏိုင္မွ လူေနမႈ စနစ္အေျခခံ ျမင့္မားမွာတဲ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္မိတဲ့ ဗမာအေရၿခံဳႏိုင္ငံေရးဟန္ေဆာင္ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဆိုရင္ေတာင္ အေတာ္ယုတ္ရင္းၾကမ္းၾကဳတ္တာေတြကို စာနဲ႕ ေရးသား ေဖာ္ျပထားတာ ျမင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေၾသာ္ ငါတို႕ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းမွာ အလိုက္အထိုက္နဲ႕ မေနႏိုင္ေသးပါလား ဆိုတဲ့ အေတြးတစ္ခု ၀င္လာပါတယ္၊
ေရးသူကေတာ့ မရွက္လို႕ ေရးတာေပါ့၊ ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး ဆိုတဲ့ စကား အရေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕အဆင့္အတန္း ကို ကၽြန္ေတာ္ ေပးစရာေနရာမရွိဘူးေလ၊ အဲဒီလိပ္စာကို အစ္မေတြ ႏွမေတြအေပၚ အားနာလြန္းလို႕ မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူးဗ်ာ
အခု စာေရးသူေရးထား တာေတြ ဖတ္ရႈလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေၾသာ္ ျမန္မာ ျမန္မာ အလိုက္သင့္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း မေနတတ္ပါလားဆိုတဲ့ အေတြးဟာ ခုိင္ၿမဲသလို ျဖစ္သြားရပါတယ္
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 17, 2009 @ 5:34 am

တခါတေလက်ေတြးမိတယ္.. အဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ ဘ၀ေတြ..လို႔။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ ထပ္ေတြးမိျပန္တယ္.. အဖ်က္ဆီးမခံရင္ေကာ.. အဖ်က္ဆီး မခံလို႔ မရဘူးလား..လို႔။
ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအဖ်က္ဆီးခံေတြကို ရသေလာက္ထိန္းျပီး ျပင္မယ္ကြာလို႔ ေတြးတယ္..ဒါေပမဲ့ လက္ပမ္းက်..
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲလိုပဲ ကိုယ္လည္း ကန္႔လန္႔ကာတဘက္က ျပံဳးေနတဲ့ အတၱကိုပဲ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။
Comment by ေမျငိမ္း — May 17, 2009 @ 5:40 am

လူေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္၊ အေတြးအေခၚ အတိမ္အနက္ေတြဟာ သူ႔ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္၊ ပညာ (အတန္းပညာခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူး။)၊ အေတြ႔အႀကဳံေတြေပၚ မူတည္ မယ္ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီလူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းရာကေန ႏုိင္ငံတခုရဲ႕ ပုံရိပ္ ျဖစ္လာတာပဲ။
Comment by ပုံရိပ္ — May 17, 2009 @ 1:28 pm

ko sai yal i lay paing soe moe ko chit tal . thu ko chit ta lo pal ko sai ko la pyae sone chit par tal
Comment by khinpyaesone — May 18, 2009 @ 9:02 am

တစ္ပိုင္း ဖတ္ျပီးတိုင္း သက္ျပင္းတခါ ခ်သြားပါတယ္ ။
Comment by ေမာင္ငယ္ — May 18, 2009 @ 9:22 am

မအားလို႕ အခုမွ လာလည္ရပါတယ္ေနာ္။ အေတြးအေခၚေတြ မတူညီၾကတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္န႔ဲ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ပံုရိပ္ေပါ့ မေလးရယ္။
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ေမတၱာေရာင္ျပန္
Comment by ေမတၱာေရာင္ျပန္ — May 18, 2009 @ 9:32 am

တခါတေလက်ေတြးမိတယ္.. အဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ ဘ၀ေတြ..လို႔။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ ထပ္ေတြးမိျပန္တယ္.. အဖ်က္ဆီးမခံရင္ေကာ.. အဖ်က္ဆီး မခံလို႔ မရဘူးလား..လို႔။
ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအဖ်က္ဆီးခံေတြကို ရသေလာက္ထိန္းျပီး ျပင္မယ္ကြာလို႔ ေတြးတယ္..ဒါေပမဲ့ လက္ပမ္းက်..
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲလိုပဲ ကိုယ္လည္း ကန္႔လန္႔ကာတဘက္က ျပံဳးေနတဲ့ အတၱကိုပဲ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။ လွတယ္ ေရးထားတာ၊
အဖ်က္ဆီးခံေနၾကရင္ေကာဗ်ာ၊ ……… ၿပံဳးေနပါတယ္ဆိုတဲ့ အတၱ က ကာယကံရွင္ကိုဖ်က္ဆီးေနတာဆိုရင္ေကာ၊ မေမၿငိမ္း ျပန္ၿပီး လွည့္ၿပံဳးျပႏိုင္ဦးမလား သိခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်၊
ခင္မင္လ်က္ပါ……
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 18, 2009 @ 12:39 pm

ဟုတ္တယ္ မေလးေရ။ ေခတ္ေႀကာင့္လည္း လူေတြေျပာင္းလဲတယ္.. လူေတြေႀကာင့္လည္း ေခတ္က ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ဒါပဲလည္ေနေရာ။
Comment by winkabar — May 18, 2009 @ 7:24 pm

EE၊ ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည့္က်ား၊ အမေမျငိမ္း၊ ပုံရိပ္၊ khinpyaesone၊ ေမာင္ငယ္၊ ေမတၱာေရာင္ျပန္၊ winkabar၊
လာေရာက္ဖတ္ရႈ ကြန္႔မင္႔မ်ားေရးသြားလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မေလး ကြန္႔မင္႔ေတြ တစ္ခုခ်င္းစီ မျပန္ေတာ႔ဘူးေနာ္။ ခုတေလာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနလို႔ပါ။
Comment by မေလး — May 18, 2009 @ 10:40 pm

သိပ္လည္း စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ မေလးရယ္…
အားလုံး ဒီလုိပဲ ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားၾကရပါတယ္. တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ ခံစားပုံျခင္း ကဲြလဲြၾကတာပဲ ရွိမွာပါ.
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ခံျပင္းနာက်ည္းမိတယ္. လုပ္ရက္လုိက္တာလုိ႔လည္း ေတြးမိတယ္.
ရန္ကုန္လူေနမႈစနစ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဖတ္မိတယ္. ၾကားမိတယ္.
ဒါေပမယ္႔ ပ်က္စီးခ်င္တဲ႔သူတစ္ခ်ိဳ႔က အဖ်က္ဆီးမခံရဘဲနဲ႔ကုိ ပ်က္စီးတတ္သလုိ ဖ်က္ဆီးခံေနရတာေတာင္မွ မပ်က္စီးတဲ႔ ခုိင္မာတဲ႔ လူငယ္ေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္.
မေလးေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ…
ခင္တဲ႔..
Y.
Comment by Yan — May 19, 2009 @ 3:51 am

မမေရလာလည္တာေက်းဇူးပါေနာ္။ ညီမလည္းအလုပ္ေတြရွဳတ္ေနတာနဲ႔ဘယ္မွမေရာက္ျဖစ္ဘူး။ မမေပ်ာ္ရႊင္ပါေစရွင္။
Comment by thumalay — May 19, 2009 @ 6:16 am

Yan .. ဆုေတာင္းေပးတာ ေက်းဇူးပါ ကိုရန္ေရ.. ပိုစ္အသစ္ေလး ဘာေလးလဲတင္ပါဦး
သူမေလး .. ညီမေလးေရ.. မဂၤလာပါ
Comment by မေလး — May 19, 2009 @ 6:29 am

အမေရ…ေတြးေခၚပံုေလးေတြ တင္ၿပပံုေလးေတြ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ..။ ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒါေတြေတြ ့တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း ေတာ္ေတာ္ေလးခံစားမိတယ္ ။ တိုးတက္တာလား ဆုတ္ယုတ္တာလား မေ၀ခြဲနိဳင္ဘူးအမေရ..။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာ ၁ ခုကေတာ့ စာရိတၱ ေတြ အေၿခမခိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာပဲ ၿဖစ္မယ္ထင္တယ္ အမ ။ ဗုဒၶ ရဲ့သာသနာရွိတဲ့ နိဳင္ငံမွာ ဒီလိုေတြၿဖစ္ေနတာ ဗုဒၶ သာသိခဲ့ရင္ အမရယ္ ေလးသေခၤ် ကမၻာတစ္သိန္း ဆိုတာကို အားနာလိုက္တာဗ်ာ……။
Comment by စကား၀ါေၿမ — May 28, 2009 @ 9:28 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

Cultus Lake သုိ႔တစ္ေခါက္

ေႏြရာသီမေရာက္ေသးေပမယ္႔လည္း ေႏြဦးရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးေလး ျဖာက်လာတာနဲ႕ ဒီေဆာင္းကို စိတ္ပ်က္ေနၾကတဲ႔ က်မတို႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ စေနေန႔က Cultus Lake ဆိုတဲ႔ေရကန္တစ္ခုမွာ ေန႔လည္စာသြားစားၾကတယ္။ ရာသီဥတုက သိပ္မပူေသးေပမယ္႔လည္း ေႏြးေႏြးေလးမုိ႔ ခရီးသြားရတာ မဆိုးလွပါဘူး။ ေရကန္ကလည္း က်မတို႔ ေနတဲ႔ျမိဳ႕နဲ႕ဆို အေရွ႕ဘက္ကိုထြက္သြားရင္ ကားနဲ႔တစ္နာရီေလာက္ပဲေမာင္းရတဲ႕ chilliwack ဆိုတဲ႔ ျမိဳ႕အ၀င္နားမွာမို႔ မနက္ကိုးနာရီေလာက္မွာ စီစဥ္တဲ႔ဦးေလးတစ္ေယာက္အိမ္မွာလူစုျပီး စထြက္လာၾကတယ္။ ပစ္ကနစ္ထြက္ဖို႔ အခ်ိန္နည္းနည္း ေစာေနေသးေပမယ္႔လည္း အကုန္လုံးက သြားခ်င္ေနၾကတာနဲ႔ ထြက္လာၾကတာပါပဲ။ လူကေတာ႔ ဒီတစ္ခါ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ေဆြမ်ိဳးေတြ အကုန္မပါဘူး။ ၁၂ေယာက္ပဲ ပါတယ္။

ျမိဳ႕ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ကိုထြက္လာျပီး ျမိဳ႔ျပင္ေရာက္တာနဲ႕ Concrete Jungle ေတြနဲ႔ေ၀းသြားေတာ႔ ေတာင္ျပာတန္းေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း စျပီးျမင္ရေတာ႔တာပါပဲ။ စနိုးေတြတစ္ေတာင္လုံးဖုံးေနတဲ႔ Mt. Baker ၾကီးက ေကာင္းကင္ျပာထဲကိုထိုးထြက္ေနျပီး၊ ကားလမ္းရဲ႕ ဘယ္နဲ႕ညာဘက္မွာလည္း လယ္ကြင္းေတြ၊ ေျပာင္းခင္းေတြ၊ စိုက္ခင္းေတြ၊ မႈိစိုက္တဲ႕တဲရုံေတြ၊ ပန္းခင္းေတြ၊ စားက်က္ထဲမွာ ေနစာလႈံရင္း ျမက္တို႔ ေကာက္ရိုးတို႔စားေနတဲ႔ ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္း ျမင္းေတြ၊ ႏြားေတြ နဲ႔ သိပ္ကိုလွတာပါပဲ။

 

ေအာက္ကပုံကေတာ႔ အ၀ါေရာင္လႊမ္းျခဳံေနတဲ႔ daffodils ပန္းခင္းပါ။

လြန္ခဲ႔တဲ႕ အနွစ္တစ္ေသာင္းေလာက္ကစျပီး လူနီေျခာက္ေသာင္းေလာက္ပဲရွိတဲ႔ ဒီေဒသေလးကို ဥေရာပသားေတြေျခခ်လာရာကစျပီးေနာက္ သမိုင္းစာမ်က္နွာေပၚကို Chilliwack ဆိုတဲ႔ဒီျမိဳ႕ေလးေရာက္ရွိလာတာပါပဲ။ ဥေရာပသားေတြဆီကပါလာတဲ႔ ေရာဂါေတြေၾကာင္႔ လူနီဦးေရက်သြားတယ္လို႔လဲ သိရတယ္။ ၁၈၅၀ ေလာက္ေတြမွာ ေရႊရွာတဲ႔လူေတြရယ္၊ မိုင္းရွာတဲ႔လူေတြရယ္နဲ႔ ေဒသေလးဟာ တျဖည္းျဖည္း စည္ကားလာေတာ႔တာပါပဲ။ အခုေတာ႔ လူျဖဴေတြ အေနပိုမ်ားတဲ႔ ျမိဳ႕ေလးျဖစ္ေနျပီေပါ႕။ ဒါေတာင္ လူဦးေရ ရွစ္ေသာင္းမျပည္႔ေသးပါဘူး။

ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ ဧျပီလနဲ႔ေမလေတြမွာ တစ္ျမိဳ႕လုံး ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႔ ရပ္ရြာသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေလ႔ရွိတယ္။ ျမိဳ႕လမ္းမေတြ၊ ပန္းျခံေတြ၊ ေရေျမာင္းေတြ၊ အမိႈက္သရိုက္ေတြကို ျမိဳ႕ေတာ္သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ ရွိေပမယ္႔လည္း ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ လူငယ္ေလးေတြကလည္း လူစုျပီး အိမ္ေတြကအမိႈက္ေတြကို လိုက္ေကာက္ျပီး ရံပုံေငြရွာၾကတယ္။ တစ္အိမ္ကို အလႈေငြ ေဒၚလာသုံးဆယ္ သို႔မဟုတ္ ေလးဆယ္ေလာက္ ေကာက္ေလ႔ရွိၾကတယ္။ ဒါကေတာ႔ ျမိဳ႔ေလးရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္းနဲ႔ ခ်စ္စရာဓေလ႔ေလး တစ္ခုပါ။

ဒီေရကန္ကို အနည္းဆုံးတစ္နွစ္တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ႔ က်မတို႔ေရာက္တယ္။ ျမိဳ႕အ၀င္ေရာက္ေတာ႔ ေရကန္ဘက္မသြားခင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေရွ႕မွာ ခဏရပ္ၾကျပီး ေကာ္ဖီ၀ယ္ေသာက္သူေသာက္၊ အေပါ႕အပါးသြားတဲ႔လူသြားၾကတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေဘးက ေရာင္စုံထီးေတြေအာက္မွာလည္း လူေတြ ေကာ္ဖီထိုင္ေသာက္ေနၾကတယ္။ ဆိုင္ေတြေနာက္က ေတာင္တန္းျပာေတြက အနားမွာကပ္ျပီး ထီးထီးၾကီးေတြ။ အဲဒီနားတစ္၀ိုက္က ဆိုင္ေတြမွာလဲ လူေတြ၊ ကားအ၀င္အထြက္ေတြနဲ႕ စည္ကားေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမိုးပြင္႔ကားနဲ႕ အသက္ငါးဆယ္ေလာက္ရွိတဲ႔ အျဖဴမၾကီးတစ္ေယာက္က flareေတြ glareေတြြနဲ႕သီခ်င္းအက်ယ္ၾကီးဖြင္႔ျပီး ဂ်ိမ္းစဘြန္းပုံစံနဲ႔ ကားကိုေမာင္း၀င္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ ရပ္ထားတဲ႔ ေနာက္ထပ္ အနက္ေရာင္အမိုးပြင္႔ကားေဘးမွာ ၀င္ထိုးလိုက္တယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာေတြကလည္း သိတဲ႔အတိုင္းပဲ မေတြ႕ရတာ နွစ္နဲ႔ခ်ီေနၾကတဲ႔အတိုင္း သြားစရာရွိတဲ႔ ေရကန္ကို ဆက္မထြက္ေသးဘဲ၊ အဲဒီနားမွာ မတ္တပ္ေတြရပ္ျပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကခ်ိန္မွာ "ဂ်ိမ္း" ဆိုတဲ႔ အသံၾကီးကို ၾကားလိုက္ရေတာ႔တာပါပဲ။

အမိုးပြင္႔ကားထဲက အန္တီၾကီးက မ်က္မွန္ကို ဆံပင္ေပၚကို တင္လိုက္ျပီး စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ဆင္းလာတယ္။ သီခ်င္းသံကလဲ တိတ္သြားျပီ။ ေရာင္စုံထီးေတြေအာက္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနတဲ႔ က်န္တဲ႔လူေတြကလဲ သူ႔ကိုမသိမသာၾကည္႔ေနၾကတယ္။ သူက သူတိုက္လိုက္တဲ႔ အနက္ေရာင္အမိုးပြင္႔ကားကို ဟန္ပါပါ တစ္ပတ္ပတ္ၾကည္႔တယ္။ တစ္ကယ္က တစ္ပတ္ပတ္စရာမလိုပါဘူး။ သူတိုက္လိုက္တဲ႔ေနရာက ဘယ္ဘက္ေနာက္မီးလုံးနားမွာအသိသာၾကီးကို၊ ျပီးေတာ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသူေတြကို ဒီကားက ဘယ္သူ႕ကားလဲ လို႔လွမ္းေမးတယ္။ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသူေတြက တစ္ညီတစ္ညာထဲ ေခါင္းခါျပၾကတယ္။ အဲဒီအန္တီၾကီးက သူပြတ္ဆြဲလိုက္တဲ႔ ကားကို ဟန္ပါပါနဲ႔ တစ္ပတ္ပတ္ၾကည္႔ျပန္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ဘာဆက္ျဖစ္လဲမသိဘူး။ က်မတို႕လည္း ေနသိပ္ျမင္႔မွာစိုးလို႔ ေရကန္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ႔တယ္။

ေရကန္ဘက္ေရာက္ေတာ႔ ကန္ၾကီးက အၾကီးၾကီးဆိုေတာ႔ ေသာင္ျပင္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ ကန္ပတ္လမ္းတေလွ်ာက္ ေမာင္းလာတုန္း ဖုန္းကျမည္လာတယ္။ ပစ္ကနစ္ထြက္ဖို႔ကို စီစဥ္တဲ႔ ဦးေလးကလြဲျပီး အကုန္လုံး ကန္နားေရာက္ေနျပီ။ ဦးေဆာင္တဲ႔ ဦးေလးက သူကိုယ္တိုင္ ေျမပုံေတြပရင္႔ထုတ္၊ ဆဲလ္ဖုန္းနံပါတ္ေတြ အစဥ္လိုက္ေရးထားေပးျပီးေတာ႕ က်န္သူေတြက ကန္နားေရာက္ေနျပီး သူတစ္ေယာက္ထဲ ေတာလမ္းထဲေရာက္ေနလို႔တဲ႕။ သူလဲ ေရာက္ဖူးသားနဲ႔ ေရကန္ကိုေရာက္မလာဘဲ ေတာထဲဘယ္လိုေရာက္သြားလဲ မသိ။

ဒါနဲ႔ ေရကန္နားက water park မွာ ေစာင္႔ေနမယ္လို႔မွာျပီး အားလုံးသူ႕ကို ေစာင္႔ေနၾကတာေပါ႕။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနေတာ႔ water park နားကို ဦးေလးေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ main beachက ျမက္ခင္းျပင္ဘက္ကို ဆက္ထြက္လာၾကတယ္။ main beach ေရာက္ေတာ႔ picnic table ေတြမွာ ကားေပၚက စားစရာေတြ၊ မီးဖိုေတြ၊ အခင္းေတြ စတဲ႔ပစၥည္းေတြခ်ျပီး စားဖို႕ေသာက္ဖို႔ျပင္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္မွ ပတ္၀န္းက်င္အလွကို ၾကည္႔မေနနိုင္ၾကေတာ႔ဘူး။ စကားလဲမေျပာနိုင္ၾကေတာ႔ဘူး။ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အိမ္ကခ်က္လာတာေတြ၊ အိုးေတြ၊ မီးဖိုေတြ ခ်သူခ်၊ ျမက္ခင္းေပၚမွာ အခင္းေတြခင္းသူခင္းနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတယ္။

ပါလာတဲ႔ စားစရာေတြကေတာ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္နွစ္မ်ိဳး၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ငါးဖယ္သုတ္၊ အာလူးနဲ႔အမဲႏွပ္၊ ပဲထမင္းေပါင္း၊ ငါးပိေထာင္း၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဘက္ရည္၊ ေရေႏြးၾကမ္း စသျဖင္႔စုံလို႔ပါပဲ။ ေရာက္တာနဲ႔ ပါလာတဲ႔ မီးဖိုကိုဖုိျပီး ဟင္းေတြ ထမင္းေတြ ေႏႊးျပီး အနားက စားပြဲေလးေတြမွာ စုျပီး စစားၾကေတာ႔တာပါပဲ။ ခပ္လွမ္းလွမ္း ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာလဲ ေနပူစာလႈံရင္း စာဖတ္ေနသူေတြ၊ ကမ္းစပ္မွာ ထိုင္ျပီးစကားေျပာေနတဲ႔ သူေတြ၊ ေရထဲမွာ သြားေနတဲ႔ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလး တစ္စင္းနွစ္စင္းနဲ႔ ေႏြရာသီေခါင္ေခါင္မွာလို ေျခခ်စရာေနရာမရွိေလာက္ေအာင္ မစည္ကားေသးေပမယ္႔ သူ႔အထြာနဲ႔သူ စည္ကားေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ စားေနတဲ႔ စားပြဲနားကို ငန္းတစ္ေကာင္က မေယာင္မလည္ေရာက္လာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မညီမေလးက တိရိစၦာန္ေတြကို သဘာ၀အတိုင္းထားရတယ္ဆိုတာသိေပမယ္႔ ေခါက္ဆြဲနည္းနည္းပစ္ေၾကြးလိုက္တယ္။
"သြားမေၾကြးနဲ႕ေလ၊ လုံျခဳံေရးေတြလာရင္ ေျပာေနမယ္" က်မ ေျပာလိုက္တယ္။
"ရပါတယ္.. ဆာေနရွာတယ္ထင္တယ္"

ငန္းကလဲ ညီမေလးေၾကြးတဲ႔ ေခါက္ဆြဲကို ျမိန္လွ်က္စြာ စားေနတာနဲ႔ ပန္းကန္ထဲက ငပိေထာင္းနဲနဲေပေနတဲ႔ ေခါက္ဆြဲကို က်မထပ္ေၾကြးလိုက္တယ္။ ငန္းက အေျခအေနေကာင္းေနတုန္းပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ စားတယ္။ ညီအစ္မေတြ အစပ္စားေနတဲ႔ ငန္းကိုၾကည္႔ျပီး သေဘာက်ေနတာေပါ႕။

"ဒီမွာ ကေနဒီယန္ငန္း ဗမာငပိနဲ႔ေခါက္ဆြဲစားေနတာ လာၾကည္႔ၾက"

အစ္မတစ္ေယာက္က ဟိုဘက္၀ိုင္းက လူေတြကို လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။ ငန္းက ေတာ္ေတာ္စားျပီး ဗိုက္ေလးသြားပုံနဲ႕ ခဏထိုင္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလဲ ကင္မရာယူျပီး ရိုက္ထားလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ႔ အဲဒီငန္းက အနားကပ္လာျပန္ေရာ။ အစ္မက သူ႔ပန္းကန္ထဲက စားစရာတစ္ခုကို ပစ္ေၾကြးလိုက္တယ္။ ငန္းက ေကာက္စားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ နည္းနည္း ဂနာမျငိမ္ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ အနားက ျမက္ေတြကို သူ႔နႈတ္သီးနဲ႔ ဆြဲနႈတ္ျပီး စားေနတယ္။ ျပီးလဲျပီးေရာ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ျပီး ပ်ံေျပးသြားတယ္။ ေအာ္တာမွ ေတာ္ေတာ္ေလး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ကို ေအာ္ျပီး ပ်ံေျပးသြားေတာ႔တာပါပဲ။

"ဘာသြားေၾကြးလိုက္လဲ" လို႔ က်မတို႔လဲ အမကို ေမးလိုက္တယ္။

"ငါးဖယ္သုတ္သြားေၾကြးလိုက္တာ" လို႔ အျပစ္ရွိတဲ႔ မ်က္နွာနဲ႔ မ်က္နွာငယ္ျပီး ေျဖလိုက္တယ္။

"ဟာ.. အဲဒီထဲမွာ ငရုတ္သီးေတြထည္႔သုတ္ထားတာ၊ အစိမ္းေကာ အမႈန္႔ေတြေကာ" ညီမတစ္ေယာက္က အက်ယ္ၾကီးေျပာလိုက္တယ္။

"အဟီး.. တစ္ကယ္ေတာ႔ ကေနဒီယန္ငန္း ငါးပိစားနိုင္ေတာ႔ ငါးဖယ္သုတ္ငရုတ္သီးစပ္စပ္လည္း ၾကိဳက္မလား ျမည္းခုိင္းလိုက္တာ" ေၾကြးလိုက္တဲ႔ အမက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေျပာတယ္။

"ငန္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားဦးမယ္" ထုံးစံအတိုင္း က်မက စိတ္ပူျပီးေျပာလိုက္တယ္။

"ဟဲ႔.. ငန္း ေသေနဦးမယ္ေနာ္..." ဟိုဘက္စားပြဲက အေဒၚတစ္ေယာက္က စိတ္ပူျပီး လွမ္းေအာ္တယ္။

"ေသေတာ႔ မေသနိုင္ပါဘူး" ညီမတစ္ေယာက္က အေဒၚမၾကားေအာင္ ခပ္တိုးတိုးေျပာတယ္။

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာေနတုန္း ငန္းကေတာ႔ အေ၀းကိုပ်ံထြက္သြားျပီ။

က်မတို႔လည္း စားျပီးလို႔ဗိုက္ေလးျပီး အခင္းခင္းထားတဲ႔ အေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ျပီး ေကာင္းကင္ျပာၾကီးကို ၾကည္႔ေနတာေပါ႔၊ ေယာကၤ်ားေလးအုပ္စုကေတာ႔ စြန္လႊတ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔စြန္ကို အနားက လူျဖဴေတြက သေဘာက်ေနၾကတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ၾကက္ေတာင္ရိုက္သူရိုက္၊ စြန္လႊတ္သူလႊတ္၊ နယ္ေျမေလ႔လာေရးထြက္သူထြက္နဲ႔ ကိုယ္႔ဟာနဲ႔ကိုယ္ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေတာ႔တယ္။ အဲဒီေန႔က အေဖနဲ႔သမီးေတြက ေဘာလုံးကန္ျပီး၊ အေမနဲ႔သားေတြက စြန္လႊတ္ၾကေသးတယ္။ ေရကူး၀တ္စုံေတြ လိုလိုမယ္မယ္ယူလာၾကေပမယ္႔ ေရကေတာ႔ ကူးလို႔မရေသးဘူး။ ေအးေနတုန္းပဲ။ လူၾကီး၀ိုင္းကေတာ႔ ဗူးသီးေၾကာ္၊ ဗယာေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ရယ္ ေရေႏြးၾကမ္းရယ္နဲ႔ အဆင္ေျပေနၾကတယ္။

ညေန ေလးနာရီေလာက္က်ေတာ႔ ျပန္ဖုိ႔ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္။ အလာတုန္းက ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ပစၥည္းေတြခ်တာ ၁၀မိနစ္ေတာင္ မၾကာတာ၊ အျပန္ပစၥည္းသိမ္းတာၾကေတာ႔ လူေတြက မလႈပ္ခ်င္လႈပ္ခ်င္နဲ႔ အမိႈက္ေတြတစ္စမက်န္ေအာင္ေကာက္၊ ကားေတြထဲ ပစၥည္းျပန္ထည္႔တာ နာရီ၀က္မက ၾကာေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညေန ေလးနာရီခြဲေလာက္မွာ ေရကန္ၾကီးကေန အိမ္ကို က်မတို႔ျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

ေရလႊာေလ်ာပုံကိုေတာ႔ အင္တာနက္က ယူတင္ထားတာပါ..

Comments from AinChannMyay.com

ကုိယ္မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာကုိ ေငးသြားပါတရ္။ အခုလုိ ေဖာ္ၿပေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ။
ေနာက္လည္း မၾကာမၾကာ လာေငးပါ့မယ္
Comment by တလႏြန္ — May 8, 2009 @ 12:48 am

အစ္မေရ ဒီလိုပို႔စ္ေလးဖတ္ဖို႔ေစာင့္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ.. ဖတ္ရတာအားရလို္က္တာဗ်ာ။
လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ေပ်ာ္စရာၾကီးေနမွာဘဲ..။ ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး လြမ္းသြားသလိုသလို..။
အၿဖဴေရာင္နဲ႔ ဘက္တံကိုင္ထားတာအမလား..ေၿဖပါ..။
Comment by Phyo Evergreen — May 8, 2009 @ 12:58 am

မဂၤလာပါ မမေရ…ေရာက္ပါတယ္…ပံုနံပါတ္၂၊၃၊၄၊၅ ၾကည့္ရတာအရမ္းၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ မမရုိက္တာေတာ္လို႔ထင္တယ္ေနာ္။
Comment by thumalay — May 8, 2009 @ 2:51 am

စာပန္းခ်ီေလးကို ဖတ္သြားတယ္။
လွပေအးျမလွတဲ့ ရူခင္းေတြေရာ၊ ပန္းေတြေရာ အားရပါးရၾကည့္သြားပါတယ္။
အစားအစာေတြနဲ႕ ပစ္ကနစ္ထြက္တာဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာပဲေနာ္။
Comment by အၿပံဳးပန္း — May 8, 2009 @ 7:40 am

တလႏြန္.. က်မလဲ ခုပဲ တလႏြန္ရဲ႕ ေက်းလက္ေတာင္တန္းအလွကို ေငးျပီး ျပန္လာတာပါ။
Phyo Evergreen .. မဟုတ္ဘူး း) အမက အဲဒီထက္ အရပ္အမ်ားၾကီးရွည္တယ္ (ၾကဳံၾကြားပါ :D သူၾကားရင္ေတာ႔ စိတ္ဆိုးမယ္..) အမပုံတစ္ပုံမွ မထည္႔ထားဘူး
thumalay .. ေရလႊာစီးတာတာနဲ႔ အေပၚဆုံးပုံကလြဲျပီး အမရိုက္ထားတာပါ ညီမေလး
အျပဳံးပန္း …. ေစာင္ျခဳံျပီးစာဖတ္ေနရရင္လဲ ဇိမ္ပဲေနမွာေနာ္ း)
Comment by မေလး — May 8, 2009 @ 9:02 am

ႏုညံ့မႈေတြနဲ႔ကို စီးေမ်ာသြားမိတယ္။ ကိုယ္တိုင္မသြားရေသးတိတိုင္ေအာင္ မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕တို႔သြားတာၾကည့္ျပီးကို ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ျပီးေတာ႔ ၾကည္ႏူးမိတယ္။
Comment by ေရွးစာဆို — May 8, 2009 @ 9:16 am

ဘူးသီးေၾကာ္စားရန္ေစာင့္ေနပါတယ္ဗိ်ဳ႕
ၾကံဳလို႔ၾကြားတာ … မၾကံဳပဲၾကြားရရင္ေတာ့ အဟမ္း အဟမ္း ….
Comment by westcoast22 — May 8, 2009 @ 11:36 am

မေကၽြးလို့ ဗူးသီးေၾကာ္ မစားဘူး၊
ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေတာ့ၾကိဳက္လြန္းလို႕ ႏႈိက္သြားတယ္။။ ေရေႏြးၾကမ္းလည္း တစ္ခြက္ေသာက္သြားေလရဲ႕ဗ်ာ
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — May 8, 2009 @ 2:13 pm

ဒီပုိ႔စ္ေလးဖတ္ရတာ စိတ္ၾကည္ႏူးဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ.
မေလး ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ႔မွာပဲေနာ္.
ငန္းေလးအေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ႔ အရမ္းေအာ္ရီမိတယ္. အသံအက်ယ္ၾကီးေအာ္ျပီး ဖလပ္ဖလပ္ဖလပ္ဆုိျပီး အေတာင္ပံေတြ ျမန္ျမန္ခတ္လုိ႔ ေျပးသြားရွာမယ္႔ သူ႔ပုံစံေလးက သနားစရာ. မေလးတုိ႔ ညီအစ္မေတြ တကယ္ေနာက္တာပဲေနာ္.
အလုပ္က အျပန္ စိတ္နည္းနည္းညစ္ညဴးေနတာ ဒီပုိ႔စ္ေလးဖတ္ျပီး တကယ္စိတ္ၾကည္သြားတယ္. တကယ္တကယ္.
ပစ္ကနစ္မွာ ပါတဲ႔ လူေတြအားလုံးကုိ သတိရတယ္လုိ႔ ေျပာျဖစ္ေအာင္ေျပာလုိက္ေနာ္. ဟတ္ဟတ္ဟတ္.
Y.
P.S
မေလးတုိ႔ ကေနဒါကုိေတာင္ လာလည္ခ်င္လာျပီ. း) အဲလုိသာယာလွပတဲ႔ ေနရာေလးမွာ ေနထုိင္ခြင္႔ရတာကုိက Blessing တစ္မ်ိဳးပါပဲ. ကၽြန္ေတာ္သာဆုိရင္ေတာ႔ ကဗ်ာေတြ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေဟာတစ္ပုဒ္ ထြက္က်ေနမလားပဲ. အဟုတ္ေျပာတာ. ေတာ္ျပီဗ်ာ. ေကာ္မန္႔ရွည္ရုံတင္မကဘူး. P.S မွာပဲ အထြန္႔တက္ေနလုိ႔ အျမင္ကတ္ခံေနရဦးမယ္. သြားျပီဗ်ာ. ဘုိင္ဘုိင္… :)
Comment by Yan — May 8, 2009 @ 5:31 pm

ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလုိက္တာ…။
Comment by ပုံရိပ္ — May 8, 2009 @ 5:51 pm

က်ေနာ္လည္း အစ္မနဲ႕အတူ လိုက္လည္သြားတယ္ :)
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — May 8, 2009 @ 8:21 pm

မေရာက္ဖူးတဲ့ ေဒသတစ္ခုရဲ႔ပံုရိပ္ကိုလာၾကည့္သြားပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ခရီးဆိုတာမေျပာလည္းသိေနပါတယ္ေနာ္။ ပံုေတြကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ေလ။
Comment by ၾကည္ — May 8, 2009 @ 9:32 pm

အဲသလို ရာသီဥတုေလးၾကိဳက္တယ္.. မိုးမ႐ြာေနမပူ. အံု႔အံု႔ေလး…..
Comment by Phyo Evergreen — May 9, 2009 @ 12:09 pm

ေသခ်ာပါတယ္.. အဲဒါအစ္မဘဲ.. ဆံပင္ပံုကိုၾကည့္ရင္ တူသလိုဘဲ… မ်က္နွာေကာ
Comment by Phyo Evergreen — May 9, 2009 @ 12:12 pm

လာလည္သူမ်ားအားလုံးမဂၤလာပါ.. မေလး ခုတေလာ ဘေလာဂ္ဘက္မေရာက္ေသးလို႔.. နည္းနည္းေပ်ာက္လိုက္ပါဦးမယ္။ အားလုံးကိုသတိရပါတယ္..
ေမာင္ေလးျဖိဳး.. အဲဒါ အမ မဟုတ္ဘူး၊ အဲ႔ထက္ဆံပင္လဲရွည္တယ္၊ အရပ္လဲရွည္တယ္။ ညီအမခ်င္းဆိုေတာ႔ ဆင္တာပါ။ ဒီျမိဳ႕က အခ်ိဳ႕ကေတာ႔ အိမ္ခ်မ္းေျမ႕ ဆိုတာကို ဟိုလူလိုလို ဒီလူလိုလို ထင္ေနၾကတာပဲကြယ္၊ ေက်ာေပးထားတဲ႔တစ္ေယာက္လို႔လဲ ထင္ၾကတယ္။ ဘာလို႔ဆို သူက ကြန္ျပဴတာပရိုဂရမ္မာ မို႔လို႔ေလ.. တစ္ကယ္က ဘာမွေတာင္ အကူအညီမရပါဘူး.. အဲ႔ညီမဆီက :D ( ဘုရားဘုရား ညီမေတြ အစ္မေတြ တစ္ေယာက္မွ လာမဖတ္ၾကပါေစနဲ႔ ):P
Comment by မေလး — May 14, 2009 @ 10:18 pm |

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ဗုိင္းရပ္စ္မ်ား

တိတ္ဆိတ္ေနက် ေနရာေလးတစ္ခုက ရုတ္တရက္ စကားသံေတြ၊ ဖုန္းျမည္သံေတြ၊ ျငင္းခုံသံေတြနဲ႕ ဆူညံသြားသည္။ ဖိနပ္သံေတြ တရွပ္ရွပ္နဲ႕အတူ စကတ္တို၊ စကတ္ရွည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နွင္႔ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးက ပ်ားအုံကို တုတ္နွင္႔ထိုးလိုက္သလို ျဖစ္ေနသည္္။ အျမဲတမ္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္းထားတတ္တဲ႔ စားပြဲတစ္ခုေပၚမွာလဲ သတင္းစာေတြ၊ ရုံးထုတ္စာရြက္ေတြ အပုံလိုက္ ေရာက္လာသည္။

"သိပ္လဲ စိတ္မပူၾကပါနဲ႕ ငါတို႔ရဲ႕ အဆုပ္ေတြက မကၠဆီကိုက အဆုပ္ေတြထက္ ပိုအားေကာင္းပါတယ္"

"အင္း ေလပိုသန္႔ေတာ႔ ငါတို႔အဆုပ္ေတြ ပိုအားေကာင္းတယ္ ထင္ရေပမယ္႔ Nova Scotia မွာ case ေလးခု BC မွာ case၂ခု၊ စုစုေပါင္း ေကစ္ေျခာက္ခု ျဖစ္ေနျပီ။ ေနာက္ဘယ္ေလာက္ ထပ္တိုးလာမယ္မသိဘူး"

"ကေနဒါမွာ လူေပါင္း သန္းသုံးဆယ္႔သုံးသန္းမွာမွ ေကစ္ေျခာက္ခုထဲက မဆိုးပါဘူး"

"ဒါေပမယ္႔ အရမ္းျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ပ်ံ႕ေနတယ္"

"အျမဲတမ္း ပ်ားပန္းခတ္ေနတဲ႔ မကၠဆီကိုျမိဳ႕က လမ္းမေတြလဲ တေစၦေျခာက္ထားသလို တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတယ္တဲ႕"

"ဘယ္သူေျပာတာလဲ"

"မကၠဆီကိုေရာက္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဒီမနက္ပဲ ဖုန္းဆက္လာတာ"

"မကၠဆီကိုလဲ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ၊ ဟိုတစ္ေလာကပဲ ဂိုဏ္းကိစၥေတြနဲ႕ လူသုံးေထာင္ေသတယ္၊ ခု ၀က္တုပ္ေကြးနဲ႕ လူေတြထပ္ေသျပန္ျပီ"

"သူတို႔ရဲ႕ေလေတြက မသန္႔ေတာ႔ အဆုပ္ေတြကလဲ အားမေကာင္းေတာ႔ဘူးထင္တယ္"

"အခုလဲ သတင္းငွာနေတြကလဲ ဖုန္းေတြ တဂြမ္ဂြမ္ဆက္ေနျပီ"

"အဲဒါေတြေတာ႔ သတင္းငွာနေတြရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို ကိုင္တဲ႔ ငွာန တာ၀န္ယူပေစေတာ႔"

"အဲဒါထားလိုက္ပါဦး၊ အခု ဆရာ၀န္ေတြကဘယ္ sample ကို ဘယ္လိုယူရမလဲ မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ nose culture လား throat culture လား"

"Pathologists ေတြ အေရးေပၚ အစည္းေ၀းက ထုတ္လိုက္တဲ႔ ေလာေလာဆယ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြေကာ…"

"Swine virus က Influenza A Virus နဲ႕ တူတူပဲမဟုတ္ဘူးလား"

"strain အသစ္လို႔ဆိုေနၾကတယ္၊ Influenza A/H1N1 ရဲ႕အခြဲဆို"

"အခု Chemist ေတြက Microbiology ကို လႊဲေပးေနတယ္"

"အင္းေလ Microbiology ကိစၥပဲဟာ"

"အီးေမးလ္ေတြ ၂မိနစ္တစ္ခါ စစ္ၾကေလ"

"Nasopharyngeal Swab ယူျပီး BCCDC (BC Center for Disease Control) ကို ပို႔ရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား"

"Nasopharyngeal Swab အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ယူလို႔ မရဘူးဆိုရင္ေကာ"

"ရိုးရိုး throat နဲ႔ nose culture ပဲေပါ႕"

"Nasopharyngeal Collection ဆိုေတာ႔ Pertussis Culture ယူတာနဲ႔ တူတူပဲမဟုတ္ဖူးလား"

"ဒါေပမယ္႔ Viral Transport Media နဲ႔ ပို႔ရမွာ"

"ဆရာ၀န္ေတြ ဒီေလာက္ေတာ႔ သိမွာပါ"

"သူတို႔လဲ ဘာမွမသိဘူး၊ ဘယ္သူမွ မသိေသးဘူး၊ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ"

"ဘာလို႔ဒီေလာက္ တုန္လႈပ္ေနၾကတာလဲ"

"ပ်ံ႕နွံ႕နႈန္းက သိပ္ျမန္ေနတယ္ေနာ္.."

"၀က္သားေတြ မစားရေတာ႔ဘူးလား"

"၀က္ကစျဖစ္တာလို႔ ဘယ္ေလာက္ေသခ်ာလဲ၊ ၀က္ကစတယ္လို႔ မီဒီယာေတြေျပာတိုင္း ၀က္တုပ္ေကြးျဖစ္ရိုးလား"

"၀က္ကို ဖာရင္ဟိုက္ ၁၆၀ အပူခ်ိန္နဲ႕ခ်က္ရင္ေတာ႔ ရတယ္ေျပာတာပဲ"

"ဖာရင္ဟိုက္၁၆၀ ေရာက္မေရာက္ ဘယ္လိုသိမွာလဲ"

"ငါေတာ႔ ၀က္ကို ရြံလို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မစားဘူး"

"တစ္ေယာက္က ၀က္တုပ္ေကြးစေခၚတာနဲ႕ အကုန္လိုက္ေခၚမွာပဲေလ၊ ဒီနာမယ္ပဲ တြင္မွာပါ ေစာင္႔ၾကည္႔"

"ဒီဗိုင္းရပ္စ္က လူထဲမွာေတြ႕နိုင္တဲ႔ flu virus၊ ၀က္ထဲမွာေတြ႕နိုင္တဲ႕ flu virus နဲ႔ ၾကက္ငွက္ထဲမွာေတြ႕ရတဲ႔ flu virus အားလုံးရဲ႕ DNA ေတြပါတယ္
ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ဖိလိပိုင္က မကၠဆီကိုနဲ႔ ယူအက္စ္က ၀က္သားေတြ တင္ပို႔တာကို ခဏ ပိတ္ထားတယ္ေျပာတယ္"

"ကမၻာ႔ဘဏ္က မကၠဆီကိုအတြက္ ၂၅သန္းေခ်းေငြထုတ္ေပးျပီး ေရရွည္တြက္ ဒီဗုိင္းရပ္စ္ကိုနွိမ္နင္းဖို႕ သန္း၁၈၀လဲ ထုတ္ေပးမယ္ၾကားတယ္"

"ကာကြယ္ေဆးေကာ"

"ခုမွထထုတ္လို႔ ဘယ္ရဦးမလဲ"

"၀က္ေတြကို ထုိးေပးတဲ႔ေဆးေတာ႔ရွိတယ္.. ဟဲဟဲ"

"မင္းပဲ အဲဒီေဆးသုံးေတာ႔"

"ေနၾကစမ္းပါဦး၊ ကာကြယ္ဖုိ႕ေကာ"

"ထုံးစံအတိုင္းေပါ႕၊ လက္မ်ားမ်ားေဆး၊ အ၀တ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ရႈးထဲမွာ နွာေခ်၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မနမ္းနဲ႔ ခုတေလာ၊ နွာေခါင္းကိုအုပ္ထား"

"နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကြဲေနတဲ႔ ရည္းစား သို႔မဟုတ္ ေယာကၤ်ား သို႕မဟုတ္ မိန္းမ မက္ဆီကိုကျပန္လာရင္ေကာ မနမ္းရေတာ႔ဘူးလား"

"နွာေခါင္းအုပ္ထားလို႔ ေသခ်ာမွာလား၊ နွာေခါင္းအုပ္မွာ မျမင္နိုင္တဲ႔ အေပါက္ေတြအမ်ားၾကီး"

"ဒီထက္ေကာင္းတဲ႔ နည္းရွိေသးလို႔လား"

"မင္းကူးခ်င္ရင္ နမ္းေလ နမ္းခ်င္တဲ႔သူေတြကို လိုက္နမ္းလို႔ရတယ္"

"ေနစမ္းပါဦးကြာ မင္းတို႔ေတြကလဲ"

"ငါေတာ႔ မေၾကာက္ဘူး၊ ငါတို႔ျပည္နယ္မွာေလာေလာဆယ္ ေကစ္၂ခု ဆိုေပမယ္႔ mild case ေတြပါ"

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာသံေတြက ဆူညံေနသည္။
ဖုန္းေတြက ျမည္ေနသည္။
ေကာ္ရစ္ဒါၾကမ္းျပင္ေတြေပၚက ေကာ္ေဇာေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္ျပန္ဖိနပ္သံေတြ တရွပ္ရွပ္္ၾကားေနရသည္။
ဗိုင္းရပ္စ္ေတြ ေလထဲမွာ ပ်ံ႕ေနၾကသည္။

ပုံကို ဒီက ရပါသည္ရွင္..

Comments from ainchannmyay.com

ဟင္…ထိုင္းမွာက သူတို႔အတြက္ ၀က္သား မပါရင္မျပီး က်ေနာ္ေနတဲ့ အိမ္ဆို ၀က္သားက တစ္မ်ိဳးမဟုတ္တစ္မ်ိဳးန႔ဲ ေရာခ်က္ ။ ၀က္သားကိုၾကြပ္ၾကြပ္ေၾကာ္ တကယ္ပဲ က်ေနာ္ေနေနတဲ့ ၃ ႏွစ္တာအေတာတြင္း ၀က္သားမပါနပ္မရွိဘူး ဒီမွာ ဘာမွမၾကားေသးတာလားမသိ ။ သတင္းဆိုးပဲ :( ျမန္တယ္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ၀က္သားမစားေတာ့ဘူး ။ေက်းဇူး ဒီပို႔စ္ေလးအတြက္။ Comment by ေမာင္မ်ိဳး — April 27, 2009 @ 7:43 pm

အမေလးဗ်ာ….
လန္႔လုိက္တာ…
မေန႔ကတင္ အလုပ္ပိတ္ရက္ဆုိျပီး Pork Chop ကုိ ခရမ္းသီးနွပ္နဲ႔ ခ်က္ထားတာ. အခု မေလးရဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးဖတ္ရေတာ႔ ညစာေတာင္မစားရဲေတာ႔ဘူး…
အဲေလာက္ေတာင္ျဖစ္လွတာ. ၀တ္မႈန္ေတြ ၾကဲခ်ေနတဲ႔ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္မွာ ၀က္သားတုတ္ထုိးကုိ သြားစားပစ္မယ္. ျပီးရင္ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကၾကီးကုိ ဘုိင္႔ဘုိင္ဆုိျပီး ထားခဲ႔ေတာ႔မယ္. ဟတ္ဟတ္…
စတာပါ. မေလး ေတာ္ေတာ္အလုပ္မ်ားမွာပဲေနာ္. တိတ္ကစ္အီးဇီးဗ်ာ…
Y. Comment by Yan — April 27, 2009 @ 8:18 pm

မဂ်ီွးေရျမန္မာျပည္က၀က္သားကေတာ႕ဘာမွျဖစ္ေသးဘူးမလားဟီးအေနာ္က၀က္သားႀကိဳက္ေတာ႕
ပုန္းရည္ႀကီးနဲ႕၀က္သားခ်က္ထားတာကိုဒီညစားမလို႕ဟီး Comment by ေဒါင္းမင္း — April 27, 2009 @ 11:42 pm

ကမာၻၾကီးရ႕ဲ တန္ျပန္မူက တခုၿပီးတခု လာေနသလိုပဲေနာ္။
Comment by အၿပံဳးပန္း — April 28, 2009 @ 5:30 am

အဲ… ခုတစ္ေလာေန့တိုင္း ၀က္သားပဲစားေနမိတယ္… ၾကက္စားရတာညည္းေငြ့လာလို့ဆိုျပီး… ခုခ်ိန္ကစျပီးသတိထားစား ရေတာ့မယ္ :D
Comment by Phu Phu — April 28, 2009 @ 8:24 am

အား………………………………. ေန႕လည္ကမွ ၀က္သားကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ စားခဲ့တာ
ဒါမ်ဳိးက် ကိုယ့္အမ်ဳိးေတြကိုယ္ သတိမေပးဘူး ……. ဆိုးလိုက္တာေနာ္……….. ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မတုန္း
ျမန္မာျပည္ေတာ့ မေရာက္ေသးပါဘူးေနာ္
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — April 28, 2009 @ 11:59 am

ဒီအေၾကာင္းေတာ့ ခုတေလာ လူေျပာမ်ားေနတာပဲ။ ျမန္မာျပည္မ်ား ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒုကၡ။
Comment by ပုံရိပ္ — April 28, 2009 @ 6:22 pm

Ma Lay,
Nay kong aung nay naw!
Ma Lay pyaw shwin par zay……
Ain Shin Ma
Comment by lynda — April 29, 2009 @ 4:39 pm

လူတုပ္ေကြးလာရင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ… :(
Comment by Pinkgold — April 30, 2009 @ 1:14 am

မဂၤလာပါ မမ။ ေနေကာင္းလား၊ ဘာေတြလုပ္ေနလည္း မမ မေတြ႔တာၾကာေပါ့။မမေပ်ာ္ရႊင္ပါေစရွင္။
Comment by thumalay — May 1, 2009 @ 8:53 pm

အစ္မ မဂၤလာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔၀က္သားမစားဘူးအစ္မ။ အစ္မေရ ေရာဂါေတြကလည္းအမ်ဳိးမ်ိးနဲ႔ထူေျပာလိုက္တာေနာ္။ အစ္မေရာေနေကာင္းလား။ က်န္းမာေပ်ာ္ရြင္ပါေစ။
Comment by tawtharlay: — May 2, 2009 @ 6:35 pm |

အျမဲအားေပးေနပါတယ္ဗ်ာ
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
Comment by mg yaw — May 4, 2009 @ 9:17 pm |

ေဖၚျပပါေဆာင္းဒီဇုိင္းမ်ားသည္ ေကာင္းမြန္ပါသည္
စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္းမြန္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိ၏တုိင္းရင္းသားတစ္ေယာက္အေနျဖင္းဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးပါသည္
ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
ေခတၱဘန္ေကာက္
Comment by ကုိမာန္ထက္ — May 4, 2009 @ 9:30 pm

လာလည္သူ စာေရးေဖာ္စာဖတ္ေဖာ္ ေမာင္နွမမ်ားအားလုံးပဲ မဂၤလာပါ။ မၾကာခင္ ပိုစ္အသစ္တင္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္… ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ရွားရွားပါးပါးေနေရာင္ေအာက္မွာ လိပ္ေတြ၊ဖားေတြ၊ဗိ်ဳင္းေတြ၊ငါးေတြကို လိုက္ေခ်ာင္းေနပါတယ္။.. ကြန္ျပဴတာေရွ႕ မၾကာခင္ျပန္လာပါမယ္..
Comment by မေလး — May 5, 2009 @ 12:09 am

စဝိုင္းဖလူ အတြက္ ပို ့ ေတြ ေရးထားပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ စိတ္ဝင္စားရင္ လာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။
http://saundoo.blogspot.com/2009/04/swine-flu_1896.html
http://saundoo.blogspot.com/2009/04/swine-flu-should-do-and-shouldnt.html
ttp://saundoo.blogspot.com/2009/05/swine-flu_5314.html
ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
Comment by ေဆာင္း — May 7, 2009 @ 2:40 am

ဝက္နွာေစးေရာဂါနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ ပို ့စ္တင္ထားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားရင္ လာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။
http://saundoo.blogspot.com/2009/04/swine-flu_1896.html
http://saundoo.blogspot.com/2009/04/swine-flu-should-do-and-shouldnt.html
http://saundoo.blogspot.com/2009/05/swine-flu_5314.html
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
Comment by ေဆာင္း — May 7, 2009 @ 2:48 am

ေကာ္မဲန္ ေပးလို ့မရပါလား
Comment by ေဆာင္း — May 7, 2009 @ 2:50 am

Thank you
Good Luck!
Comment by ko hein — May 7, 2009 @ 8:58 am

ေဆာင္း.. လင္ခ္႔ေတြေပးသြားတာ ေက်းဇူးညီမ၊ ညီမေကာ႔မန္႔ spam ထဲေရာက္ေနလို႔ အမျပန္တင္ထားေပးပါတယ္။
ko hein .. ေက်းဇူးပါ ကိုဟိန္း
Comment by မေလး — May 7, 2009 @ 2:27 pm

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ေႏြဦးေရာဂါ

ခုတေလာတစ္ကယ္ကို ေရာဂါထၿပီး ေႏြဦးနဲ႔ပတ္သက္တာေတြခ်ည္းပဲေရးေနမိတာ ဒီနွစ္ေဆာင္းက အရင္နွစ္ေတြထက္ ပိုျပီးၾကမ္းတမ္းေနခဲ႔လို႔ပါပဲ။ အခု တင္မယ္႔ပုံေတြကို ေဆာင္းရာသီၾကမ္းၾကမ္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးတဲ႕ သူမ်ားကေတာ႔ နားလည္ပါလိမ္႔မယ္။ ကယ္လီဖိုးနီးယားလို၊ စကၤာပူလို၊ မေလးရွားလို၊ ျမန္မာျပည္လို လွပတဲ႔ ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ နီးစပ္သူေတြကေတာ႕ ဒီပုံေတြ အိ္မ္႔ခ်မ္းေျမ႕ ဘာေၾကာင္႔တင္လဲကို နားလည္မယ္ေတာ႔ မထင္ဘူး သာမန္ေနသာတဲ႔ ထူးမျခားနား ေန႕တစ္ေန႕ပဲေလလို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်မိမယ္ထင္ပါတယ္။

ရွားရွားပါးပါးေနေရာင္ေႏြးေႏြးက အျပင္မွာေတာက္လက္ေနတဲ႔ ေန႕လည္ခင္းတစ္ခုမွာ၊ ရုံးထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေဒါက္ျမင္႔ေတြခၽြတ္ လမ္းေလွ်ာက္ဖိနပ္ေတြေျပာင္းစီးျပီး ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားၾကတယ္။ က်မလဲ အလုပ္လုပ္ရင္း က်န္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို "ဗီတာမင္ ဒီ" သြားထုတ္လိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာျပီး ကင္မရာကိုကိုင္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ႕တယ္။ ဒီနွစ္ေဆာင္းက အရင္နွစ္ေတြကထက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကမ္းတယ္။ ၿခံထဲက က်မရဲ႕ အုန္းပင္ပု နွစ္ပင္လုံးေသသြားျပီး က်န္တဲ႔အပင္ေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ပ်က္စီးသြားတယ္။ လူေတြလဲ အရမ္းဖ်ားနာတာျပီး တေရွာင္ေရွာင္ ျဖစ္ေနၾကေတာ႔ အကုန္လုံးက ဒီေဆာင္းကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ေနၾကျပီ။ ခုလိုေနေရာင္ထြက္လာေတာ႔ ေဆာင္းရာသီမွာ အိပ္ေမာက်ျပီး နိုးထလာတဲ႔ ဂရစ္ဇလီ၀က္၀ံ grizzly black bear ေတြလို အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ေနေရာင္ေအာက္ကို ထြက္လာၾကတယ္။

ဒီကိုေရာက္ခါစကတုန္းက ေနေရာင္ေတာက္လက္တဲ႕ေန႕ေတြဆိုရင္ ဒီမွာေရာက္နွင္႔ျပီး ျမန္မာေတြအပါအ၀င္ အကုန္လုံးက "Oh... what a beautiful day!" တို႕ "သိပ္ကိုသာယာတဲ႔ေန႔ပဲေနာ္.". တို႔ေျပာရင္ သူတို႕ဘာကိုဆိုလိုေနမွန္း မသိခဲ႔ဘူး။ အထူးသျဖင္႔ ျမန္မာေတြေျပာရင္ စိတ္ထဲကေန.. "ဟြန္း ..သိပ္ပိုျပီး သိပ္ကို ဗိုလ္ဆန္ခ်င္ၾကတာပါပဲလား" ဆိုျပီး ေတြးခဲ႔မိတယ္။ အခုေတာ႔ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးရဲ႕တန္ဖိုး၊ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးမွာ တိမ္ျဖဴေတြအဆုပ္လိုက္ေရြ႕ေနတဲ႔ တန္ဘိုး၊ ေနေရာင္က ကိုယ္႔အသားေပၚထိေနတဲ႔တန္ဖိုး၊ ေလေျပေႏြးေႏြးေလးေတြ ဆံပင္ထဲတိုး၀င္သြားတဲ႔တန္ဘိုး၊ ေကာ္ဖီဆိုင္အျပင္ဘက္ကခုံမွာ ေနေရာင္ခံရင္း မိုကာပူပူေလးေသာက္ရတဲ႔တန္ဘိုးေတြကို နားလည္လာခဲ႔ျပီ။ ဒါေတာင္ ဗင္ကူးဗားျမိဳ႕ဟာ ကေနဒါမွာ ရာသီဥတုအေကာင္းဆုံး (စနိုးက်တာအနည္းဆုံး၊ အေအးအေပါ႕ဆုံး) လို႔ ဆိုလို႔ရတဲ႔ ျမိဳ႕ပါပဲ။ က်န္တဲ႔ျမိဳ႕ေတြဆို စဥ္းစားသာၾကည္႔ၾကပါေတာ႔။ ကေနဒါအေရွ႕ပိုင္းျမိဳ႕အခ်ိဳ႕ကေတာ႕ အပူအေအးျပင္းထန္တယ္၊ ေႏြဆိုလဲ ဗင္ကူးဗားထက္ ပိုပူတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဒီလိုေန႔ေတြဆို လူေတြက ေန႔လည္စာကို စိမ္ေျပနေျပမစားေတာ႔ဘဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္စားျပီး လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ဖို႕ကို ပိုအားသန္ၾကတယ္။ က်မ ျမိဳ႕ျပကို သိပ္မနွစ္သက္ေတာ႔ ရုံးေတြၾကားမွာ ေဖာက္ထားတဲ႔ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖုိ႔ ရုံးေဘးေပါက္ကေန ေအာက္ဆင္းလာျပီး ေႏြဦးမွတ္တမ္း လိုက္တင္မိေတာ႔တာပါပဲ။

အေပၚကပုံကေတာ႕ ရုံးမွာေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သူေတြအတြက္ ရုံးေဘးမွာေဆာက္ထားေပးတဲ႔ တဲေလးပါ။ အဲဒီနားကျဖတ္သြားရင္ ေဆးလိပ္နံ႕ေတြ လိႈင္ထေနတာပါပဲ။ တဲေလးေဘးမွာေတာ႔ ခရုိးကပ္စ္နဲ႕ ဒက္ဖုိေဒး ပန္းေလးေတြ ပြင္႔ေနျပီ။ Japanese Maple ကေတာ႔ အဖုူးနီနီေလးေတြ စထြက္ေနပါျပီ။ တဲေလးပတ္ပတ္လည္က ထင္းရႈးပင္ေတြကေတာ႔ တစ္နွစ္ပတ္လုံး အခုလိုပဲအျမဲစိမ္းစိုေနတာပါပဲ။ ျမင္ေနရတဲ႕ကားကေတာ႔ တရားမ၀င္ရပ္ထားတာ.. အဲဒီနားတစ္၀ိုက္မွာက ရုံးကားေတြပဲရပ္ရတာကို တစ္ေယာက္ေယာက္ လူလည္က်ျပီး ခိုးရပ္ထားတာပဲျဖစ္မယ္။ အဲဒီတဲေလးထဲမွာ ေန႕လည္ဆို ရုံးထဲက အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္လဲ တစ္ခါတစ္ခါ တေယာတီးရင္း ထိုင္ေနတတ္တယ္။

ဒါကေတာ႔ ရုံးေတြၾကားထဲမွာ ေကြ႕၀ိုက္ျပီး ေဖာက္ထားတဲ႔ ေတာလမ္းေလးရဲ႕ တစ္ေနရာပါ။ အဲဒီလမ္းေလးေဘးမွာ Mac Donald's Restaurant ငွာနခ်ဳပ္ရွိပါတယ္။ စကားမစပ္ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ႔ စာရင္းကိုင္ အသိတစ္ေယာက္ေျပာတာ Mac Donald's Restaurant ရဲ႔ အဓိက ၀င္ေငြဟာ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႔ေတြအေပၚမွာ မူတည္ေနတာမဟုတ္ဘဲ ကေလးအရုပ္ေတြအေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္၊ အဓိက revenue က အဲဒီက၊ သူတို႔ရဲ႕ Marketing Strategy ေတြထဲကတစ္ခုလို႔ (သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းေျပာျပတဲ႔သေဘာပါ၊ တရား၀င္စာရင္းမဟုတ္ပါဘူး) သူကဆိုပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ႕တယ္။ ေလေတြက ကၽြတ္ဆတ္ေနတယ္။ ငွက္ကေလးေတြကေတးသီေနတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြဆို ကဗ်ာေတြ ထြက္က်လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္ း))

အေပၚကပုံကေတာ႔ ေတာလမ္းေလးေဘးက သဘာ၀စမ္းေခ်ာင္းေလးပါ။ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ ဘဲထီးနဲ႕ဘဲမ ေရကူးေနၾကတယ္။ ဒီ Industrial Park မွာ အေဆာက္အဦးသစ္ေတြဟာ နွစ္စဥ္တိုးတိုးလာေပမယ္႔ ဒီသဘာ၀ စမ္းေခ်ာင္းေလးနဲ႕ေတာလမ္းေလးကို သဘာ၀အတိုင္း မထိဘဲ ထားၾကပါတယ္။

ဒါကေတာ႔ ေရကူးေနတဲ႔ ဘဲနွစ္ေကာင္ကို ေနာက္ခံထားျပီး ပုရစ္ဖူးေလးေတြကို ရိုက္တားတာပါ။

ဒါကေတာ႔ ခုနဘဲေလး ကမ္းေပၚတက္တာကို ေစာင္႔ျပီး ေနစာလႈံေနတာကို လိုက္ရိုက္ထားတာပါ။

အေပၚကေတာ႕ ေနေရာင္ေအာက္က ပန္းေရာင္ခ်ယ္ရီေတြပါပဲ။ ဒီၿမိဳ႕မွာ ပန္းပြင္႔ရင္ လွသေလာက္ ဟတ္ခ်ိဳးေခ်ရတာ သိပ္ေတာ႕မလြယ္ပါဘူး။ ပန္းေတြက ပြင္႔မယ္႔ပြင္႔ရင္ အကုန္တစ္ျပိဳင္နက္နီးပါးပြင္႔ေတာ႔ ၀တ္မႈန္ေတြက ေလထဲမွာ အစုအျပဳံလိုက္လြင္႕လာတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ေတာင္ျမင္ရတယ္။ ေျပာရင္းၾကက္သီးေတာင္ ထလာမိတယ္။ ထူးဆန္းတာက ၀တ္မႈန္ေတြ မလြင္႔ခင္ နွစ္ရက္ေလာက္ကတည္းက ခႏၵာကိုယ္က စျပီး ေဖာက္ေနပါျပီ၊ နွာေခါင္းယား၊ လည္ေခ်ာင္းေတြကယား၊ မ်က္လုံးေတြကစပ္။ ငလွ်င္မလႈပ္ခင္ကတည္းက ကင္းမလက္မဲေတြက သိေနသလို၊ ကိုယ္က သိေနျပီ။ အဲလို ယားဒုကၡခံရျပီး တစ္ရက္နွစ္ရက္ဆိုတာနဲ႕ ျမင္ရပါျပီ။ ၀တ္မႈန္ေတြ လြင္႔လာတာ။ အဲလိုအခ်ိန္ဆို ကိုမြန္းေအာင္ရဲ႕ ၀တ္မႈန္သီခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္က ထဖြင္႕လို႕ကေတာ႕ ....

ေရာက္ခါစမွာ က်မတို႕လို ျမန္မာနိုင္ငံကေန ေရာက္လာသူေတြေတြရဲ႕ ကိုယ္ခံစြမ္းအားဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင္႔ပါတယ္။ ဖုန္ေတာထဲ ေဆာ႔ခဲ႔တာပဲ ဖုန္ကို အလာဂ်ီျဖစ္တာတို႔ ပန္း၀တ္မႈန္ကို အလာဂ်ီျဖစ္တာတို႔ တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ႕ဖူးပါဘူး။ dust mite တို႔ဘာတို႔ဆို ၾကားေတာင္မၾကားဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သုံးေလးငါးနွစ္ၾကာလာျပီဆိုရင္ ကိုယ္ခံစြမ္းအင္က က်က်လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ထူးဆန္းတာ တစ္ခုကေတာ႔ ပုဇြန္ေတြေစ်းေပါတဲ႔ ျမန္မာျပည္တုန္းကေတာ႕ ပုဇြန္ကိုစားမိရင္ က်မတို႔ ညီအစ္မေတြအားလုံး plunking ပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ စားလို႔မရဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ပုဇြန္ကို အလာဂ်ီျဖစ္တဲ႔ အဲဒီညီအစ္မအုပ္စု တစ္စုလုံး တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ဒီကို ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အဲသလို seafood ေစ်းၾကီးတဲ႔ တိုင္းျပည္ေရာက္လာၾကေသာ က်မတို႔ညီအစ္မေတြဟာ ဒီနိုင္ငံကိုေျခေထာက္ခ်ျပီးကတည္းက ပုဇြန္ေတြကို ဘယ္ေလာက္စားစား အလာဂ်ီ မျဖစ္ေတာ႔ပါဘူးရွင္။ ပန္းအေၾကာင္းေျပာရင္း ပုဇြန္အေၾကာင္းေရာက္ဘယ္လိုေရာက္သြားလဲမသိ။

အဲ.. အဲလို.. ပန္းေတြကလဲ ပြင္႔ျပီဆိုရင္ တစ္ျမိဳ႕လုံးတစ္ျပိဳက္နက္ပြင္႕တာ ၀တ္မႈန္အလာဂ်ီေဆးေတြ အလြန္ေရာင္းေကာင္းပါတယ္။ မေသာက္လို႔လဲ မရဘူးေလ... ၾကည္႔ေတာ႔သာ ၀တ္မႈန္ေလးေတြ၊ နူးနူးညံ႕ညံ႔၊ လွလွပပေလးေတြ။ ဘယ္လိုနႈးညံ႕တာ၊ ေမႊးတာလို႔ ဘယ္သူေတြ တင္စားတင္စား၊ အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ ၀တ္မႈန္ကို မမုန္းေပမယ္႔ မခ်စ္တာေတာ႔ အမွန္ပဲ.. ေအာက္ကပုံကိုသာၾကည္႔ၾကပါ.. ဘယ္လိုမွလဲ ခ်စ္နိုင္စရာမရွိပါဘူး။

ဟုတ္ကဲ႕။ အဲဒါ သိၾကတဲ႔အတိုင္း ၀တ္မႈန္ပါပဲ။ ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ေတာင္ ဟတ္ခ်ိဳးေခ်ခ်င္လာပါတယ္။ အဲဒီပုံေတြကေတာ႔ ဂူဂဲလ္က ယူျပတာပါ။ အဲဒီေတာ႔ ေအာက္ကေဆးကို က်မ ေသာက္ရပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ေတြဆို ဒီလိုသာယာတဲ႔ ရာသီကို မခံစားနိုင္ေလာက္ေအာင္ကို severe allergic reaction ေတြရပါတယ္။ နွာေခါင္းထဲကို ေဆးထဲ႔ရတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆို ေဆးေတာင္ထိုးရပါတယ္။ အခုလို သာယာလွပတဲ႔ ေႏြဦးေရာက္ျပီဆိုရင္ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြဟာ ေနေရာင္ကိုခ်စ္တဲ႔ေရာဂါ၊ ပန္းေတြကိုခ်စ္တဲ႔ေရာဂါအျပင္ အဲသလို နွာေခါင္းေရာဂါမ်ားကို ခံစားရင္း ေႏြရာသီကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ဆက္လက္ၾကိဳဆိုေလ႔ရွိၾကတာပါပဲရွင္...။

အားလုံးကို ခင္မင္လွ်က္...

Comments from AinChannMyay.com


မအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေရ
ကေနဒါရဲ႔ေႏြဦးရာသီ အေၾကာင္းလာဖတ္ျပီး ဓါတ္ပုံေလးေတြကုိ ခံစားၾကည့္ရွဳသြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ..
Good Luck..
Comment by ThihaThit — April 26, 2009 @ 2:05 am

မမအိမ့္ေရ… ဒီက စကၤာပူမွာက်ေတာ့ ေနေရာင္မရွားေပမယ့္ မမအိမ့္ဓာတ္ပံုထဲကလို ေတာလမ္းေလးေတြ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြလို တကယ့္ သဘာဝအလွေလးေတြ ေတြ႕ႏိုင္မယ့္ေနရာက်ေတာ့ ရွားျပန္ေရာ။ ဓာတ္ပံုထဲမွာ ျမိဳ႕ေလးက တကယ္ကို ေနခ်င္စဖြယ္ေလးပါပဲ။ ေနေရာင္ျခည္ကို ေတာင့္တမိတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ေနေရာင္သိပ္မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာေနဖူးတုန္းက ခံစားဖူးလို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ Allergy ကေတာ့ ေဆးႀကိဳေသာက္ထားေတာ့ အခုမဆိုးဘူး မဟုတ္လား။ Take care ပါေနာ္ အစ္မ။
Comment by ေရႊျပည္သူ — April 26, 2009 @ 2:14 am

အစ္မေရ ၾကည့္လိုက္တိုင္းလွေနတာခ်ည္းဘဲ…။ ေႏြေရာက္ၿပီေပါ့…..။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဗင္ကူဗားကိုလာလည္ပါအံုးမယ္…… ။ ေက်ာင္းမွာေတာင္ ဟိုတစ္ရက္က အဲဒီက အေၾကာင္း.. ေက်ာင္းဆက္တက္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းေတြ လာေၿပာသြားေသးတယ္။
Comment by Phyo Evergreen — April 26, 2009 @ 2:35 am

ဗင္ကူဗားရဲ ့ေႏြဦးကို ခံစားသြားပါတယ္ဗ်ာ
Comment by ေနညိဳရင့္ — April 26, 2009 @ 5:08 am

စိတ္၀င္စားစရာေႏြဦးပဲေနာ္၊
ပန္း၀တ္မူန္ေတြက အဲဒီလို ဆိုးေစတာလား၊ ေဆးေတာင္ေသာက္ရတယ္ေနာ္။
သာယာေတာ့ အေတာ္သာယာသားေနာ္၊
Comment by အၿပံဳးပန္း — April 26, 2009 @ 6:44 am

မေလးေရ…… ခ်ယ္ရီေတြကို ခ်စ္ခဲ့သလို စိန္ပန္းျပာေတြကိုကိုခ်စ္တဲ့ က်ားတစ္ေကာင္ေတာင္ ေဒါင္းေသေခ်ာင္းရဲ႕ ရိုးအီေနတဲ့ရႈခင္းေတြကေန ကေနဒါျမင္ကြင္း၊ရႈခင္းေတြကို ျမင္ဖူးခ်င္လာတယ္ …
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — April 26, 2009 @ 12:09 pm

မဂၤလာနံနက္ခင္းပါမမ၊ စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာလမ္းလိုက္ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္။ ေခၚပါ…:)
Comment by thumalay — April 26, 2009 @ 7:51 pm

မေလးေရ .. မအားလို႕မေရာက္တာ ၾကာသြားၿပီ။ တစ္ေနရာနဲ႕ တစ္ေနရာ၊ မတူညီတဲ့ သဘာ၀ကေပးတဲ့ တန္ဘိုးရွိတဲ့ အရာေတြဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေလးေတြေပါ့ေနာ္။ ေႏြဦးနဲ႔ အတူေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ။
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ေမတၱာေရာင္ျပန္
Comment by ေမတၱာေရာင္ျပန္ — April 26, 2009 @ 8:02 pm

ရာသီဥတုၾကမ္းတဲ႔ေနရာမွာမို႔ မေလးေျပာတာ သေဘာေပါက္တယ္။
ေနသာေနတာ..ပန္းေလးေတြပြင္႔ေနတာ..တန္ဖိုးရိွတယ္ေနာ္။
Comment by mm — April 26, 2009 @ 8:03 pm

ရာသီဥတုကဒီေလာက္သာယာတာ အျပင္မထြက္ပဲေတာ့မေနႏိုင္ပါဘူး။
ႏွာေခါင္းေလးကို mask ေလးနဲ႔ အုပ္ျပီးသြားမယ္ဆိုရင္ေကာ။ ဟိ။
ေပ်ာ္ရြင္ပါေစ။
Comment by ၾကည္ — April 26, 2009 @ 8:29 pm

ညီမေလးေရ… သၾကၤန္ပံုေတြက လားရႈိးက ပံုေတြေလ… ဘာေတြလုပ္ေနလဲ သတိရေနပါတယ္။
Comment by ယမင္း — April 26, 2009 @ 8:31 pm

ThihaThit … ေ၀မွ်ခံစားသြားလို႔ ေက်းဇူးပါ.. း)
ေရႊျပည္သူ.. မေလး အခ်ဳိဳ႕နွစ္ေတြဆို နွာေခါင္းထဲ ေဆးထည္႔ရတဲ႔ အဆင္႔ေရာက္ေနျပီ ညီမေလးေရ႕ .. :P
Phyo Evergreen … လာခဲ႔ေမာင္ေလး.. လိုက္ပို႔ေပးမယ္.. ေက်ာင္းလာတက္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကိုျဖိဳးတြက္အေကာင္းဆုံးျဖစ္မွာပါပဲ..
ေနညိဳရင္႔ … ဟိုမွာေတာ႔ အျမဲေနသာမယ္ထင္တယ္ေနာ္..
အျပဳံးပန္း .. ခ်ယ္ရီေတြက လွသေလာက္ၾကည္႔မိတိုင္း မေလးေတာ႔ ၾကက္သီးထမိတယ္..
ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား .. မေလး စိန္ပန္းျပာေတာ႔ ခုထိ မျမင္ဖူးေသးဘူး
thumalay... ေခၚတယ္ညီမ.. အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးတေလွ်ာက္ ခုံတန္းေလးေတြေတာင္ရွိေသးတယ္ း)
ေမတၱာေရာင္ျပန္ ..ဟုတ္တယ္ညီမေရ.. မေလးေတာ႔ ေနသာတဲ႔ရက္ေတြကို တန္ဘိုးထားတတ္ေနျပီ
mm... ဒီနွစ္ေႏြေတာ႔ တကယ္ကို ခံစားပစ္လိုက္ေတာ႔မယ္.. း))
ၾကည္.. ၾကည္႔အၾကံမဆိုးဘူး။ လူေတြက မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္နဲ႕ မွားေနမွာပဲ စိုးတာ .. အဟြန္း
ယမင္း .. အဲဒီပုံေတြ ေဟာတ္တယ္ေနာ မ..
Comment by မေလး — April 26, 2009 @ 10:59 pm

ဒီမွာေတာ့ အရမ္းကို ပူေနျပီး ဒါေပမယ့္ မဲေဆာက္လည္း ေတာင္ေတြနဲ႔ ကပ္လွ်က္ ျပီးေတာ့ ျမစ္ေလးလည္းရွိေတာ့ ရာသီဥတုက ထင္သေလာက္မဆိုးပါဘူး ေႏြလမ္းကေလးေတြက ခ်စ္စရာ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — April 27, 2009 @ 7:44 pm

ကေနဒါရဲ႕ ေႏြဦးရာသီကို ခံစားသြားပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေလးေတြ အရမ္းလွတယ္။ း)
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..
မိုးေန
Comment by မိုးေန — April 28, 2009 @ 9:48 am

ပံုေတြ မိုက္တယ္ မေလးေရ..
Comment by Pinkgold — May 2, 2009 @ 10:27 pm

flower i will ……..
Comment by mg phyo thet aung — May 6, 2009 @ 5:38 am

i want to type myanmar font.
but really i don’t know how to type….
Comment by mg phyo thet aung — May 6, 2009 @ 5:42 am

အမေရ..ပံုေလးေတြလွလြန္းလို႕ ေႏြဦးေလးရဲ႕ အလွကို ခံစားသြားပါတယ္…အမစာေတြ အခ်ိန္ရျပီး အခြင့္သင့္တဲ႕အခါအတိုင္းဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ကြန္းမန္႕ မေပးျဖစ္ပါ..စုဘူးမွာေတာ႕ အမနဲ႕ တခါဆံုဖူးပါတယ္…စုဘူးလဲ ဖြင့္လို႕ခက္တာျကာေပါ႕..
Comment by moepyar — May 27, 2009 @ 12:35 am

ဆက္ဖတ္ရန္...

ျပန္ပိတ္ရန္...

ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕ေမြးေန႔

ဒီေန႔ ..၂၂ရက္ေန႔
ေလေျပေတြ သင္းပ်ံ႕တဲ႔ေန႕
ခ်ယ္ရီပြင္႔ေတြ ေျမျပင္ေပၚမွာ ပန္းေရာင္သန္းေနတဲ႔ေန႔ …

ေႏြဦးရာသီမို႔ ပရစ္ဖူးေတြထြက္စ သစ္ပင္ၾကီးငယ္ေတြေပၚမွာ
ငွက္ကေလးေတြ ေတးသီလာၾကတယ္….
Coyote ေတြ ျခဳံၾကားထဲက တိုးထြက္လာတယ္။
ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ Canadian geese ေတြ …..
ေရကန္စပ္ ေက်ာက္တုံးေတြေပၚမွာ လိပ္ကေလးေတြ….
ေကာက္ရိုးမွ်င္ေတြၾကားမွာ အေရာင္ရင္႔ရင္႔ Beaver ေလးေတြ…
ေနစာကို အေျပးအလႊားလႈံလာၾကတယ္။

ကမၻာၾကီးရဲ႕ အလွကို ခံစားဖို႔
ျမင္႔ျမတ္တဲ႕ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ဖို႔
လတစ္လရဲ႕ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ…
ငွက္ကေလးအခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ
ဘဲငန္းေလးအခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ
ၾကက္၀ါေလးတစ္ေကာင္နဲ႕အတူ
ခေရေစ႕ေလးတစ္ေစ႔နဲ႕အတူ
ၾကာပန္းေလးတစ္ပြင္႕နဲ႕အတူ
ကုိယ္လဲ… ေမြးဖြားလာခဲ႔တယ္။

ေလေျပဟာ ကမၻာရဲ႕ သည္ဘက္ျခမ္းမွာ ကၽြတ္ဆတ္ေအးခဲေနတယ္
ကမၻာရဲ႕ ဟိုးဘက္ျခမ္းမွာေတာ႔ ပူေႏြးစြတ္စိုေနတယ္။
အဆုတ္ေတြက ကၽြတ္ဆတ္ေအးခဲ
ပူေႏြးဆဲ ေလေတြကို သယ္ေဆာင္ထားၾကတယ္။
ၾကမ္းရွရွ မီးခုိးနံ႕ေတြ သင္းပ်ံ႕တဲ႕ ေလ ေတြလား
အဆိပ္ေငြ႔ေတြ ျပည္႔ေနတဲ႕ ေလ ေတြလား
ဆီေၾကာ္နံ႕ေတြ ေ၀႔၀ဲေနတဲ႕ ေလ ေတြလား
သယ္ေဆာင္ထားတဲ႔ အဆုတ္ေတြသာ သိလိမ္႔မွာမို႔
တိတ္တဆိတ္ေခါင္းငုံ႕လို႕ .... လတ္ဆတ္တဲ႕ေလေျပကို ေတာင္႔တ
အဆုတ္ပြတို႕ ငိုျငီးသံကိုၾကားလိုက္တယ္…

ခပ္ေ၀းေ၀းက လူေတြ ေျခမခ်ဖူးတဲ႕ ကမ္းစပ္ေလးတစ္ခုကေတာ႔ ၾကည္လင္စြာျပဳံးေနတယ္…
ဘယ္သူမွ ျဖတ္မေလွ်ာက္ဖူးတဲ႕ ေတာအုပ္ေလးတစ္အုပ္က လြတ္လပ္စြာ စိမ္းစိုေနတယ္…
ကြန္ကရစ္မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ႔ ေျမကြက္လပ္ေတြမွာေတာ႕...
အီကိုစနစ္ထဲက မျမင္နိုင္တဲဲ႔ ေသးငယ္တဲ႕အေကာင္ေလးေတြ ကေလးတသုိက္နဲ႔ အိမ္ရာထူေထာင္ေနတယ္…

ကမၻာၾကီးကေတာ႕ သူ႔ရဲ႕ ေမြးေန႕မွာ….
ၾကားဖူးနား၀ လူနီခါရီးလူမ်ိဳးစုတစ္စုရဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးညည္းေနတယ္…
“ေနာက္ဆုံးသစ္တစ္ပင္ ေသဆုံးသြားတဲ႔ေန႕
ေနာက္ဆုံးက်န္ရစ္တဲ႕ ျမစ္တစ္စင္း အဆိပ္ခတ္ခံရတဲ႕ေန႕
ေနာက္ဆုံးက်န္တဲ႕ တစ္ေကာင္တည္းေသာငါး ဖမ္းဆီးခံရတဲ႔ေန႕မွာ
ေငြခ်ပ္ေတြဟာ စားလို႔ရတဲ႕ အရာေတြ မဟုတ္ေၾကာင္း …
လူသားေတြ ေနာက္က်လြန္းစြာ သိသြားၾကလိမ္႔မယ္…”

ပုံကို ဂူဂဲလ္မွ ရရွိပါသည္။

Comments from ainchannmyay.com

အစ္မေရ အသိေနာက္မက်ခ်င္ဘူး….
Comment by Phyo Evergreen — April 22, 2009 @ 9:04 pm


မေလးေရ. အလည္ေရာက္ပါတယ္ေနာ္။ အဓိပၸါယ္ နက္နဲ႔တဲ့ ဒီကဗ်ာေလးကို ဘယ္လိုေျပာရမွန္ေတာင္မသိပါဘူ။ ကမၻာၾကီးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေရာင္ျပန္႔ ကဗ်ာေလးေတြကိုလည္း အခ်ိန္ေပးၿပီး လာေရာက္ခံစားေပးလို႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ေမတၱာေရာင္ျပန္
Comment by ေမတၱာေရာင္ျပတ္ — April 22, 2009 @ 9:40 pm

ေျမကမၻာေန႕မွာေပးတဲ့ .သင္ခန္းစာတစ္ခုေလလား ?????
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည့့္ က်ား — April 22, 2009 @ 11:52 pm

သိသလိုလိုျဖစ္ေနတာေတာ့ၾကာျပီး သိေပမယ့္ မသိဟန္ေဆာင္ရတဲ့ အရာေတြထဲ ေငြခ်ပ္ေတြက ထိပ္ဆံုးကေပါ့ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — April 23, 2009 @ 12:46 am

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေငြခ်ပ္ေတြဟာ စားလို႔မရတဲ့ အရာဆိုတာသိေပမဲ့ အဲဒီေငြခ်ပ&#